«Ειμαστε αρκετοι και αποφασισμενοι. Θα γινουμε πανισχυροι. Και θα κερδισουμε».

Οι τράπεζες είναι αυτές τις μέρες in. Όχι μόνον γιατί η μείζων αντιπολίτευση κατήγγειλε την τελευταία στρατηγική τους, που αφορά στην παροχή καταναλωτικών δανείων και καρτών επ’ ωφελεία τους αποκλειστικά και μόνο αλλά κυρίως για την τροπολογία που αφορά στο ασφαλιστικό των τραπεζών και επέφερε οξύνσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις και πολιτική ένταση άνευ προηγουμένου στην ζωή του τόπου. Ο Α΄ Γραμματέας του Νομαρχιακού Παραρτήματος Ροδόπης της Ο.Τ.Ο.Ε κ. Παντελής Αμπατζιάνης καταθέτει τον προβληματισμό του. Μιλά για τροπολογία που θίγει τους τραπεζοϋπαλλήλους και προβλέπει γενικότερες αλλαγές στο ασφαλιστικό: «Είναι φανερό πλέον πού το πάνε κυβέρνηση και εργοδότες: Χειρότερα και λιγότερα για τον εργαζόμενο και χωρίς στέρεες προσδοκίες και η όποια εξοικονόμηση πόρων να διοχετευθεί στις επιχειρήσεις με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα» σημειώνει χαρακτηριστικά. Παράλληλα απευθύνει το δικό του κάλεσμα σε όλους τους πολίτες: «Καλώ κάθε συμπολίτη να σκέφτεται σαν εργαζόμενος και όχι σαν καταναλωτής – πελάτης και έτσι να αντιμετωπίζει τους μαχόμενους υπέρ δικαίου κλάδους».

Γιατί ονομάζετε την τροπολογία που αφορά στο ασφαλιστικό των τραπεζών: «σκάνδαλο»;

Γιατί, όπως τονίζεται και με ανακοίνωση της Ο.Τ.Ο.Ε. (της 27.3.2006), «πρόκειται για μια πρωτοφανή, παράνομη και αντισυνταγματική ενέργεια με την οποία καταλύεται η Δημοκρατία στη χώρα μας». Συμπληρώνω ότι η κυβέρνηση νομοθετεί έτσι, ώστε τελικά να εξυπηρετούνται οι μύχιες πολιτικές επιδιώξεις ορισμένων μελών της ή των συνοδοιπόρων τους, οι τραπεζίτες και η εργοδοσία, δηλαδή να ωφελούνται οι ολιγότεροι και πλουσιότεροι. Αφαιρεί αυθαίρετα αμοιβές και δικαιώματα από εργαζομένους που τα έχουν κερδίσει με αγώνες και τα δικαιούνται λόγω της εργασίας και της συνεισφοράς τους στις επιχειρήσεις με πρόσχημα μία αόριστη και νεφελώδη εκτίμηση για κάποια απροσδιόριστα και …προσδοκώμενα κοινωνικά και οικονομικά οφέλη. Σημειώστε ότι με την τροπολογία φαίνεται να εμποδίζεται ακόμα και η δικαστική διεκδίκηση από τη μεριά των θιγομένων τραπεζοϋπαλλήλων κατά ενεργειών της κυβέρνησης ή των εργοδοτών για ασφαλιστικά ζητήματα.

Τι χάνει ένας τραπεζοϋπάλληλος από την άμεση υπαγωγή των εργαζομένων στις τράπεζες στο επικουρικό ταμείο ασφάλισης τραπεζοϋπαλλήλων;

Οι τραπεζοϋπάλληλοι χάνουν βασικά συνταξιοδοτικά δικαιώματα που αφορούν όρια ηλικίας και ύψος συντάξεων. Χάνουν όμως επιπλέον και – κατ’ εμέ – κυρίως την απόδοση από τους εργοδότες των συμφωνημένων πόρων, δικαιωμάτων και προϋποθέσεων για την επαρκή κάλυψή τους με κάτι παραπάνω από μια απλή κύρια σύνταξη, χάνουν δηλαδή τα προσδοκώμενα οφέλη από μια καλή επικουρική σύνταξη, η οποία, σημειωτέον, δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό.

