«ΕΚΕΙΝΟΙ» ΚΙ «ΕΜΕΙΣ»

Εμείς που σιγά – σιγά φεύγουμε έχουμε ακέραια την ευθύνη. Έχουμε, ζήσει, λίγο – πολύ, την ανθρώπινη περιπέτεια. Την γνωρίζουμε. Έχουμε γευθεί τον Πολιτισμό της Βιομηχανικής εποχής. Κι έχουμε, σιωπηλά, αποδεχθεί αυτό που Εκείνοι, άνωθεν, δίχως να μας ρωτήσουν, αποφάσισαν να μας επιβάλλουν. Στο πλαίσιο του ήδη ανατέλλοντος νέου Πολιτισμού του αβέβαιου και του πολυπλόκου, στις συγκυρίες του νέου Πολιτισμού του μηνύματος και της πληροφορίας, αποφάσισαν να μας επιβάλλουν πρόσθετα τις δικές τους επιλογές της Νέας Τάξης Πραγμάτων, της δήθεν «Παγκοσμιοποίησης», η οποία από κανένα προσδιοριστικό του περιεχομένου της επίθετο δεν συνοδεύεται, προβαλλόμενη με τον τρόπο αυτό ως έννοια και διαδικασία μονοδρομικού χαρακτήρα.

Εμείς κατά τρόπο απαράδεκτο σιωπούμε, αν και καταλαβαίνουμε την πανουργία των λόγων με τους οποίους Εκείνοι επιχειρούν να μας πείσουν. Και εθελοτυφλώντας, γεμάτοι συχνά από ανεκδήλωτες ενοχές, επιλέγουμε την «ασφάλεια» της υποταγής στα δήθεν κελεύσματα των καιρών, μη και τυχόν θεωρηθούμε «ντεμοντέ», γραφικοί, ρομαντικοί ουτοπιστές ή και ανίκανοι να συλλάβουμε τα μηνύματα που Εκείνοι, οι «πεφωτισμένοι» (!) και «εκλεκτοί» (!), τα έχουν ήδη συλλάβει, προς το συμφέρον μας βέβαια πάντοτε (!). Αυτό πιστεύουν κι αυτό υποστηρίζουν συνήθως, ως νέοι, τάχα, «ανανεωτές» (!), «αναθεωρητές» (!), ακόμη και «επαναστάτες» (!).

Κι έχουμε ακέραια την ευθύνη Εμείς, γιατί υποκριτικά σιωπηρά και άβουλα, παραδίδουμε στα παιδιά μας έναν κόσμο αβέβαιο, επικίνδυνο και ρευστό, σταδιακά περισσότερο ελεγχόμενο, ανελεύθερο και παρακολουθούμενο από Εκείνους, έναν κόσμο δήθεν ευέλικτο, επιθετικό όσο ποτέ άλλοτε, άνισο και ακραία ανταγωνιστικό, πεζό και ελάχιστα ανθρώπινο, διεφθαρμένο αλλά και δήθεν διαφανή, «παγκοσμιοποιημένο» αλλά και δίχως παγκοσμιότητα, έναν κόσμο απίθανα και απαράδεκτα ρευστών εργασιακών σχέσεων, έναν κόσμο, τέλος, με περιορισμένες δυνατότητες συνεννόησης. Το τελευταίο πράγματι θα πρέπει να μας απασχολεί παράλληλα όσο και έντονα. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι στον κόσμο αυτόν που όλοι βιώνουμε, δεχθήκαμε αγόγγυστα τη συσκότιση του περιεχομένου των όρων και των εννοιών, μοναδικών εργαλείων της συνεννόησής μας. Τη συσκότιση αυτή του περιεχομένου του λόγου μας, την εργαλειοποίηση της λογικής μας, Εκείνοι την αποφάσισαν, την επέλεξαν και την επιβάλλουν στο βωμό δήθεν της Νέας Εποχής, που πράγματι θαυμάσια θα ήταν, αν στα χέρια Εκείνων δεν έχανε παντελώς το φυσιολογικό της περιεχόμενο. Απόλυτα δέσμιοι των αδηφάγων συμφερόντων τους, των παγιωμένων ή νέο-αποκτηθέντων υλικών απολαβών τους, απόλυτα δέσμιοι της απληστίας και της αρπακτικότητάς τους, Εκείνοι, αδυνατούν να κατανοήσουν πλήρως τα νοήματα των τεχνολογικών κατακτήσεων, καθώς και το περιεχόμενο του Νέου Πολιτισμού που μάταια επιχειρεί να ανατείλει.

