EDITORIAL

διατυπώνοντας συνάμα εις εαυτούς σκληρή κριτική για όσα δεν υπέπεσαν στην αντίληψή μας και όσα δεν αναδείξαμε ασκώντας σκληρή κριτική, το κλείσιμο κάθε χρονιάς, με όλα τα θετικά και τ’ αρνητικά, μάς χαρίζει μια σημαντική απόλαυση…

Να καταθέσουμε επί χάρτου με τη βοήθεια του διαδικτύου ή και της μνήμης μόνο όσα από τα γεγονότα μας άγγιξαν, μας εντυπωσίασαν, μας λύπησαν ή μας έδωσαν ώθηση προς τα εμπρός.

Γεγονότα ως η πληροφορία του Ρούσσου Βρανά ότι τα συνδικάτα παγκοσμιοποιούνται ή η πρώτη δωρεά οργάνων σώματος στον τόπο μας… Η διεύρυνση της Συνθήκης Σέγκεν και η ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η φυσιογνωμία του μεγάλου Βλαδίμηρου της Ρωσίας ως απαραίτητου τουλάχιστον συμπρωταγωνιστή στη διεθνή σκακιέρα, μέχρι γεγονότα που προσπαθούμε ακόμη να διαισθανθούμε, το καλό ή το κακό από την ύπαρξή τους, όπως ο πετρελαιοαγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη…

Ελάχιστη πάντοτε ως χώρα η Ελλάδα ούσα…

Εκτός όμως από το ευνοϊκό γεγονός της παγκοσμιοποίησης του εργατικού κινήματος μ’ ό,τι αυτό – ας προσδοκάμε – μέλλει να επιφέρει, υπάρχει μια ακόμη απάντηση στην «συμφέρουσα» πληροφορία των μεγιστάνων του τύπου, το χιούμορ και η σάτιρα… Όχι μόνον του Μπέπε Crillo αλλά και των συντακτών…

Όπως στα μελλούμενα του Καζαμία της Άννας, η οποία, παρόλες τις προτροπές, «αυθαιρετεί», χιουμοριστικά εκφραζόμενη, μια φορά τέτοιες μέρες κάθε χρόνο…Α, βρε Ανατολική Ρωμυλία, τι μας κάνεις…