«Εφ’ ορου ζωης αντιπολιτευση»
«Δεν γράφω ποιήματα, στέλνω μηνύματα σε μη ακούοντα ώτα και σε βλέποντες τυφλούς». Με αυτά τα λόγια ο γιατρός Χασάν Αχμέτ προλογίζει την ποιητική του συλλογή «Εφ’ όρου ζωής αντιπολίτευση», τα ποιήματα της οποίας δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «Παρατηρητής της Θράκης» και που σήμερα το απόγευμα θα παρουσιασθεί στο κοινό της περιοχής μας. Λόγια βγαλμένα από καρδιάς που δίνουν το στίγμα της δουλειάς του. Αισθήματα, εικόνες, μηνύματα επαναλαμβανόμενα, γνωστά και άγνωστα με αποδέκτες το σύνολο του πληθυσμού της περιοχής μας, χριστιανούς και μουσουλμάνους. Θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει ποιήματα ψυχικής έκρηξης. Μια έκρηξη που σημειώνεται μέσα από την απλότητα και το πάθος με τα οποία εκφράζει τα γνήσια αισθήματά του ο γιατρός Χασάν Αχμέτ. Αισθήματα γνήσια που δημιούργησε η αγάπη για αυτό τον τόπο, η χιλιοειπωμένη ισονομία και ισοπολιτεία που ακόμη και σήμερα αναζητείται.
Ποιήματα που μας θυμίζουν τη χαμένη μας ανθρωπιά και μέσα από τη θλίψη της ξαναζωντανεύουν βλέμματα. Βλέμματα ανοιχτά παράθυρα στον χαμένο κόσμο της ομορφιάς, της πίστης, της αγάπης. Ποιήματα προβληματισμού και ανησυχίας για μια κοινωνία ανοιχτή, δημοκρατική για όλους τους πολίτες της.
Αυτά τα ποιήματα θα έχει την ευκαιρία απόψε να ακούσει το κοινό στην Αίθουσα της Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής στις 17:30. Συγκεκριμένα θα ξεκινήσει με την παρουσίαση του βιβλίου στην τούρκικη γλώσσα από τους Σεζέρ Ριζά (Δημοσιογράφο), Εμρέ Αχμέτ (Δικηγόρο), Χακάν Μουμίν (Καθηγητή Φιλόλογο), Μουσταφά Ταχσίνογλου (Καθηγητή – Συγγραφέα), ενώ στις 18:45 θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου στην ελληνική γλώσσα από τους Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδη (Δημοσιογράφο), Μουσταφά Μουσταφά (Ιατρό – Πρώην Βουλευτή), Παπαναστασίου Σταύρο (Οδοντίατρο), Δάμωνα Δαμιανό (Δημοσιογράφο). Συντονιστής της εκδήλωσης θα είναι ο Άπτουρραχήμ Σουμπασιλάρ.
Από την ποιητική συλλογή επιλέξαμε και σας μεταφέρουμε την βιογραφία του συγγραφέα από τον Απτουραχήμ Σουμπασιλάρ, το σημείωμα του δικηγόρου, Εμρέ Αχμέτ, καθώς και μερικά από τα ποιήματά της…
Η βιογραφία του συγγραφέα μας ιατρού Χασάν Αχμέτ
Πριν περάσω στη βιογραφία του συγγραφέα μας, πρέπει πρώτα να σημειώσω ή μάλλον να τονίσω, τα εξής: Ήταν μεγάλη χαρά και ευτυχία για μένα, όταν το 2003 είχα λάβει μέρος και πάλι ως επιμελητής και συντονιστής στην παρουσίαση του βιβλίου της δικηγόρου, τότε μαθήτριας λυκείου, Σεφαάτ Αχμέτ, το περιεχόμενο του οποίου αποτελούνταν από τα ποιήματά της, γραμμένα τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική και ήταν μια πρωτιά για την Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης.
Και τώρα ή μάλλον, αυτή τη φορά, είναι τεράστια η χαρά και η ευτυχία που νιώθω, λαμβάνοντας και πάλι μέρος στην παρουσίαση ενός παρομοίου βιβλίου, γραμμένου τούτη τη φορά από τον πατέρα της συγγραφέως μας, ιατρό Χασάν Αχμέτ.