Δεν προκύπτει τίποτε θετικό;

Κατηγορηματικά τίποτε! Καταρχάς τα ταμεία μας δεν έχουν τόσα και τέτοια προβλήματα, όπως ίσως έχει περάσει εντέχνως προς τα έξω. Έπειτα, εξ όσων έχω αντιληφθεί, σύμφωνα με την κυβέρνηση, με τα νομοθετήματά της εξασφαλίζεται η πληρωμή των συντάξεων των τραπεζοϋπαλλήλων και ενισχύεται η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Πολύ δύσκολο να δώσει κάποιος σύντομη απάντηση, πόσο μάλλον κάποιος όπως εγώ, που δεν είμαι και ο πλέον ειδικός ή αρμόδιος. Απλά έχω να πω ότι οι ενδιαφερόμενοι απλά τραβούν τα μαλλιά τους για την υπεραπλουστευμένη και ισοπεδωτική αυτή προσέγγιση. Λαϊκισμός και εύκολοι αφορισμοί στην υπηρεσία της προπαγάνδας. Πώς αλλιώς να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα; Δε φταίνε για τα όποια υπαρκτά προβλήματα οι χειρισμοί κυβερνώντων ή διοικούντων τις τράπεζες, αλλά οι συνεπείς στην εργασία τους και στις ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους τραπεζοϋπάλληλοι. Να μη φέρουμε σε δύσκολη θέση τους …αναξιοπαθούντες εργοδότες αλλά να σηκώσουν τα βάρη της επίλυσης των προβλημάτων οι …προνομιούχοι τραπεζοϋπάλληλοι. Τι να πει κανείς…

Κάποιοι θα ισχυρίζονταν επίσης, ότι η αποδέσμευση πόρων από την εξυπηρέτηση του ασφαλιστικού συστήματος σημαίνει νέες επενδύσεις και επομένως και νέες θέσεις εργασίας.

Καλό, αλλά επιτρέψτε μου, παραπειστικό επιχείρημα. Γιατί δε λαμβάνει υπ’ όψιν ότι μιλάμε για ελληνική επιχειρηματικότητα που δε μας έχει συνηθίσει τα όποια πλεονάσματα να τα κάνει βιώσιμες επενδύσεις. Ίσως …βρώσιμες θα ήταν καταλληλότερος για την περίσταση όρος. Και για τι πλεονάσματα μιλάμε – κυβερνητικά δώρα προς τις τράπεζες (και την εργοδοσία) απίστευτου χρηματικού ύψους, αυθαίρετα αποσπώμενα από τους έλληνες πολίτες …για το καλό τους! Και οι όποιες επενδύσεις νομίζετε ότι θα είναι απ’ αυτές που μόνο δημιουργούν θέσεις εργασίας; Σε τι επενδύουν οι τραπεζίτες μπορεί να μας πει κανείς; Τα μεγάλα εμπορικά κέντρα για παράδειγμα δεν περικόπτουν πάρα πολλές θέσεις εργασίας αυτοαπασχολουμένων; Ποιος μας λέει ότι το ισοζύγιο θέσεων εργασίας τελικά θα είναι θετικό; Ενώ οι εργαζόμενοι, στο βαθμό που έχουν αρκετό χρήμα και ελεύθερο χρόνο, τροφοδοτούν οικονομικά την αγορά και θερμαίνουν την κατανάλωση και την οικονομία προς όφελος όλων, ενισχύοντας σε τελευταία ανάλυση και την απασχόληση. Η κυβέρνηση όμως ούτε χρήμα ούτε ελεύθερο χρόνο θέλει να τους αφήσει περίσσιο. Αναδιανέμει το εθνικό εισόδημα προς όφελος αυτών που ούτε σημαντικές επενδύσεις δε δεσμεύονται να κάνουν, ούτε προς όφελος των πελατών τους υποχρεούνται να ενεργήσουν. Τα υπερκέρδη τους μόνο επιδιώκουν να αυξήσουν λειτουργώντας με σύμπνοια για αυτό, αφήνοντας όλους τους άλλους να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον …ανταγωνισμό των τραπεζών μεταξύ τους. Ποιος τους αποτρέπει απ’ αυτό και ποιος τους δεσμεύει για το αντίθετο, μπορεί η κυβέρνηση να μας πει;

