Εκδηλωση των φοιτητων Ελληνικης Φιλολογιας

Από την Κομοτηνή στην Αθήνα, από τη Νομική στο Θέατρο, από το θεατρικό λόγο στη σκηνή. Παλιός γνώριμος στην πόλη ο Λάκης Λαζόπουλος, όπως και πολλών Κομοτηναίων, ξαναγύρισε στα φοιτητικά λημέρια, το μεσημέρι της Δευτέρας, ως ομιλητής σε εκδήλωση του Συλλόγου Φοιτητών Ελληνικής Φιλολογίας «Οδυσσέας Ελύτης». Θέμα της «Ο Νεοελληνικός Λόγος και το Σύγχρονο Θέατρο: …από το κείμενο στη σκηνή…» και ομιλήτρια η Ελισάβετ Αρσενίου, Λέκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας.

Ηλιόλουστη μέρα η Δευτέρα και φοιτητές της Ελληνικής Φιλολογίας και άλλων τμημάτων του Δ.Π.Θ. έσπευσαν στο αμφιθέατρο της Παλιάς Νομικής να παρακολουθήσουν τους δύο ομιλητές και σ’ ένα μεγάλο βαθμό να δουν από κοντά τον Λάκη Λαζόπουλο.

Η κ. Αρσενίου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των φοιτητών για την παρουσίαση των δύο πλευρών της θεατρικής πράξης, το κείμενο και το σανίδι. Εκτίμησε ότι σ’ αυτή τη διαδρομή από το κείμενο στη σκηνή συμβαίνουν πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα: «εξαρτάται από ποιον γίνεται, γιατί γίνεται και ποιος είναι ο σκοπός. Το πάθος της δημιουργίας πάνω στο χαρτί, η αγωνία της μετάβασης από το χαρτί στη σκηνοθεσία, ο πόνος της μεταφοράς πάνω στο σανίδι, η δημιουργικότητα από την πλευρά των προσώπων και η κρίση των θεατών». Η κ. Αρσενίου σχολίασε ότι οι φιλόλογοι είναι οι αρχαιολόγοι του κειμένου, ενώ οι σκηνοθέτες και οι δραματουργοί είναι οι ανανεωτές του. Δεν θεωρεί προϋπόθεση της παρακολούθησης ενός έργου τη γνώση του κειμένου, υποστηρίζει όμως το να είναι δημιουργικός ο θεατής και να διαθέτει φαντασία. Παίρνοντας πρώτη το λόγο, μετέφερε: «Παραδοσιακά ισχύει η άποψη ότι το θεατρικό κείμενο δεν μετράει τόσο όσο η θεατρική του απόδοση. Θεώμαι, δρω, όχι χαρτί αλλά χώρος. Τα πράγματα άλλαξαν και το κείμενο αρχίζει να παίρνει το προβάδισμά του. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο λόγος άρχισε ν’ αποκτά το θεατρικό του χώρο». Η κ. Αρσενίου επεσήμανε ότι τα παραδοσιακά στοιχεία του κειμένου αμφισβητούνται και το θέατρο έχει γίνει «περισσότερο σκληρό, ελευθερόστομο, πρωτόγνωρο, με διάθεση ν’ αφουγκράζεται την εποχή του, να προκαλεί σοκ, μυστήριο». Συμπλήρωσε ότι η γραφή του σύγχρονου θεάτρου έχει έως και αγανάκτηση, παράλληλα τόλμη, φαντασία, ψάχνοντας να βρει νέα στοιχεία έκφρασης.

Στην αυλή της παλιάς Νομικής, αναγνώρισε το χώρο όπου παλιά έτρωγαν οι φοιτητές, ο Λάκης Λαζόπουλος, λίγο πριν εισέλθει στο αμφιθέατρο. Η πιο δυνατή ανάμνησή του είναι οι συνελεύσεις και οι καβγάδες «συγχύσεις, νεύρα και γύρω στις 6:00 που καταλήγαμε σε κιθάρες και μπουγάτσα».

Η εποχή του Λάκη Λαζόπουλου, φανερά πλεονεκτική για τους φοιτητές με σχέδιο, όραμα και προτάσεις μετράει για την Κομοτηνή τις παρουσίες αρκετών καλλιτεχνών, πολύ ή λιγότερο γνωστών. Ο λόγος για τον κ. Λαζόπουλο συνίσταται στο ότι η κάθε γενιά έχει το δικό της αίτημα. «Ήμασταν η μετά το Πολυτεχνείο γενιά και ακολουθούσαμε κάποια βήματα. Ήμασταν σε μια πόλη οι πρώτοι που προσγειωθήκαμε, κλειστές πόρτες, έπρεπε να επικοινωνήσουμε. Από ‘κει ξεκίνησε κυρίως η ανάγκη μας. Το δικό μας αίτημα ήταν να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο της Κομοτηνής. Το είχαμε πάρα πολύ ανάγκη. Το ότι έρχονταν Κομοτηναίοι στις παραστάσεις που κάναμε ήταν συγκλονιστικό γεγονός». Γράφοντας σάτιρα πέρασαν τα φοιτητικά τους χρόνια, μοιραζόμενοι τον προβληματισμό τους με το κοινό.

Γράφοντας θέατρο και παίζοντας θέατρο, ο Λάκης Λαζόπουλος γνωρίζει δύο χώρους διαφορετικούς. «Η παρουσία μου στη συγγραφή και την ερμηνεία είναι σαν δύο παιδιά. Είναι κρίμα να λέω πιο αγαπάω περισσότερο. Είναι γέννημα δικό μου και τα δύο. Εν αρχή ην ο λόγος. Δεν θα θελα να παίζω σαν ηθοποιός χάλια πράγματα, όπως οι βιντεοκασέτες. Χαίρομαι που είχα τη δυνατότητα να διασωθώ με κάπως πιο αξιοπρεπή κείμενα. Νομίζω το κείμενο είναι το πιο σημαντικό πράγμα του κόσμου».

Σε σχόλιο δημοσιογράφου για το ότι είναι φοβερή πολυτέλεια να μιλάει για το σύγχρονο θέατρο, τη στιγμή που κάποιοι βομβαρδίζονται, ο Λάκης Λαζόπουλος εξήγησε ότι δεν σταματούν όλες οι εκδηλώσεις της ζωής, αιτιολογώντας: «Πολυτέλεια θα ήταν να μη μιλάει κανείς για το νεοελληνικό έργο, αλλά για κάτι άσχετο. Ίσα – ίσα, όταν λέμε ειρήνη σημαίνει να συνεχίσουμε να δημιουργούμε κι όχι να σταματάμε, και να ζούμε σε μια εμπόλεμη κατάσταση. Θεωρώ αναγκαιότητα να βρίσκομαι εδώ. Δεν άφησα τη δουλειά μου για να έρθω εδώ για λόγους πολυτέλειας».

Με θερμά χειροκροτήματα υποδέχτηκαν το γνωστό ηθοποιό φοιτητές και καθηγητές, αποδεικνύοντάς του ότι παραμένει ένα μέλος του Δημοκρίτειου, έστω και από μακριά.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.