Δυο Συνθετες δυο ερμηνευτες το Σαββατο στο Μεγαρο Μουσικης Κομοτηνης

Το Σάββατο 17 Μαρτίου στις 21:00 στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής, ο Γιώργος Καζαντζής με τον Γιώργο Ανδρέου, την Μελίνα Κανά και τον Βασίλη Λέκκα έχουν σκοπό να μας ταξιδέψουν μουσικά από τη δύση μέχρι την ανατολή. Οι δύο συνθέτες, άλλοτε ο καθένας μόνος του και άλλοτε οι δύο μαζί παίζουν τα τραγούδια τους απέριττα και ατμοσφαιρικά οσμώνοντας μουσικά τις ιδέες τους σε ένα αποτέλεσμα δημιουργικής φαντασίας και εξέλιξης.

Ο Γιώργος Καζαντζής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης όπου συνεχίζει να μένει και να εργάζεται. Η δημιουργική του ανησυχία εκφράζεται κατ’ αρχήν με τραγούδια ενώ αργότερα προχωρεί και στην σύνθεση ορχηστρικών κομματιών για μικρά και μεγάλα σύνολα ορχήστρας, έχει γράψει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο αλλά και πολλά γνωστά τραγούδια όπως το «Ήτανε αέρας», οι «Μέλισσες», η «Πνοή του ανέμου», τα «Σεντόνια δίχτυα» και ο «Χειμωνανθός», έχει συνεργαστεί με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Λιζέτα Καλημέρη, τον Δημήτρη Ζερβουδάκη, τον Γιάννη Χαρούλη και πολλούς ακόμη σπουδαίους καλλιτέχνες. Ο Γιώργος Καζαντζής ήταν καλεσμένος του Ράδιο Παρατηρητής και της εκπομπής «Μεσημεριάτικα», όπου μίλησε τόσο για την συνεργασία του με τον Γιώργο Ανδρέου και την συναυλία του Σαββάτου, όσο και για τον καινούριο του δίσκο «Τα παιδιά της άλλης όχθης», αλλά και για την επικαιρότητα.

ΠτΘ: κ. Καζαντζή είναι η δεύτερη φορά που «συναντιόμαστε» στα ερτζιανά με αφορμή την μουσική συνεύρεσή σας με τον Γιώργο Ανδρέου, η πρώτη είχε γίνει το καλοκαίρι που μας πέρασε, η συναυλία δεν έγινε λόγω βροχής, ωστόσο δεν ξεχάσατε το ραντεβού κι έτσι θα έχουμε τη χαρά να σας δούμε στο Μέγαρο Μουσικής. Γνωρίζετε το χώρο του Μεγάρου;
Γ.Κ.: Όχι αλλά έχω ακούσει πολλά για τον χώρο αυτό και το πιο σημαντικό είναι ότι είναι ηχητικά μελετημένος χώρος, αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Η δημιουργική όσμωση με τον Γιώργο Ανδρέου χτίζεται κάθε φορά πάνω στη σκηνή

ΠτΘ: Η συναυλία αυτή είναι μια σύμπραξη με τον Γιώργο Ανδρέου. Πείτε μας λίγα λόγια για την σχέση σας με τον συνθέτη και για την σύμπραξη αυτή…
Γ.Κ.: Με τον Γιώργο ήμασταν φίλοι από παλιά και τώρα πια μπορώ να πω ότι ήμαστε κάτι παραπάνω από αδέλφια. Υπάρχει μια ψυχική επικοινωνία μεταξύ μας. Ο Γιώργος Ανδρέου είναι μια πολύ σημαντική προσωπικότητα στον ελλαδικό χώρο, δεν είναι απλά ένας πολύ σπουδαίος συνθέτης, είναι και ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος, με σπουδές και κατάρτιση αλλά και ένας άνθρωπος που έχει άποψη και μια σωστή στάση ζωής απέναντι στην κοινωνία. Η συνεργασία μας μου δίνει μεγάλη χαρά. Το χαρακτηριστικό της συνεργασίας αυτής είναι το ψυχικό δέσιμο και η δημιουργική όσμωση μεταξύ μας, η οποία χτίζεται κάθε φορά πάνω στη σκηνή. Είναι μια ζωντανή συνεργασία, χωρίς κανένα προσχεδιασμό. Και αυτό γίνεται με την καθοριστική συμβολή δύο εκπληκτικών ερμηνευτών, της Μελίνας Κανά και του Βασίλη Λέκκα.

