Εκθεση ζωγραφικης των μαθητων της Αννας Παπαλεξανδρου

Η Άννα Παπαλεξάνδρου είναι εικαστικός και μέλος μιας καλλιτεχνικής οικογένειας, καθώς ο πατέρας της είναι αγιογράφος, έχει αγιογραφήσει μάλιστα τον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Κομοτηνη.
Η Άννα σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι και επέστρεψε στην Κομοτηνή με δημιουργική διάθεση να προσφέρει στον τόπο της μέσα από το έργο της. Η διδασκαλία δεν ήταν μέσα στα σχέδιά της, ωστόσο προέκυψε αυτή της, η ενασχόληση, μέσα από το εργαστήρι ζωγραφικής που δημιούργησε πριν από πέντε χρόνια, όπως ομολογεί η ίδια είναι κάτι που δεν το μετάνιωσε. Η σχέση της με τους μαθητές της είναι ιδιαίτερα ισχυρή, έχει μαθητές που συνεχίζουν από την πρώτη χρονιά του εργαστηρίου και από τον τρόπο που μίλησε γι’ αυτούς στην εκπομπή του Ράδιο Παρατηρητής, καταλαβαίνει κανείς πόσο περήφανη είναι γι’ αυτά τα παιδιά.
Την Παρασκευή 8 Ιουνίου στις 7:30 το απόγευμα εγκαινιάζεται η έκθεση με έργα των μαθητών της στο χώρο του εργαστηρίου της στην οδό Αγησιλάου 1, στην περιοχή της Δημοτικής Βιβλιοθήκης.

ΠτΘ: κ. Παπαλεξάνδρου πείτε μας λίγα λόγια για την έκθεση των μαθητών σας που εγκαινιάζεται την Παρασκευή…
Α.Π.: Η έκθεση αποτελείτε από τα έργα των μαθητών μου, ηλικίας 5-15 ετών.

ΠτΘ: Αληθεύει ότι τα μικρά παιδιά είναι πιο ελεύθερα και μπορούν να αποδώσουν το θαύμα της ζωής, δίνουν και σε εσάς, ως δασκάλα, καινούρια στοιχεία;
Α.Π.: Είναι αλήθεια, αυτό που είχε πει και ο Πικάσο, ότι του πήρε μια ολόκληρη ζωή για να μάθει να ζωγραφίζει σαν παιδί. Τα παιδιά βάζουν όλη τους την ψυχή, όταν ζωγραφίζουν και το αποτέλεσμα είναι γνήσιο και αυθεντικό. Πολλές φορές έχω μείνει έκπληκτη μπροστά στα έργα τους. Τα παιδιά που έρχονται στο εργαστήρι μου είναι παιδιά με ταλέντο και θέληση να ασχοληθούν με τη ζωγραφική.

ΠτΘ: Είναι μεγάλη η «οικογένεια» των μαθητών σου;
Α.Π.: Φέτος είναι αλήθεια πως μας επηρέασε η κρίση. Πέρσι είχα πολύ περισσότερους μαθητές. Είμαι όμως πολύ ικανοποιημένη γιατί κάνουμε πολύ καλή, ποιοτική δουλειά με τα παιδιά.

ΠτΘ: Πόση ώρα διαρκεί το μάθημα;
Α.Π.: Το μάθημα διαρκεί όσο μία διδακτική ώρα, δηλαδή 45 λεπτά και γίνονται δύο φορές την εβδομάδα.

ΠτΘ: Τα παιδιά βλέπουν το μάθημα σαν εκτόνωση, ανακούφιση και φυγή από τα μαθήματα;
Α.Π.: Έτσι ακριβώς το βιώνουν, πολλές φορές δεν θέλουν να φύγουν μετά το μάθημα. Συζητάμε πολύ με τα παιδιά και αναπτύσσουν και φιλίες μεταξύ τους.