Όπως είναι γνωστό, όλα τα μέλη της οικογένειας του ιατρού Χασάν Αχμέτ είναι καλλιτέχνες. Η σύζυγός του, Φισούν Σούκα, παράλληλα με τις υποχρεώσεις της ως οικοκυρά είναι και ζωγράφος και διδάσκει ταυτόχρονα εδώ και χρόνια την ζωγραφική, ενώ η κόρη τους, Σεφαάτ Αχμέτ, παράλληλα με το επάγγελμά της, δηλαδή της δικηγορίας, γράφει και ποιήματα τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική, όπως σημειώνεται εξάλλου και πιο πάνω.
Ο Χασάν Αχμέτ λοιπόν, γεννήθηκε το 1958 στο χωριό Μεγάλη Άδα του Νομού Ροδόπης.
Ξεκίνησε και αποπεράτωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στο Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Μάστανλι της Κομοτηνής, ενώ την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Μειονοτικό Γυμνάσιο-Λύκειο Τζελάλ Μπαγιάρ της ίδιας πόλης.
Στη συνέχεια μεταβείς στην Τουρκία, εισήλθε στην Ιατρική Σχολή Τζερράχπασα του Πανεπιστημίου Stanbul από όπου και αποφοίτησε την 25.10.1984.
Η περίοδος, από την αποφοίτησή του έως και μέχρι την 3.2.1989, ήταν τα πιο δύσκολα χρόνια για τον Χασάν Αχμέτ, δεδομένου ότι χαρακτηρίζονται ως χρόνια γεμάτα με σκληρούς αγώνες και αντιδράσεις. Ενδεχομένως τα γεγονότα εκείνα και οι αντιδράσεις, που αντιμετώπισε κατά την περίοδο αυτή, να ζύμωσαν και να έψησαν τον χαρακτήρα του, δίδοντάς του το ανάλογο σχήμα για να δέσει και να έχουμε τελικά ενώπιόν μας σήμερα έναν άνθρωπο πρώτα από όλα, έναν ιατρό και έναν ποιητή ταυτόχρονα.
Οι σκληροί αγώνες λοιπόν που αναγκάστηκε να δώσει την περίοδο εκείνη, αφορούσαν και ήταν για την αναγνώριση στην Ελλάδα και συγκεκριμένα από το ΔΙΚΑΤΣΑ του τίτλου σπουδών που είχε πάρει από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Stanbul της Τουρκίας. Οι αγώνες που έδωσε και που συνεχίστηκαν επί τέσσερα και πλέον έτη, αποτελούνταν από πορείες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην Κομοτηνή και μπροστά από τη Νομαρχία Ροδόπης. Κι όταν διαπίστωσε πια ότι δεν απέδιδαν οι αγώνες αυτοί, μαζί και με άλλους ομοιοπαθείς συναγωνιστές του, θύματα δηλαδή κι αυτοί του ΔΙΚΑΤΣΑ, την 24.5.1988 και στο προαύλιο του τεμένους Γενί Τζαμί της Κομοτηνής ξεκίνησαν απεργία πείνας που διήρκεσε είκοσι μέρες, έως ότου κατόρθωσαν να εισακουσθούν και τελικά να δικαιωθούν.
Όταν τελεσφόρησε πια ο αγώνας τους αυτός και μετά την αναγνώριση της ισοτιμίας του πτυχίου του τοποθετήθηκε και υπηρέτησε ως αγροτικός ιατρός στο Παρανέστι του Νομού Δράμας από 01.04.1989 έως και 31.3.1990.
Την 21.5.1990 ξεκίνησε την ειδίκευσή του στην παθολογική κλινική του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, στην Αλεξανδρούπολη, την οποία περάτωσε την 25.5.1995.
Τόσο λόγω εναύσματος ή ένστικτου, όσο και λόγω χαρακτήρα, το ενδιαφέρον που ένιωθε και έδειχνε για τα κοινά, τον ώθησε τελικά και στην πολιτική με αποτέλεσμα ο Χασάν Αχμέτ να πολιτευθεί. Έτσι, στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση του 1994 τον βλέπουμε ως υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο στο συνδυασμό του αείμνηστου δημάρχου Κομοτηνής, Γιώργου Παπαδριέλλη, όπου εξελέγη ως ο λαβών τις περισσότερες ψήφους μεταξύ των υπολοίπων συνυποψήφιων του ιδίου συνδυασμού και διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Κομοτηνής, την περίοδο από 1.1.1995 έως 31.12.1998.