ΠτΘ: Υπάρχουν κοινά στοιχεία στη μουσική τη δική σας με αυτή του Γιώργου Ανδρέου;
Γ.Κ.: Αυτό που βιώνω εγώ είναι η δημιουργική συνεργασία δύο κόσμων, που σμίγουν σε ένα κοινό δημιούργημα.

ΠτΘ: Η συναυλία αυτή παρουσιάζεται την Παρασκευή στην Θεσσαλονίκη στο χώρο του «Μύλου». Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις συναυλίες που γίνονται σε καθαρά συναυλιακούς χώρους και σε μαγαζιά;
Γ.Κ.: Σίγουρα υπάρχει διαφορά. Σε ένα μαγαζί ο κόσμος είναι πιο χαλαρός, θα πάρει το ποτό του, θα μιλήσει, κάτι που για τους καλλιτέχνες είναι λίγο ενοχλητικό αλλά το ανεχόμαστε. Βέβαια και σε ένα μαγαζί ο κόσμος πια ξέρει πότε να μιλήσει και πότε να συμμετέχει και το αποτέλεσμα μπορεί να είναι δημιουργικό. Σε ένα συναυλιακό χώρο είναι διαφορετικά τα πράγματα, εκεί ο κόσμος προσφέρει τον εαυτό του στη μυσταγωγία μιας συναυλίας. Εξάλλου μια συναυλία δεν γίνεται μόνο από τους καλλιτέχνες που είναι πάνω στη σκηνή, αλλά και από τον κόσμο. Γίνεται μια ανακύκλωση συναισθημάτων, και αυτό γίνεται με κάποιους κώδικες, όχι απλά με το χειροκρότημα, η στιγμή που ξεκινάει η μουσική, ξεκινά κι ένα ταξίδι το οποίο μπορεί να διακοπεί από ένα κινητό που θα χτυπήσει. Και οι δύο χώροι χρειάζονται, και στους δύο χώρους μπορεί να υπάρξει μια γόνιμη επικοινωνία με το κοινό. Εξάλλου δεν υπάρχουν και πολλοί χώροι για να επικοινωνήσουμε με το κοινό.

«Γράφω πράγματα που αγαλλιάζουν τη δική μου την ψυχή»

ΠτΘ: Κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα η καινούρια σας δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Τα παιδιά της άλλης όχθης» με την Φωτεινή Βελεσιώτου. Είναι ένας δίσκος που δεν μπορούμε να το κατατάξουμε σε κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής, δεν μπορούμε να του βάλουμε την «ταμπέλα» λαϊκός ή έντεχνος. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι καλό που δεν κατατάσσεται σε κάποιο είδος…
Γ.Κ.: Θεωρώ ότι μου κάνετε κομπλιμέντο, γιατί είναι σημαντικό για μένα να μην κατατάσσεται η δουλειά μου σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Τις κατηγορίες βέβαια τις φτιάχνουν οι άνθρωποι για να συνεννοούνται μεταξύ τους, κάτι που δεν μπορούμε να του βάλουμε μια ταμπέλα ίσως να τραβάει ένα δικό του δρόμο, αυτό βέβαια δεν είναι αυτοσκοπός, όταν ξεκινώ να γράψω δεν σκέφτομαι τι θέλει ο κόσμος, ή κάτι που να ανήκει σε συγκεκριμένη κατηγορία. Γράφω πράγματα που αγαλλιάζουν την δική μου την ψυχή, πράγματα που με εκφράζουν. Η σύνθεση είναι μια επιθυμία και μια αναζήτηση, δεν ξέρω κατά πόσο το επιτυγχάνω. Αυτό το κρίνει ο κόσμος.
Ο δίσκος αυτός είναι το αποτέλεσμα της χημείας που δημιουργήθηκε από τις «Μέλισσες» με τη Φωτεινή Βελεσιώτου. Δημιουργήθηκε μια αναγκαιότητα αποτύπωσης της συνεργασίας μας σε μια ολοκληρωμένη δουλειά. Προερχόμαστε από διαφορετικούς τόπους με την Φωτεινή, στα «Παιδιά της άλλης όχθης» πιστεύω ότι βρήκαμε ένα κοινό τόπο. Όταν ανακοίνωσα τη συνεργασία σε φίλους στιχουργούς, ήρθαν βροχή οι στίχοι από πολλούς, από τον αείμνηστο Μανώλη Ρασούλη, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Θωμά Κοροβίνη, την Ελένη Φωτάκη, την Ειρήνη Νικολάου, τον Πόλυ Κυριάκου και κάποια παλιότερα τραγούδια του Γιάννη Τσατσόπουλου, τα οποία έλεγε εκπληκτικά η Φωτεινή σε συναυλίες και θελήσαμε να αποτυπωθούν.