Εμείς όμως φέρουμε ακέραια την ευθύνη για τα θεόρατα Τείχη που κτίζονται, που τα κληροδοτούμε στα παιδιά μας, αυτά που αύριο σκληρά θα παλεύουν για να τα γκρεμίσουν και πάλι.

Κι Εμείς, θα ήμαστε, τότε απόντες για να συμπαρασταθούμε στον αγώνα τους. Κι έτσι η ευθύνη της σιωπής μας, της ανοχής μας, της υποταγής μας, της μη αμφισβήτησής μας, της απουσίας αντίστασής μας, της υποκρισίας και της εξαφάνισης της κάθε είδους γενναιότητάς μας, μεγαλώνει, μεγαλώνει πολύ περισσότερο.

«Ο σιωπών δοκεί συναινείν», έλεγαν οι Μεγάλοι προπάτορές μας. Εμείς σιωπούμε αδίστακτα, συνειδητά ή ασυνείδητα. Έτσι λοιπόν συναινούμε στα «θαυμαστά» τεκταινόμενα. Η δε απόλυτη και ένοχη σιωπή μας, η σιωπή των κατανοούντων εντούτοις αμνών, εκλαμβάνεται και προβάλλεται από Εκείνους, ως κοινωνική συναίνεση που τους επιτρέπει να συνεχίζουν το «θεάρεστο» έργο τους δίχως τον παραμικρό δισταγμό, εν μέσω απείρου κάλλους επιχειρηματολογιών, δημοσκοπήσεων και επιστημονικά επιλεγμένων πολιτικών πειθούς. Θα έλεγε κανείς ότι είμεθα μάρτυρες μιας παράδοξης «revanche» που δεν έχει βέβαια κανένα ουσιαστικό νόημα, πλην ίσως εκείνου της εξουσίας, του νεκρού πράγματος και του χρήματος, κινητηρίων δυνάμεων περασμένων πολιτισμών που όμως έχουν τελειώσει. Αν οι θιασώτες της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της «revanche» επιζητούν την αναβίωση μιας τόσο Παλαιάς Νέας Εποχής, εμποδίζοντας συστηματικά το Τρίτο Κύμα του Πολιτισμού να ανατείλει, τότε θα πρέπει να κατανοήσουν επιτέλους ότι η δράση τους οδηγεί διαλεκτικά σε μελλοντικές άκρως επικίνδυνες αντιπαραθέσεις, ίσως σε πλανητικό επίπεδο την φορά αυτή. Οι μελλοντικές αυτές αντιπαραθέσεις θα ΄ταν αχρείαστες αν Εκείνοι ήταν ικανοί να κατανοήσουν την καταπληκτική τους μικρότητα στο πλαίσιο του μεγαλείου του άπειρου Κόσμου μας, αν ήταν ικανοί να συνειδητοποιήσουν το εφήμερο της ύπαρξής τους, αλλά και την τεράστια ευθύνη τους απέναντι στην υπόθεση της ζωής.

Τι, τέλος πάντων, συμβαίνει; Πού τελικώς οδηγούμεθα; Πώς τελικώς δεχόμαστε, δίχως αντίσταση, τον απόλυτο προσδιορισμό μας; Γιατί έτσι εύκολα λησμονούμε ότι στην απροσδιοριστία μας διαφυλάσσεται η ελευθερία μας; Τόσο ακατανίκητες είναι οι δυνάμεις Εκείνων που επιχειρούν να μας αλλοτριώσουν δίχως να μας ρωτούν; Τόσο πειστική είναι η πανουργία των λόγων τους; Τόσο πολύ μας εγκλώβισε η ανεργία των παιδιών μας, η ανασφάλεια του εργασιακού μέλλοντος και η οικονομική ανισότητα που Εκείνοι δημιούργησαν; Τόσο αδιάφορους μας αφήνουν οι πλέον παράδοξες αντιστροφές που συμβαίνουν γύρω μας; Αμείλικτα είναι τα ερωτηματικά, αλλά και απίθανα εντυπωσιακή η ανεκτικότητά μας στις επιλογές και στις αποφάσεις Εκείνων. Σιωπώντας απλώς και αδρανώντας περιέργως, διαμορφώνουμε μια ιστορική περίοδο που στο μέλλον, ίσως, θα αναφέρεται ως η περίοδος της «απόλυτης κοινωνικής ησυχίας».

