Εφυγε απο τη ζωη ο δεξιοτεχνης του «λαικου βιολιου» Γιωργος Κορος

Ο βιολονίστας Γιώργος Κόρος απεβίωσε, όπως ανακοίνωσαν χθες τα δελτία ειδήσεων, πλήρης ημερών, του Άι-Γιαννιού, στις 8 δηλαδή Ιανουαρίου, σε ηλικία 91 ετών.

O Γιώργος Κόρος ήταν ένας από τους σπουδαιότερος εκφραστές της ελληνικής μουσικής παράδοσης στο βιολί. Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1923 στους Ανδρωνιάνους Εύβοιας. Ο πατέρας του Νικόλαος, ιεροψάλτης, τον γαλούχησε με Βυζαντινές μελωδίες. Σε ηλικία 12 ετών έπαιξε για πρώτη φορά σε πανηγύρι. Από το 1947 που ανέβηκε για πρώτη φορά σε πάλκο, κατάφερε να συνεργαστεί με πολλά ονόματα του ελληνικού τραγουδιού: από τον εκπρόσωπο του δημοτικού τραγουδιού Γιώργο Παπασιδέρη, ο οποίος τον έβαλε στην Columbia να παίζει σε δίσκους, μέχρι τους Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Μήτσο Αραπάκη, Στέλιο Καζαντζίδη, Καίτη Γκρέι, Γιώτα Λύδια, Πάνο Γαβαλά, Μανώλη Αγγελόπουλο, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γλυκερία, Ελένη Βιτάλη, Δημήτρη Ζάχο, Αλέκο Κιτσάκη, Σοφία Κολλητήρη, Στάθη Κάβουρα, Τασία Βέρρα, Μάκη Χριστοδουλόπουλο, Σοφία Εμφιετζή και πολλούς άλλους.

Η λεζάντα «Γεια σου, Κόρο μου, με το βιολί σου», που αυθόρμητα περνούσε από τα χείλη μεγάλων λαϊκών ερμηνευτών – Καζαντζίδη, Αγγελόπουλου, Λύδια κ.ά.- στις ηχογραφήσεις, στολίζει αθάνατα τραγούδια και αποτελεί ένδειξη της υψηλής τέχνης και τεχνικής του. Ο Γιώργος Κόρος έγραψε περίπου 1200 τραγούδια, ενώ στο ενεργητικό του έχει πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Με την σύζυγό του Ασημίνα απέκτησαν δύο παιδιά, τον Νικόλαο και την Κατερίνα Κόρου. Ενώ αξέχαστα θα μείνουν σε όσους είχαν την τύχη να τον ακούσουν από κοντά τα περίφημα ταξίμια του. Πνευματικά του παιδιά, τα οποία ο ίδιος έβγαλε στο τραγούδι είναι οι Σοφία Κολλητήρη, Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Βάσω Χατζή και άλλοι.

Ο Γιώργος Κόρος για τα ταξίμια του

Ο μεγάλος και ίσως ο διασημότερος έλληνας βιολιστής του 20ου αιώνα του «λαϊκού βιολιού», που για το ταλέντο του και τη μουσικότητά του εκτιμήθηκε και από πολλούς άλλους αξιόλογους μουσικούς, ακόμα και από κλασικούς σολίστες περιγράφει μεταξύ άλλων, σε συνέντευξή του για το ταξίμι και τον αυτοσχεδιασμό:

«[…] Πες μου κάτι άλλο, αν είναι δυνατό να περιγραφεί, τι είναι τα ταξίμια που κάνεις, πώς αυτοσχεδιάζεις;
– Ε, αυτά τα πράγματα… τι να σου πω, το ταξίμι είναι μια μελωδία ελεύθερου ρυθμού, μια φαντασία. Τώρα τι να πεις, έχει αλλαγές και χρώματα, αλλά αυτά έχουν απαιτήσεις… αισθηματικές. Κάθε νότα, κάθε φράση, κάθε αλλαγή δρόμου πρέπει να έχει και το πάθος της, εκείνο το… αυτό… πώς να το πω… είναι παθητική μουσική αυτή… να παίζεις εσύ αλλά να βρίσκεις κι ανταπόκριση. Αν δεν καταλαβαίνουν αυτοί που ακούν απ’ αυτά τα πράγματα… άμα βλέπεις πνεύματα που δεν καταλαβαίνουν… κρυώνεις. Άμα πάλι σε προσέχει ο άλλος αυτό που ξέρεις το δεκαπλασιάζεις… Έτσι είναι. Αλλά οι μερακλήδες είναι δυστυχώς λίγοι.

