«Δυστυχως εχουμε αποξενωθει απο τη φυση και τα ζωα»

Ο Γιώργος Δομβρίδης, είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Ιππικού Ομίλου Κομοτηνής (διετέλεσε μάλιστα και πρώτος πρόεδρος του Ομίλου). Τον συναντήσαμε με το άλογό του και άλλους φίλους του ιππείς στη Μέση.

Δίπλα στη θάλασσα, κάτω από τη δροσιά του ίσκιου των πεύκων, βρήκαμε την ευκαιρία, με αφορμή μια ακόμη προσπάθεια του Ομίλου να φέρει κοντά στο άλογο, τα παιδιά, τους ανθρώπους, που δεν έχουν έρθει σε επαφή με τα ζώα, να ρωτήσαμε για την ξεχωριστή σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στο άλογο και στον αναβάτη, αλλά και για τα μυστικά της ιππασίας, τους κινδύνους που ελλοχεύουν. «Είμαι οπαδός της Σχολής του Μεγάλου Αλεξάνδρου», δηλώνει ο ίδιος και εξηγεί: «Ήταν γητευτής των αλόγων. Ήξερε τι ήθελαν τα άλογα και ανάλογα με το άλογο προσαρμοζόταν και ο ίδιος επιτυγχάνοντας μια αγαστή συνεργασία».

Τι είδους ζώο είναι το άλογο; Άγριο και απαιτητικό;

Σε καμία περίπτωση, το άλογο είναι πολύ ευγενές ζώο και πάντα ήταν κοντά στον άνθρωπο. Είναι πολύ ήρεμο κι αυτό είναι ένα στοιχείο που τραβάει τον κόσμο.

Πόσα χρόνια ασχολείστε με την ιππασία;

Μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια. Ποτέ, όμως, δεν είναι αργά. Όταν αγαπάς κάτι και έχεις θέληση να ασχοληθείς μ’ αυτό, τότε το κάνεις.

Δεν χρειάζονται όμως και γνώσεις;

Γνώσεις έχουμε αρκετές. Η καταγωγή μας είναι από χωριό. Έχουμε ζήσει με ζώα και ξέρουμε. Έχουμε μεγαλώσει με ζώα. Εμείς που έχουμε πατήσει χώμα, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τη μυρωδιά του χώματος και τη μυρωδιά του ζώου. Άσχετα αν ζούμε στην πόλη και είμαστε μέσα στο τσιμέντο και στην άσφαλτο.

Υπάρχουν μυστικά στην φροντίδα του;

Μυστικά έχει πάρα πολλά. Αν ξεκινήσω να μιλώ τώρα, δεν θα τελειώσω ούτε σε μια εβδομάδα. Το άλογο θέλει καθημερινή επαφή, ώστε να αποκτήσεις μια οικειότητα μαζί του, να σ’ αγαπήσει και να σε εμπιστευτεί.

Δηλαδή, περιμένεις να σ’ αγαπήσει πρώτα για να κάνει αυτό που θέλεις;

Είναι ένα δυνατό ζώο, δεν υποτάσσεται, σε εμπιστεύεται και με τη θέλησή του ακολουθεί τις οδηγίες σου.

Υπάρχει περίπτωση να μην σε συμπαθήσει;

Βεβαίως και υπάρχει περίπτωση να μην σε συμπαθήσει. Είναι η αύρα που λέμε. Η δική μου φοράδα, για παράδειγμα, από τα είκοσι άτομα που την έχουν επισκεφτεί, έχει αποδεχτεί μόνο τα τρία.

Τι συμπέρασμα βγάλατε γι’ αυτούς που απέρριψε;

Δεν έβγαλα κανένα συμπέρασμα γι’ αυτούς που απέρριψε. Είναι άγριο άλογο, είναι πιασμένο στα βουνά του Ιάσμου και έχω κάνει πάρα πολύ καιρό για να τη γητεύσω και να φτάσουμε σε ένα σημείο, ώστε να με αποδέχεται και εμένα τον ίδιο. Στην αρχή δώσαμε «μάχη», δεν ήθελε ούτε καν τη σέλα.

Πώς γητεύει κανείς ένα άλογο;

Είμαι οπαδός της Σχολής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ήταν γητευτής των αλόγων. Ήξερε τι ήθελαν τα άλογα και ανάλογα με το άλογο προσαρμοζόταν και ο ίδιος επιτυγχάνοντας μια αγαστή συνεργασία.

Δηλαδή το άλογο μιλάει με τον τρόπο του;

Βεβαίως και «μιλάει», τα «λέει» όλα. Σε καταλαβαίνει πολύ καλά. Καταλαβαίνει πότε είσαι αγχωμένος, στρεσαρισμένος, νευριασμένος. Γι’ αυτό και πρέπει, όταν πάμε στο άλογο, να αφήνουμε στην άκρη τον εκνευρισμό μας διότι μεταδίδεται και σ’ αυτό.

Το άγχος το αποβάλλει κανείς ιππεύοντας;

Ναι, είμαστε φίλοι της ελεύθερης ιππασίας και διαπιστώνουμε καθημερινά ότι όταν ιππεύουμε, όταν ερχόμαστε σε επαφή με την φύση, γινόμαστε άλλοι άνθρωποι.

Υπάρχει κάτι που σας εντυπωσίασε στη συμπεριφορά του;

Φοβερή εντύπωση μου έχει κάνει μέχρι τώρα μια στιγμή: καθόμουν κουρασμένος στην άκρη και ήρθε το άλογο και κάθισε και αυτό δίπλα μου με τον ίδιο τρόπο που κάθεται ένας σκύλος. Ήταν δείγμα αγάπης.

Είναι πιστοί φίλοι του ανθρώπου τα άλογα;

Πάρε πολύ πιστοί φίλοι. Είναι πιστά ζώα τα άλογα.

Πόσα χιλιόμετρα έχετε διανύσει ιππεύοντας;

Στην πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου διάνυσα με το άλογο μια απόσταση από τον Νέστο μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Έχουμε πάει και μέχρι τη Χαλκιδική σε μια εκδήλωση που γινόταν εκεί για το περιβάλλον.

Ελλοχεύουν κίνδυνοι για τους ιππείς;

Πάντοτε ελλοχεύουν κίνδυνοι, είτε είσαι επαγγελματίας είτε είσαι ερασιτέχνης, διότι το άλογο δεν παύει να είναι ένας ζωντανός οργανισμός με απρόβλεπτες αντιδράσεις, ειδικά στην ελεύθερη ιππασία. Πάντοτε χρειάζεται η προσοχή του αναβάτη.

Θα ήταν λύση για το κυκλοφοριακό η χρήση του αλόγου;

Το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Έγινε η ζωή μας έτσι, που πλέον οι ρυθμοί που ακολουθούμε είναι τόσο γρήγοροι που σε καμιά περίπτωση δεν μοιάζουν με τους ρυθμούς της δεκαετίας του ‘50 και του ‘60. Ύστερα, δυστυχώς, έχουμε αποξενωθεί από τη φύση και τα ζώα. Βλέπουν τα παιδάκια το άλογο και ρωτάνε: «μπαμπά – μπαμπά, τι ζώο είναι αυτό;».

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.