Από την 15.6.1995 κι εντεύθεν ασκεί το ιατρικό επάγγελμα του ειδικού παθολόγου τόσο στο δικό του γραφείο όσο και στο υποκατάστημα του Ι.Κ.Α στην Κομοτηνή.
Αυτά λοιπόν ως προς τη βιογραφία του συγγραφέα μας ιατρού και ποιητή Χασάν Αχμέτ.
Στο σημείο όμως αυτό, επιτρέψτε μου κι εμένα να εκφράσω κι εγώ με τη σειρά μου μερικές έστω και λίγες απόψεις και να προβώ σε διαπιστώσεις σχετικά με τον συγγραφέα.
Ως θα διαπιστώσατε ασφαλώς στη βιογραφία του πιο πάνω, ο ιατρός Χασάν Αχμέτ, είτε λόγω του ότι δεν τον ικανοποίησαν τα τεκταινόμενα ή και τα αποτελέσματα της πολιτικής είτε διότι δεν βρήκε αυτό ή αυτά που επιθυμούσε σ’ αυτήν, δεν ξαναδοκίμασε την τύχη του στον τομέα αυτό, παρόλο που του είχε γίνει η πρόταση εκ μέρους του κ. Παπαδριέλλη, και μάλιστα με αναστεναγμό, όπως αναφέρει σε ένα πρόσφατο ποίημά του γραμμένο στα ελληνικά.
Παρά την αποκοπή και διαχωρισμό της θέσης του όμως από την ενεργό πολιτική ζωή της περιοχής, ο Χασάν Αχμέτ, λόγω του χαρακτήρα που τον διακρίνει, αλλά και λόγω φύσεως, δεν έθεσε τον εαυτό του στην μπάντα κι ούτε έπαψε ποτέ να ενδιαφέρεται και να ασχολείται με τα κοινά της περιοχής. Και ως πεδίο έκφρασης διάλεξε όπως φαίνεται εξάλλου την ποίηση. Έχει πια ρίξει άγκυρα στο λιμάνι αυτό που λέγεται ποίηση. Και καλά έκανε κατά την άποψή μου.
Το πεδίο και το βήμα έκφρασης πια για τον Χασάν Αχμέτ, είναι η ποίηση. Τις απόψεις και τις διαπιστώσεις του σχετικά με τα κοινά τις κραυγάζει πια από το βήμα αυτό χωρίς δειλίες και δισταγμούς και κατ’ αυτόν τον τρόπο τις μοιράζεται με την κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως, ο Χασάν Αχμέτ, ο οποίος σε όλο το διάβα του βίου του ποτέ δεν φόρεσε, αλλά επιμελώς απέφευγε τις παρωπίδες, κατά τον ίδιο τρόπο έβαζε μια απόσταση μεταξύ αυτού και της τακτικής της πατριδοκαπηλίας, καθιστώντας, και επιτυγχάνοντάς το σε μεγάλο βαθμό, την ποίηση που κάνει να είναι αντικειμενική. Κι όταν διατυπώνει τα προβλήματα της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, που νιώθει πάντοτε περήφανος ως μέλος της, τηρεί με ευλάβεια τις ως άνω αρχές.
Ταυτόχρονα όμως δεν παραλείπει να αναζητεί συμμάχους κι από την πλειονότητα. Τείνει πάντοτε χείρα φιλίας και συνεργασίας. Μάλιστα σ’ ένα πρόσφατο ποίημά του γραμμένο στα ελληνικά σχετικά με τον αγώνα κατά της εξόρυξης του χρυσού στην περιοχή μας, επαινεί την νεολαία που έλαβε μέρος στην εκδήλωση διαμαρτυρίας κατά του χρυσού που είχε γίνει στην Αλεξανδρούπολη. Και δεν αρκείται σ’ αυτό, αλλά προτείνει και μια άλλη από κοινού πορεία διαμαρτυρίας, μειονότητας και πλειονότητας στην Κομοτηνή. Όλα αυτά δεν μπορεί να είναι τυχαία. Όπως δεν είναι τυχαίο και το γεγονός, ότι, σ’ ένα πρόσφατο ποίημά του, στα ελληνικά γραμμένο κι αυτό, απευθυνόμενος σ’ αυτούς που τελευταία προβαίνουν σε κινδυνολογίες σχετικά με τη Θράκη και τους κατοίκους της, τους διαβεβαιώνει πως η τουρκική μειονότητα δεν διακατέχεται από το πνεύμα της υστεροβουλίας ή οποιασδήποτε άλλης σκοπιμότητας, όπως ενδεχομένως πίστευαν. Επίσης, δεν ήταν τυχαίο και το γεγονός ότι, την δεκαετία του 90, όταν μερικές χώρες στα Βαλκάνια αιματοκυλούσαν, αυτός συμμετείχε στην πρωτοβουλία πολιτών που είχε δημιουργηθεί στην Κομοτηνή με σκοπό την προσέγγιση των δύο στοιχείων στη περιοχή.