Είναι καλό που θα λείψουν οι επιτήδειοι που έβγαζαν χρήματα από τη δισκογραφία

ΠτΘ: Η δουλειά αυτή δημιουργήθηκε στο χώρο που έχετε δημιουργήσει στη Θεσσαλονίκη το Polytropon, που είναι στούντιο ηχογραφήσεων και δισκογραφική εταιρία. κ. Καζαντζή πώς είναι τα πράγματα στη δισκογραφία; Στην πλειοψηφία τους οι καλλιτέχνες συμφωνούν πως η δισκογραφία πνέει τα λοίσθια…
Γ.Κ.: Ναι, έτσι είναι, συμφωνώ απόλυτα, το cd στην Ελλάδα πνέει τα λοίσθια και αυτό λόγω του κακού χειρισμού στο θέμα των τιμών από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες. Η μετάδοση της πληροφορίας γίνεται πια τόσο εύκολα και γρήγορα μέσω ίντερνετ και είναι φυσικό επακόλουθο να τελειώσει η δισκογραφία. Αυτό βέβαια θα κάνει και ένα καλό στην τέχνη, γιατί θα λείψουν οι επιτήδειοι που έβγαζαν χρήματα από τη δισκογραφία, θα καθαρίσει ο χώρος. Από κει και πέρα οι δημιουργοί θα βρούμε τρόπους να παράγουμε έμψυχα πράγματα με χαμηλότερο κόστος. Και φυσικά μεγάλο ρόλο θα παίξουν και οι ζωντανές εμφανίσεις, αυτή την ανάγκη της επικοινωνίας του καλλιτέχνη με το κοινό δεν μπορεί να την υποκαταστήσει καμιά τεχνολογία.

Είναι αθλιότητες όλα όσα συνέβησαν με τον Γιώργο Νταλάρα και μας προσβάλλουν σαν Έλληνες

ΠτΘ: Μιλώντας για τις ζωντανές εμφανίσεις και την επικοινωνία του καλλιτέχνη με το κοινό, δεν μπορώ παρά να σας ζητήσω να μου σχολιάσετε τα τελευταία γεγονότα που συνέβησαν στις ζωντανές εμφανίσεις του Γιώργου Νταλάρα, μιας και είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο έχετε συνεργαστεί και τον γνωρίζετε. Πώς σχολιάζετε αυτή τη «λαϊκή οργή»…
Γ.Κ.: Τον Γιώργο Νταλάρα τον γνωρίζω και με γνωρίζει. Δεν πιστεύω ότι όλα όσα συνέβησαν είναι προϊόν λαϊκής οργής, είναι οργανωμένα πράγματα τα οποία στοχεύουν τώρα τον Γιώργο Νταλάρα. Στο Γιώργο Νταλάρα μπορείς να χρεώσεις πολλά, δεν μπορείς όμως να μην του πιστώσεις μια ακούραστη δουλειά στο χώρο του τραγουδιού, προφανώς έχει βγάλει χρήματα για τα οποία δούλεψε σκληρά. Καταλαβαίνω το μένος και θλίβομαι, αλλά συνάμα μένω και ασυγκίνητος γιατί εδώ που έχουμε φτάσει τα περιμένουμε όλα αυτά τα πράγματα. Εδώ που έχει φτάσει η κοινωνία έχουν πέσει πια όλες οι μάσκες. Χρησιμοποιούνται τα πάντα για πολιτικούς λόγους. Δεν υπάρχει πια αξιακό σύστημα, μια είναι η αξία το χρήμα. Δυστυχώς όλοι γι’ αυτό αγωνίζονται και τα πολιτικά κόμματα. Και ο καλλιτέχνης αγωνίζεται για να αναδείξει άλλες αξίες που ακουμπούν στην ψυχή του ανθρώπου. Είναι αθλιότητες όλα όσα συνέβησαν με τον Γιώργο Νταλάρα και μας προσβάλλουν σαν έλληνες. Δεν έχει καμία σημασία αν η γυναίκα του ήταν υπουργός, πετυχημένη ή αποτυχημένη. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι όλοι οι πολιτικοί έχουν αποτύχει που κατάντησαν την Ελλάδα σε αυτή την κατάσταση. Αλλά κι εμείς που τους ψηφίζουμε δεν είμαστε αμέτοχοι.