Με αιτιολογικό μια απαράδεκτη όσο και αμφίβολη συχνά τρομοκρατία στο βωμό της αντιμετώπισής της, τα ανθρώπινα δικαιώματα καθημερινά παραβιάζονται, αλλά και συρρικνώνονται, εν μέσω αποφάσεων και νομοθετικών ρυθμίσεων, που είτε δεν γίνονται πάντοτε εγκαίρως γνωστές, παρά τις επικλήσεις για διαφάνεια, είτε γενόμενες γνωστές εκ των υστέρων, εκπλήσσουν και ξαφνιάζουν τους πάντες, όλους Εμάς, που βλέπουμε τα Τείχη να ορθώνονται.

Παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, διατήρηση «δεδομένων κίνησης», νομοθετήματα που δήθεν ρυθμίζουν υπάρχουσες επιχειρηματικές πρακτικές, αποθηκεύσεις δεδομένων για τιμολογιακούς δήθεν λόγους, αθέμιτη εμπορική χρήση προσωπικών δεδομένων, κάμερες παρακολούθησης των αυτοκινήτων μας με δυνατότητα αποθήκευσης του αριθμού κυκλοφορίας για κάποια χρόνια, αντιτρομοκρατικοί ή πατριωτικοί νόμοι, δορυφορικές τεχνολογίες παρακολούθησης που «ζουμάρουν» όπου δει, αλλά και νέα «ασφαλή» διαβατήρια – πρόκληση για τον Κυρίαρχο Πολίτη των Κοινοβουλευτικών Δημοκρατιών μας – , διαβατήρια με προσδιορισμό της ίριδας των ματιών μας, με ειδικές παραστάσεις πλήρεις πληροφοριών των οποίων ουδείς θα γνωρίζει το περιεχόμενο και άλλα, και άλλα πολλά που στήνονται και μεθοδεύονται από Εκείνους.

Και στήνονται τα Τείχη τα Μεγάλα για χάρη, ως υποστηρίζεται, της εξιχνίασης δολοφονιών, τρομοκρατικών ενεργειών, οικονομικών εγκλημάτων, για την περίφημη ασφάλειά μας, αλλά παρεμπιπτόντως και εκ παραλλήλου ή επ’ ευκαιρία και για άσκηση κοινωνικού ελέγχου, για διαφοροποιήσεις στην φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των προσωπικών δεδομένων ή για ευκολότερη παραβίαση της προσωπικής μας ζωής. Όλα αυτά στο όνομα της ασφάλειας, έννοιας σεβαστής που όμως υπολείπεται σε βαρύτητα και σημασία, κατά πολύ, της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, του σεβασμού της Προσωπικότητας και της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας.

Σ’ όλα αυτά τα ανησυχητικά και τα απίθανα σ’ όλο αυτό το δημιουργούμενο τραγελαφικό σκηνικό, σ’ όλον αυτόν τον κοινωνικό έλεγχο, αντιπαραβάλλεται η ασφάλεια των συναλλαγών, η προστασία της ομαλής λειτουργίας της «ανταγωνιστικής» αγοράς (σύγχρονη θεότης αυτή!) αλλά και το «υγιώς» (!) απελευθερωμένο από την κρατική μέγγενη, επιστημονικά οργανωμένο οικονομικό συμφέρον Εκείνων. Εκείνων που στρουθοκαμηλίζουν στα πελάγη της ουτοπίας των πρόσκαιρων εφήμερων και βραχυχρόνιας αποτελεσματικότητας επιδιώξεών τους. Εκείνων που στερούνται σοφίας και ωριμότητας παρά την πίστη τους ότι είναι οι ορθολογιστές, οι έχοντες κατανοήσει την αλήθεια, οι γεννηθέντες για τον έλεγχο και την διαχείριση, όμως και την εκμετάλλευση της πραγματικότητας.