Στην «Ελευθεροτυπία» της 11ης Φεβρουαρίου 2008 δημοσιεύτηκε μια συνέντευξη που είχε γίνει με τον διάσημο Ισπανό ποιητή, Antonio Gamoneda. Ο διάσημος ποιητής στη συνέντευξη αυτή, αφού υπογραμμίζει ότι τον μεσαίωνα η ποίηση απευθυνόταν σε πολλούς, διότι χρησιμοποιείτο και ως μέσον για τη διάδοση των ειδήσεων, ενώ στις μέρες μας απευθύνεται σε λίγους, συμπληρώνει πως η αντικειμενική ποίηση είναι αντιδραστική, για να καταλήξει ότι η ποίηση δεν είναι λογοτεχνία ή τουλάχιστον ότι στην ποίηση η λογοτεχνία είναι δευτερευούσης σημασίας.
Νομίζω ότι και τα ποιήματα του Χασάν Αχμέτ θα ήταν πιο ορθό και σωστό να αξιολογούνται ή και να κρίνονται στα πλαίσια που μας θέτει πιο πάνω ο διάσημος Ισπανός ποιητής. Τι μας λέει ο διάσημος ποιητής; Ότι η ποίηση πρέπει να είναι αντιδραστική. Αυτό κάνει κι ο Χασάν Αχμέτ και καλά κάνει. Αλίμονο αν δεν αναγνωρίζονταν το δικαίωμα αυτό στον καλλιτέχνη. Είναι φυσικό μερικοί, ένθεν κι ένθεν, να ενοχλούνται από τα ποιήματα του Χασάν Αχμέτ. Ας είναι. Διότι αυτός είναι κι ο λόγος υπάρξεως του Χασάν Αχμέτ και των ποιημάτων του. Εξάλλου κι ο Γκαμονέδα τι μας λέει στη συνέντευξη; Ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει ότι άρχισε να απευθύνεται με τα ποιήματά του σε πολύ πιο λιγότερους μετά την κατάρρευση της δικτατορίας του Φράνκο. Έτσι θα πρέπει να καταστήσουμε και τον Χασάν Αχμέτ, αλλά και κάθε όμοιό του… Με λίγα λόγια, να τους κάνουμε να υποστούν αυτά που υπέστη κι ο Γκαμονέδα στην Ισπανία, ούτως ώστε να μην απευθύνονται σε πολλούς, αλλά σε λίγους…
Και ως επίλογο; Τούτα τα λίγα: Τι καλά έκανες κι αποσύρθηκες από την ενεργό πολιτική αγαπητέ κ. Χασάν Αχμέτ. Διότι αλλιώς η μειονότητα θα στερούνταν έναν ποιητή που διατυπώνει τα προβλήματά της.