ΠτΘ: Είναι σημείο των καιρών οι διαφωνίες να έχουν βίαιη κατάληξη;
Γ.Κ.: Είναι αλήθεια ότι έχουμε υποστεί πολλά σαν λαός, εδώ και πολλά χρόνια, αλλά τώρα πια όλα έχουν κορυφωθεί. Αντιλαμβάνομαι και νιώθω την αγανάκτηση του κόσμου. Τη νιώθω κι εγώ και την καταθέτω στην μουσική και τα τραγούδια μου. Αντιλαμβάνομαι την αντίδραση αλλά αν θέλουμε να λέμε ότι είμαστε πολιτισμένα όντα θα πρέπει η αντίδραση να εκδηλώνεται μέσα από τον σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας του άλλου. Διαφορετικά είμαστε ζούγκλα.

Η τέχνη βγάζει στην επιφάνεια την ανθρώπινη φύση

ΠτΘ: Μιλήσατε πριν για κατάπτωση των ηθικών αξιών. Εσείς βλέπετε να υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από αυτή την κρίση; Υπάρχει ελπίδα μέσα σε αυτό το χάος που μας περιβάλλει;
Γ.Κ.: Υπάρχει ελπίδα. Πιστεύω πολύ στις μικρές κοινωνίες, στις κοινωνίες όπου συνευρίσκονται οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αυτέ οι κοινωνίες δεν είναι απαραίτητο να βρίσκονται μέσα στα όρια της δικής μας επικράτειας. Αυτές οι κοινωνίες υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Η ελπίδα είναι μέσα μας, υπάρχει ελπίδα για τους ανθρώπους που έχουν εντοπίσει ότι οι αξίες του ανθρώπου είναι προσβάσιμες και κατακτήσιμες. Νομίζω ότι ένα σημαντικό εργαλείο στην ανίχνευση και ανάδειξη των αξιών είναι η τέχνη.

ΠτΘ: Είναι λοιπόν μια έξοδος διαφυγής η τέχνη;
Γ.Κ.: Φυσικά, γιατί σε πλημμυρίζει συναισθήματα και αυτά με τη σειρά τους σε οδηγούν σε μια θεώρηση της ύπαρξής σου μέσα στο κοινωνικό σύνολο και στην ανάδειξη των πραγματικών σου αναγκών και όχι αυτών που σου επιβάλλουν τα οικονομικά συστήματα.

ΠτΘ: Άρα η τέχνη δεν υπάρχει απλά για να απαλύνει τον πόνο…
Γ.Κ.: Η τέχνη βγάζει στην επιφάνεια την ανθρώπινη φύση. Τι θέλει ο άνθρωπος για να ζήσει; Να έχει τον επιούσιο, να έχει τον δικό άνθρωπό, τους φίλους του, να μπορεί να κατανοεί την ύπαρξη, την καταγωγή του και το θαύμα μέσα στο οποίο ζει. Αυτά είναι πολύ απλά πράγματα, αλλά μας έχουν βάλει σε ένα αποστειρωμένο κύβο αναζήτησης των πραγμάτων που μας έχουν επιβάλει ότι είναι οι ανάγκες μας.

ΠτΘ: Είμαστε σε μια αναζήτηση μιας «εισαγόμενης» ευτυχίας;
Γ.Κ.: Ναι, το πιστεύω απόλυτα, στην Ελλάδα ήμασταν πάντα πιο ανθρώπινοι, οι γονείς μας και οι παππούδες μας είχαν να λύσουν προβλήματα επιβίωσης, αλλά οι καρδιές τους ακουμπούσαν, ήταν πιο κοντά.

ΠτΘ: Και κατάφεραν να επιβιώσουν με το τραγούδι στα χείλη…
Γ.Κ.: Το τραγούδι όπλισε χέρια επαναστατικά στην Ελλάδα, ας μη το ξεχνάμε αυτό. Το τραγούδι όπλισε τους φοιτητές στο Πολυτεχνείο. Μπορεί οι ιδέες να προδόθηκαν από τα πρόσωπα, ωστόσο οι ιδέες ήταν σωστές.

ΠτΘ: κ. Καζαντζή, ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Γ.Κ.: Έγραψα μουσική για τη θεατρική παράσταση του ΚΘΒΕ «Πήτερ Παν», που είναι μιούζικαλ και παίζεται με πολύ μεγάλη επιτυχία. Και τώρα ασχολούμαι με ένα δίσκο με οργανικά κομμάτια, ο οποίος θα είναι ένας δίσκος έμψυχου αποτελέσματος με χαμηλό κόστος.

ΠτΘ: κ. Καζαντζή σας ευχαριστώ πολύ.
Γ.Κ.: Κι εγώ ευχαριστώ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.