ΠτΘ: Τα παιδιά διδάσκονται και την ιστορία της τέχνης πέρα από τη ζωγραφική στην πράξη;
Α.Π.: Βέβαια, μέσα στα πλαίσια των μαθημάτων είναι ενταγμένη και η ιστορία της τέχνης. Δεν είμαι ιστορικός τέχνης, ωστόσο διδάσκω στα παιδιά την ιστορία από αυτά που έχω μάθει από τη σχολή, από αυτά που διαβάζω και από αυτά που έχω δει σε μουσεία και εκθέσεις. Στα πλαίσια του μαθήματος μελετάμε τη ζωή και το έργο μεγάλων ζωγράφων, ελλήνων και ξένων.

ΠτΘ: Βλέπεις ότι τα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον για το έργο των μεγάλων ζωγράφων, όπως ο Πικάσο, ο Ρέμπραντ κ.α.;
Α.Π.: Τους ενδιαφέρει πάρα πολύ, έχουν απορίες και για τη ζωή τους. Οι ζωές των μεγάλων ζωγράφων παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον ιδιαίτερα οι πολυτάραχες ζωές, όπως του Βαν Γκογκ για παράδειγμα που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην κλινική.

ΠτΘ: Έχετε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου; Ανακαλύπτετε ταλέντα ανάμασά τους;
Α.Π.: Ναι, φυσικά τα παιδιά εντάσσονται στα τμήματα ανάλογα με την ηλικία τους, αλλά και το επίπεδό τους. Όλα τα παιδιά έχουν ταλέντο, θα το δείτε και στην έκθεση. Να σημειώσω μάλιστα ότι εγώ δεν βάζω το χέρι μου στα έργα τους. Τους συμβουλεύω, τους διορθώνω, αλλά το αποτέλεσμα οφείλετε στους μαθητές μου και μόνο.

ΠτΘ: Τα παιδιά έχουν πρωτογενή έμπνευση, τους δίνετε εσείς τα θέματα;
Α.Π.: Άλλοτε τους δίνω εγώ κάποιο θέμα. Συνήθως εμπνέονται από την καθημερινότητα, την επικαιρότητα, την παράδοση, το πολιτισμό ή την ιστορία της τέχνης. Άλλες φορές πάλι το θέμα είναι ελεύθερο, χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχω πάρει ποτέ λευκή κόλλα.

ΠτΘ: Τι αισθήματα σας προκαλεί η ενασχόλησή σας με τα παιδιά ως δασκάλα;
Α.Π.: Η διδασκαλία δεν ήταν μέσα στα σχέδια μου όταν τελείωσα τις σπουδές μου. Τελικά προέκυψε και δεν το μετανιώνω, και δεν πρόκειται να αφήσω τη δουλειά μου και σε πείσμα των καιρών.

ΠτΘ: Η Κομοτηνή είναι ικανή να σε τροφοδοτήσει σαν επαγγελματία ζωγράφο; Εξακολουθείς να κάνεις και δικές σου δουλειές;
Α.Π.: Το γεγονός ότι ζω στην πόλη σημαίνει ότι τα βγάζω πέρα. Χαίρομαι πάρα πολύ όταν βλέπω τις αντιδράσεις του κόσμου, όταν βλέπει τα έργα μου. Πολύς κόσμος με σταματά στο δρόμο και μου δίνει συγχαρητήρια για το δέντρο της πλατείας. Αυτή η ανταμοιβή είναι τεράστια για μένα. Οι δουλειές που έχω κάνει για τα Ελευθέρια αλλά και για τα Χριστούγεννα γίνονται αφιλοκερδώς, αλλά η χαρά που παίρνω δεν πληρώνεται με χρήματα. Βέβαια είμαι επαγγελματίας από αυτό ζω.

ΠτΘ: Ετοιμάζεις την επόμενη ατομική σου έκθεση;
Α.Π.: Έχω ξεκινήσει, ωστόσο έχει μείνει λίγο πίσω λόγω των άλλων δραστηριοτήτων. Έχω το καλοκαίρι μπροστά μου για να ασχοληθώ με την προσωπική μου δουλειά. Την οποία έχω συνέχεια στο μυαλό μου.