Abdurrahim Subasilar
Εκεί» που ο λόγος μετατρέπεται σε πράξη…
Eκεί που ο λόγος μετατρέπεται σε πράξη, είναι σίγουρο ότι κάποιος θα βρεθεί να την υλοποιήσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Εκεί που ο λόγος μετατρέπεται σε πράξη, είναι σίγουρο ότι θα υλοποιηθεί σε ορισμένο τόπο και χρόνο…
Όταν ο λόγος μετατρέπεται σε πράξη, σίγουρα η υλοποίηση έχει ανάγκη από ανθρώπους ανοιχτόμυαλους, δηλαδή διανοούμενους και ενάρετους, και από τόπους προσιτούς σ’ αυτούς τους ανοιχτόμυαλους ανθρώπους…
Όταν όμως, ο τόπος αυτός είναι σκοτεινός, και το χειρότερο, βρίσκεται υπό τον ίσκιο άλλων «τόπων», όταν ο τόπος αυτός έχει περικυκλωθεί από ανθρώπους ανίκανους, ευτελείς, κόλακες, μισαλλόδοξους, όταν ο τόπος αυτός είναι γεμάτος από αγκάθια και νάρκες, όταν ο τόπος αυτός έχει καταντήσει σε «μικρό» τόπο των «μεγάλων ανθρώπων», των λεγόμενων «ελίτ», που νομίζουν ότι χειραγωγούν ανενόχλητοι, όταν ο τόπος αυτός έχει μετατραπεί σε δίοδο διαπεραίωσης και διασταύρωσης οικονομικών και επαγγελματικών συμφερόντων, όπου κανείς δεν είναι όπως γεννήθηκε από τη μάνα του και δεν είναι πια «άνθρωπος», όταν ο τόπος αυτός είναι γεμάτος από γύπες, αλλά και από τσιμπούρια-φονιάδες, τότε είναι που οι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι έχουν δύο δρόμους, καθόλου όμοιους, μπροστά τους ν’ ακολουθήσουν: ή θα είναι ιχνηλάτες των προηγούμενων, των υποταγμένων, ηττημένων, συναινετικών με τα κατεστημένα, ή θα επιλέξουν το δρόμο το δύσκολο, τον ψυχοφθόρο: θα είναι αιρετικοί και θα λάβουν τη θέση τους στο στρατόπεδο εκείνων που ως φιλοσοφία ζωής ενστερνίζονται την ιδέα του «Εφ’ όρου ζωής αντιπολίτευση»…
Και σε τούτο τον τόπο, για να μετατραπεί ο λόγος σε πράξη, οι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι έχουν ανάγκη από έναν μετασχηματιστή… Το καθήκον αυτό, δεν υπάρχει τίποτα άλλο για να το εκπληρώσει με τον καλύτερο τρόπο παρά ο ποιητής, ο ποιητικός λόγος. Ο Χασάν Αχμέτ, λοιπόν, ενταγμένος στο στρατόπεδο των αιρετικών και ασκώντας εφ’ όρου ζωής αντιπολίτευση, προ πολλού εκπλήρωσε το καθήκον του αυτό προς τον τόπο και τους συμπολίτες του. Τώρα και με τον ποιητικό του λόγο μετουσιώνεται σε «προβοκάτορα» που αδίστακτα και άφοβα προκαλεί τους ανθρώπους της κοινωνίας μας να βγουν απ’ τη φωλιά τους, να πάρει ο καθένας, με την πένα του, το σάζι του, την κιθάρα του, τη βούρτσα του, τις λέξεις και τις νότες του και με καλπασμό να επιτεθεί στο παλιό και το κατεστημένο. Για τον ποιητικό λόγο του ιατρού, ας μιλήσουν άλλοι… Από λογοτεχνική άποψη εννοώ… Οι φιλόλογοι, ίσως… Εγώ πιστεύω, ότι στον τόπο αυτό, προέχουσα σημασία έχει το περιεχόμενο της ποίησης του ιατρού, το κοινωνικό της μήνυμα… Ένα μήνυμα, ζυμωμένο με τις «μικρές ζωές» των καθημερινών ανθρώπων, με τις χαρές και τις λύπες τους, με τον ιδρώτα των ανθρώπων του μόχθου… Ένα μήνυμα, το οποίο πολλές φορές εξωτερικεύεται ως μια κραυγή που υψώνεται από τα βάθη του ιατρού προς τους ανθρώπους της κοινωνίας, δίχως διακρίσεις θρησκεύματος, εθνικότητας, φυλής, χρώματος, πολιτικής πεποίθησης…Μια κραυγή μάλιστα, που γύρω της κατάφερε να συσπειρώσει όλους τους ανθρώπους του πνεύματος που ανατράφηκαν στον τόπο μας… Από τα χρόνια του «Σαφάκ», τέτοια «αυγή» δεν ξαναείδαμε… Αρκεί να δείτε τα ονόματα που υπάρχουν στις πρώτες και τελευταίες σελίδες του βιβλίου αυτού, για να καταλάβετε τι θέλω να πω…
Εμρέ Αχμέτ,
δικηγόρος
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