Προδικάζει λέτε γενικευμένες ανατροπές στο ασφαλιστικό;

Σίγουρα. Είναι φανερό πλέον πού το πάνε κυβέρνηση και εργοδότες: Χειρότερα και λιγότερα για τον εργαζόμενο και χωρίς στέρεες προσδοκίες και η όποια εξοικονόμηση πόρων να διοχετευθεί στις επιχειρήσεις με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα. Δηλαδή οι επιχειρηματίες θα βάλουν το χρήμα στην τσέπη, θα το αυγατίσουν και θα μοιράσουν αργότερα και κάτι για τη επιβίωση και των εργαζομένων στη χώρα μας, που – ω τι ατυχής συγκυρία! – δεν είναι γενικά ανταγωνιστικοί. Αλλά ο διάλογος, διάλογος… Τι είδους διάλογο θα επικαλεστούνε μετά από αυτήν την τροπολογία;

Και με την σύναψη Κλαδικής Σύμβασης Εργασίας τι γίνεται; Ακόμη αρνούνται οι τραπεζίτες…

Δεν τη θέλουν, γιατί ακριβώς εκτός από τα ασφαλιστικά ζητήματα επιδιώκουν να στριμώξουν τους τραπεζοϋπαλλήλους και σε όλα τα υπόλοιπα που θεμελιώνονται με τις Συλλογικές Συμβάσεις. Χωρίς όμως εγρήγορση από τη μεριά των συναδέλφων, θυσίες και συμμετοχή στην άμυνα απέναντι στις ορέξεις των εργοδοτών και της κυβέρνησης, δε θα είναι εύκολο να επιτύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αισιοδοξούμε όμως ότι η αντίσταση μας θα ενισχυθεί, οι προτάσεις μας θα αναδειχθούν και τελικά θα κερδίσουμε.

Κάντε μου μια αξιολόγηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος σήμερα;

Δυναμικό, με προοπτικές, αλλά σε κρίσιμα σημεία στρεβλό και με διαρθρωτικές αδυναμίες. Πολύ λιγότερες όμως οι ευθύνες των εργαζομένων απ’ αυτές που επικαλούνται συστηματικά οι πολέμιοί τους.

Πώς κρίνετε τη στάση σχεδόν του συνόλου των τραπεζιτών, νομίζω ότι τα θέλουν όλα δικά τους.

Όχι μόνο τα θέλουν όλα δικά τους, αλλά και με σύμμαχο την πολιτική εξουσία επεμβαίνουν σε διαδικασίες και θεσμούς με αχαρακτήριστο τρόπο και αντεργατικές μεθοδεύσεις. Φάνηκε ξεκάθαρα με την τροπολογία για την οποία συζητάμε.

Φοβάστε την πολιτική επιστράτευση; Αποτελεί αλήθεια λύση;

Εάν, επαναλαμβάνω, εάν, με έμμεσο ή και με άμεσο τρόπο, κυρίως στις ιδιωτικού ενδιαφέροντος τράπεζες, εμποδίζονται οι συνάδελφοι να απεργήσουν ή να συμμετάσχουν στα συνδικαλιστικά δρώμενα, τι να την κάνουν την επιστράτευση στην περίπτωσή μας; Η γνώμη μου γενικά πάντως είναι ότι δεν μπορεί να απεργείς ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και να έχει την ευχέρεια ανεξέλεγκτα ο αντίπαλός σου χωρίς να δεσμεύεται από κανένα σχετικό κανόνα να σε σταματά με επιστράτευση. Δε στέκει.

