Ειναι εφικτη η ενσωματωση;

Είναι εφικτή η ενσωμάτωση; Μπορούν δηλαδή να ενσωματωθούν οι Τούρκοι και οι Έλληνες που ζουν στην Δυτική Θράκη; Μπορεί η μία κοινωνία να προσεγγίσει την άλλη; Μπορεί να δει τον «άλλον» σαν ένα δικό του άνθρωπο, αντί να τον φοβηθεί; Μπορεί η μια πλευρά να δει την άλλη ως ισότιμη, με τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις αντί να εντοπίζει τις διαφορές;

Μπορεί να πειστεί ότι έχει τις ίδιες ευκαιρίες, διευκολύνσεις και την ισότιμη αντιμετώπιση που έχει ο «άλλος”; Εν συντομία μπορούν οι δύο αυτές κοινωνίες να σκεφθούν ότι είναι ίσες και ίδιες;

Εάν αυτές οι δύο κοινωνίες γίνουν ίσες και αντιμετωπισθούν ισότιμα,/i> χωρίς διακρίσεις, βιώνοντας τα παραδείγματα αυτά στην κοινωνική τους ζωή, μπορούμε να μιλάμε πλέον για ενσωμάτωση. Στην αντίθετη περίπτωση η ενσωμάτωση δεν είναι εφικτή, είναι αδύνατη.

Για να γίνει αυτό πραγματικότητα πρέπει να αντιμετωπιστούν ισότιμα και οι δύο κοινωνίες με ειλικρίνεια, δίνοντάς τους ίσες ευκαιρίες. Διότι η έννοια της ενσωμάτωσης είναι υπόθεση ισότιμων μελών. Εάν η μία πλευρά είναι ισχυρή και η άλλη όχι, αδυνατεί και η ενσωμάτωση. Τότε ισχύει ο νόμος της ζούγκλας και η ρήση «Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Είναι πιο εύκολο δύο κοινωνίες με την ίδια δύναμη, τις ίδιες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ευκαιρίες να επιθυμούν τα ίδια πράγματα, να προσεγγίζουν η μία την άλλη χωρίς ενδοιασμούς και να υπάρχει μία σχέση εμπιστοσύνης. Στις κοινωνίες, εάν η μία σε σύγκριση με την άλλη, έχει περισσότερα πλεονεκτήματα από όλες τις απόψεις, τότε μιλάμε για χαλιναγώγηση και όχι ενσωμάτωση.

Πρόκειται δηλαδή για αφομοίωση

Στην Δυτική Θράκη το κράτος είναι σε μία προσπάθεια αφομίωσης εδώ και δέκα χρόνια περίπου. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται ή έτσι παρουσιάζεται. Αλλά είναι αδύνατον να μιλήσει κανείς για «ισότητα», την βασική προϋπόθεση για μία υγιή ενσωμάτωση. Εσείς πιστεύετε δηλαδή ότι είναι εφικτό να μιλάμε για δύο κοινωνίες που έχουν ίση αντιμετώπιση στην Δυτική Θράκη;

Επιχειρήθηκε να δοθεί η εικόνα ότι δόθηκε ένα τέλος στις εφαρμογές, οι οποίες για πολλά χρόνια καλλιέργησαν την διχόνοια, την αποξένωση στην περιοχή, φθάνοντας πολλές φορές σε κάποιους περιόδους στο σημείο της έχθρας. Αυτή η διαδικασία ακόμα συνεχίζεται. Κατά πόσο όμως υπάρχουν οι προϋποθέσεις μίας «υγιούς ενσωμάτωσης»; Υπάρχουν οι συνθήκες να ενωποιηθούν οι Τούρκοι και οι Έλληνες που ζουν στην περιοχή με ένα υγιή τρόπο, χωρίς να ισχύει η ρήση «Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»; Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε την απάντηση Υπάρχει μια οικονομικά ίση κοινωνία; Δυστυχώς, όχι. Διότι η Τουρκική Μειονότητα Δυτικής Θράκης για πολλά χρόνια δέχτηκε πιέσεις. Μια από τις εξέχουσες πιέσεις αυτές είναι στον τομέα της οικονομικής ανάπτυξης. Η μειονότητά μας μέχρι πριν από δέκα χρόνια στερούνταν κάθε δυνατότητα οικονομικής ανάπτυξης.

Υπάρχει μια ίση κοινωνία από πολιτισμική άποψη;

Όχι δεν υπάρχει. Η ελληνική κοινωνία είναι μπροστά από κάθε άποψη από τους Τούρκους στον πολιτιστικό τομέα. Αυτό είναι μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Υπάρχει μια ίση κοινωνία από άποψη θεσμών και οργάνωσης;

Δυστυχώς ούτε αυτό υπάρχει. Διότι η απαραίτητη προϋπόθεση μιας μοντέρνας και σύγχρονης θεσμικής κοινωνίας, θεωρείται πλεονασμός για την μειονότητα. Αυτή η άποψη δεν έχει αλλάξει ούτε σήμερα, το 2002.

Υπάρχει η βούληση να κλείσουν τα θεσμικά όργανα της μειονότητας. Παρεμποδίζουν επίσης τη δημιουργία των νέων.

Υπάρχει μια ίση κοινωνία από άποψη εκπαίδευσης; Σε αυτόν τον τομέα βιώνεται η μεγαλύτερη ανισότητα. Με την αναφορά και μόνο της λέξης εκπαίδευσης, δυστυχώς όλα σταματούν. Αν και υπάρχουν παραπάνω από 20 ελληνικά λύκεια στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, υπάρχουν μόνο δύο μειονοτικά για την Ξάνθη και Κομοτηνή. Αν αρχίζαμε να απαριθμούμε τις ανισότητες στο θέμα της εκπαίδευσης μεταξύ των δυο κοινωνιών, οι σελίδες όλες της εφημερίδας πιθανόν να ήταν αρκετές. Η σημασία της ανισότητας αυτής είναι μέγιστη. Γιατί; Διότι πως αλλιώς θα υπάρξει κατανόηση μεταξύ των δυο διαφορετικών στοιχείων με ένα τέτοιο μεγάλο χάσμα στην εκπαίδευσή τους.

Εάν ο πραγματικός σκοπός είναι «η υγιής ενσωμάτωση», πρέπει πρώτα απ’ όλα να αξιολογηθούν οι προϋποθέσεις και οι συνθήκες, αρχίζοντας από την κεφαλή κι όχι την ουρά.