ΠτΘ: Η Κομοτηνή δεν έχει σχέση με τη Γαλλία όπου σπούδασες, ωστόσο σου δίνει ερεθίσματα;
Α.Π.: Τα ερεθίσματά μου είναι καθημερινά, από τους ανθρώπους, το περιβάλλον, την καθημερινότητα. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο με το να επισκέπτεται κανείς μουσεία και γκαλερί, αλλά κάνω ταξίδια, ο κύριος στόχος των οποίων είναι η επίσκεψη σε μουσεία και εκθέσεις. Μου αρέσει που μένω εδώ, έχω και την αίσθηση ότι προσφέρω στον τόπο μου.

ΠτΘ: Οι ζωγράφοι συνήθως είναι πολύ αυστηροί με τον εαυτό τους…
Α.Π.: Ναι, κάθε έκθεση που κάνω πρέπει να είναι δέκα σκαλιά πάνω από την προηγούμενη. Αφού έγινε το δέντρο με τα καπάκια στην πλατεία, ξεκίνησα να σκέφτομαι ποιο θα είναι το έργο για τα επόμενα Ελευθέρια. Μου αρέσει πολύ η δημιουργία. Πολλοί μου λένε, γιατί τα κάνεις τζάμπα για το δήμο, η αλήθεια είναι πως θα ήταν καλύτερα αν πληρωνόμουν, αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα, δεν θα σταματήσω και να δημιουργώ.

ΠτΘ: Το δέντρο με τα καπάκια είναι ένα έργο τέχνης, ποια θα είναι η τύχη του;
Α.Π.: Έχει υποστεί κάποια φθορά. Ήδη λείπουν κάποια καπάκια, μπορεί και το δέντρο μεγαλώνοντας να τα πετάξει από μόνο του, γιατί είναι ένα ξένο σώμα. Εξάλλου πολλά έργα μου μένουν μόνο στις φωτογραφίες, το ίδιο έγινε και με τα έργα με τις καραμέλες. Αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι να περνάω ένα μήνυμα μέσα από τα έργα μου, όπως αυτό της ανακύκλωσης. Επίσης με ενδιαφέρει τα έργα μου να αρέσουν στον κόσμο.

ΠτΘ: Πόσο καιρό σου πήρε να φτιάξεις το δέντρο;
Α.Π.: Μου πήρε ένα μήνα στο εργαστήριο για να τρυπηθούν 8000 καπάκια, να περαστούν σε σύρμα, να βαφούν ξεχωριστά.

ΠτΘ: Έχεις συμβιβαστεί με την ιδέα της φθαρτότητας του έργου σου;
Α.Π.: Από τη στιγμή που εκθέτω ένα έργο σε δημόσιο χώρο, υπάρχει το ενδεχόμενο να το κάψουν, να το σπάσουν ή να το βάψουν με σπρέι. Δεν μπορείς να κάνει κάτι για να αποτρέψεις ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Με πίκρα και απογοήτευση μίλησε η Άννα Παπαλεξάνδρου για το γεγονός ότι ζήτησε από το δήμο έναν χώρο για να γίνει η έκθεση των έργων των μαθητών της, αλλά δεν της δόθηκε. Στην Καπναποθήκη, όπου θα μπορούσε να φιλοξενηθεί η έκθεση δεν επιτρέπετε να καρφώσει καρφιά, το υπόγειο του Ιδρύματος Παπανικολάου, δεν γινόταν να της δοθεί λόγω του ιδιαίτερου καθεστώτος από το οποίο διέπεται. Και η Λέσχη Κομοτιναίων που θα μπορούσε να της παραχωρηθεί, έχει διαμορφωθεί έτσι που δεν θα μπορούσε να εκθέσει τα έργα των μαθητών της με τον τρόπο που εκείνη θα ήθελε. Ωστόσο η έκθεση θα γίνει στο Εργαστήρι της Άννας στην Αγησιλάου 1 στην περιοχή όπου βρίσκεται η Δημοτική Βιβλιοθήκη.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.