Εκείνων που υιοθετώντας το γνωστό «δεν βαριέσαι, μακροχρόνια θα είμαστε όλοι νεκροί», δείχνουν αδιαφορία και ασέβεια απέναντι στην υπόθεση της ζωής, δεν νοιάζονται για τον Πλανήτη, αδιαφορούν για την παγκόσμια δυστυχία, αυτοϊκανοποιούνται στην πίστη τους ότι είναι οι εκλεκτοί, επαίρονται για τις δήθεν ικανότητές τους, απαξιούν να σκύψουν στην καθημερινότητα και, με άλλα λόγια, υβρίζουν, δηλαδή ασύστολα υπερβάλλουν.

Κι Εμείς σιωπούμε. Μια παράδοξη σιωπή γεμάτη ενοχές για τον κόσμο που παραδίδουμε στα παιδιά μας. Δεν είμαστε καθόλου περήφανοι γι’ αυτόν, γιατί απλά μεθύσαμε στην εικονική ευτυχία των προϊοντικών και τεχνολογικών καινοτομιών, γιατί απλά συνδέσαμε την ευτυχία μας με την ανικανοποίητη συνήθως κατανάλωση, γιατί απλά μας υπέβαλε η εικονική πραγματικότητα της τηλεοπτικής αφθονίας και μας τρομοκράτησε η επιλεκτική προβολή της δυσάρεστης είδησης. Βλέποντας τις ειδήσεις στη μικρή οθόνη, που διαμορφώνει, ως ευφυώς λέγεται, την Κοινή Γνώμη, σε μια ατμόσφαιρα Οργουελική, δίχως μακροχρόνιο όνειρο και προοπτική, καταλήγουμε, όπως φαίνεται, τελικά ν’ αναφωνούμε, «την υγειά μας να έχουμε, γλιτώσαμε και σήμερα, δόξα στον Κύριο!!!».

Τα Τείχη όμως τα Μεγάλα καθημερινά κτίζονται, βαφτίζονται μάλιστα «Πρόοδος». Και λησμονούν Εκείνοι ότι η πρόοδος είναι μια έννοια στοχαστική. Δεν είναι ούτε έννοια αθροιστική ούτε έννοια αξιωματική. Μοιάζει μάλλον με το παιχνίδι των ζαριών. Όταν τα ρίξεις πάνω στο τραπέζι τα πάντα είναι πιθανά. Μόνο που το απόλυτα θετικό αποτέλεσμα, δηλαδή οι εξάρες, είναι αποτέλεσμα σπάνιο. Ό,τι κερδίζει κανείς από το ένα ζάρι το χάνει συνήθως από το άλλο. Πολύ περισσότερο τώρα που στον Πολιτισμό του αβεβαίου εισήλθαμε. Σ’ αυτόν καλούνται να ζήσουν τα παιδιά μας. Ας τα ευχηθούμε καλή τύχη, καθώς δυσκολευόμαστε να τα δούμε στα μάτια περήφανοι για τις επιτυχίες μας. Ας τα καλέσουμε να προσέξουν Εκείνους, τους υπερφίαλους ουτοπικούς ρεαλιστές. Κι ας τους υπενθυμίσουμε μόνο τα διδάγματα της ανθρώπινης περιπέτειας που στην αρχαιοελληνική έμπνευση συμπυκνώνονται. Στην απροσδιοριστία του εγκεφάλου μας διαφυλάσσεται το αγαθό της Ελευθερίας μας. Η αισιόδοξη «Επικούρεια παρέκκλιση» εξακολουθεί να υφίσταται, αναμένοντας να διαταράξει εκ νέου τις αμφισβητούμενες εξελικτικές γραμμικότητες για να μας εισάγει επιτέλους στον Πολιτισμό όπου ο Άνθρωπος θα πάρει αξία Ανθρώπου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.