Τα ταξίμια είναι, να πούμε, σαν να μιλάμε και ο ένας απαντάει στον άλλο και λέει το παράπονό του, το αίσθημά του, την ιστορία του, κάτι που του έτυχε, τέτοια πράγματα και ο άλλος πάλι του λέει, τι λες βρε παιδί μου αυτά έπαθες; κλπ. Έτσι, αυτήν την έννοια έχουν, εγώ κάνω με το βιολί το κλάμα του μέσα από την καρδιά του, το οποίο είναι δύσκολο να εκφραστεί.

– Το ταξίμι σου ξεκινά, απλά, ήρεμα, μαλακά…
– Ναι, φερ’ ειπείν, ξεκινάμε, ας πούμε, από την οδό τάδε και θέλουμε να βγούμε, π.χ., στην Ομόνοια. Λοιπόν θα περάσουμε από εκείνον το δρόμο, τον άλλο, το τάδε στενό, την άλλη λεωφόρο για να φτάσουμε και να τελειώσουμε. Αλλά αυτό θέλει πολύ γερά αυτιά. Να προσέχουν, όμως, κι αυτοί που δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι σημαντικά πράγματα αυτά. Τα άλλα τα υπόλοιπα που ακούμε, τραγούδια, τραγουδάκια και τραγουδάρες… ε, μ’ αυτά βαρεθήκαμε ποια… Τι να πρωτακούσει κανείς, το αυτί τι να σου κάνει.

– Πες μου, μελετάς καθόλου βιολί τώρα;
– Όχι τώρα, αλλά ποτέ. Κοίταξε, αν διάβαζα μουσική και ήμουν σε άλλο είδος, έπρεπε υποχρεωτικά να μελετώ. Αλλά εδώ, τώρα, είναι θέμα αντιλήψεως, μυαλού, γιατί έχουμε να κάνουμε με φαντασία, αίσθημα, χρώμα κλπ. Λοιπόν αν δεν κόβει το μυαλουδάκι και τα χέρια και η καρδιά και όλα μαζί δεν κάνουμε τίποτα…

– Στο σπίτι σου δεν παίζεις έτσι για την δική σου ευχαρίστηση;
– Σπάνια, εγώ ευχαριστιέμαι ξέρεις πότε; Όταν μου παραγγείλουν, σε κέντρο όταν βρίσκομαι, ή σε γάμο ή σε πανηγύρι, κανένα ταξίμι, κανένα σόλο, τότε ευχαριστιέμαι… Εδώ στο σπίτι δεν γίνεται αυτό…»
Πηγή συνέντευξης:

http: //www.rembetiko.gr/

Είπαν για τον Γιώργο Κόρο

Έχουν δηλώσει για τον Γιώργο Κόρο αξιόλογοι κι αναγνωρισμένοι μουσικοί:

Στάθης Κουκουλάρης: «Δεν υπάρχει καλύτερο πρότυπο από τον Κόρο»
Λευτέρης Ζέρβας: «Ο Κόρος είναι ένα κεφάλαιο μια ιστορία»
Νίκος Χατζόπουλος: «Πριν ν’ ακούσω τον Κόρο, δεν μου άρεσε το βιολί»
Νίκος Οικονομίδης: «Ο δάσκαλος όλων μας»
Γιάννης Βασιλόπουλος: «Ε…ο Κόρος…τα ταξίμια του θάνατος»
Λεωνίδας Καβάκος: «Εγώ στο είδος μου και ο Κόρος στο είδος του»

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.