Θέλω να μου σχολιάσετε το κομμάτιασμα, τον κατακερματισμό ενός κοινωνικού ιστού. Αντί αλληλεγγύης οι απεργοί εισπράττουν συνήθως την οργή των «πληττόμενων».

Όλοι μας πρέπει να υποστούμε τη βάσανο του προβληματισμού και να δραστηριοποιηθούμε με στόχο μια νέα συλλογικότητα, πέρα από τον υπέρμετρο και στείρο ατομισμό (φιλοτομαρισμό θα τον έλεγαν οι ποιητές), μια συλλογικότητα που θα διατράνωνε αυτό που αποτελεί το πιο σημαντικό όπλο των πολιτών στους κοινωνικούς αγώνες: την αλληλεγγύη. Καλώ κάθε συμπολίτη να σκέφτεται σαν εργαζόμενος και όχι σαν καταναλωτής – πελάτης και έτσι να αντιμετωπίζει τους μαχόμενους υπέρ δικαίου κλάδους.

Θεωρείτε ότι οι κυβερνήσεις καλλιεργούν την ενδοκοινωνική αντιπαλότητα.

Βέβαια. «Διαίρει και βασίλευε». Καλλιεργούν το φθόνο ανάμεσα σε κλάδους εργαζομένων στρέφοντας τον ένα ενάντια στον άλλο για να …τακτοποιούν τις εκκρεμότητες μαζί τους αντιμετωπίζοντάς τους λίγους – λίγους και αδύναμους, με τη σειρά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εμείς: «Ρετιρέ» οι τραπεζοϋπάλληλοι, προνομιούχοι οι τραπεζοϋπάλληλοι κλπ. Κι άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Μην ξεχνάτε ότι ειδικά στην Ελλάδα λένε ότι προτιμάμε να μην έχει ούτε ο γείτονας κατσίκα, παρά να μοχθήσουμε να αποκτήσουμε κι εμείς.

Πώς προδιαγράφεται το μέλλον των τραπεζοϋπαλλήλων;

Λένε ότι δε θα αντέξουμε. Απαντώ ότι θα αντέξουμε γιατί απλά έχουμε δίκιο. Λένε ότι είμαστε λίγοι και φοβισμένοι. Απαντώ ότι είμαστε αρκετοί και αποφασισμένοι. Σε λίγο θα είμαστε πολύ περισσότεροι και με τον κατάλληλο συντονισμό και με τις στέρεες συμμαχίες που θα προκύψουν θα γίνουμε πανίσχυροι. Και θα κερδίσουμε.

Τι σημαίνει να είναι κανείς σήμερα υπάλληλος σε τράπεζα;

Πολύ περισσότερη ένταση απ’ ό,τι παλαιότερα, πολύ μικρότερες αμοιβές και απόλυτα και αναλογικά, πολύ περισσότερη ανασφάλεια και ευδοκίμηση ενός πρωτόγνωρου και ζοφερού επιτρέψτε μου να πω, ατομισμού. Μόνο επιγραμματικά μπορώ να σας απαντήσω γιατί η απάντηση που χρειάζεται κανονικά θα έπρεπε να είναι μακροσκελέστατη. Ωστόσο, συγκριτικά με τους λογιών – λογιών «συμβούλους» και επ’ αμοιβή «παρατρεχάμενους» των κέντρων λήψης αποφάσεων, εμείς είμαστε μπορούμε να θεωρηθούμε … κωπηλάτες σε γαλέρες.

Σας ευχαριστώ

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.