Δυο πατριδες, δυο κοσμοι

Η Αμαλία Κιορπέογλου είναι ελληνοαμερικανίδα, μετανάστρια τρίτης γενιάς. Ο πατέρας της είναι από την πόλη μας και η μητέρα της, από την Τρίπολη. Είκοσι χρονών σήμερα επισκέφθηκε μετά από 11 χρόνια την Κομοτηνή και τους εδώ συγγενείς της. Είναι το τρίτο ταξίδι που, πραγματοποιεί στην Ελλάδα, που όπως δηλώνει, της αρέσει πολύ. «Έχω 11 χρόνια να έρθω στην Ελλάδα. Είναι η τρίτη φορά που έρχομαι. Ήρθα όταν ήμουν πέντε, εννιά και τώρα είμαι είκοσι χρονών».

Η Αμαλία Κιορπέογλου ή Αμαλία Κιορπές κατά το αμερικανικό, σπουδάζει για να γίνει δάσκαλα ένα όνειρο, που το είχε από παιδί. «Μ’ αρέσει πάρα πολύ το επάγγελμα της δασκάλας. Όλη τη ζωή μου ήξερα ότι θα είμαι δασκάλα».

Στην Αμερική όπως μας λέει η υποχρεωτική εκπαίδευση διαρκεί 13 χρόνια. Αμέσως μετά το Λύκειο τα παιδιά επιλέγουν πανεπιστήμιο της αρεσκείας τους είτε κοντά στην πόλη τους είτε μακριά.

«Μόλις τελείωσα το λύκειο γράφτηκα σ’ ένα πανεπιστήμιο το οποίο απέχει από το σπίτι μου 15 λεπτά. Σπουδάζω για να γίνω δασκάλα στο Πανεπιστήμιο, είμαι τρίτη χρονιά και τώρα πηγαίνω σε άλλο Πανεπιστήμιο. Πήγα σε ένα που ήταν 15 λεπτά από το σπίτι μου, στο οποίο φοίτησα για δύο χρόνια, πήρα το Associate. Αμέσως, γράφτηκα σ’ ένα πανεπιστήμιο, το οποίο είναι μιάμιση ώρα μακριά από το σπίτι μου και στο οποίο θα είμαι εσωτερική».

Όπως μας ενημερώνει, η εκπαίδευση στην Αμερική πληρώνεται και μάλιστα ακριβά. «Για το «μικρό» πανεπιστήμιο πληρώνουμε 2.000 δολάρια και για το άλλο μπορεί να πληρώσεις από 5000 μέχρι 30.000 δολάρια».

Τα σχολεία στην Αμερική είναι πολυάριθμα. «Είναι μεγάλα τα σχολεία μας. Στο Λύκειο ήμασταν 4000 παιδιά. Εδώ μαθαίνω ότι είναι περίπου 200. Στο σχολείο δεν αισθάνθηκα ποτέ ξένη. Φοιτούσαν παιδιά από διάφορα μέρη και κανείς δεν μου είπε ότι είμαι ξένη, είμαι Ελληνίδα. Ξέρουν όλοι ότι είμαι Ελληνίδα αλλά δεν έχω τέτοια προβλήματα. Δεν υπάρχει ρατσισμός. Μάλιστα στο Λύκειο εξελέγη η πιο δημοφιλής του σχολείου μεταξύ των μαθητών.

Στην Αμερική τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να πάρουν δίπλωμα οδήγησης στα 16 χρόνια. Μάλιστα τα μαθήματα μπορούν να γίνουν και μέσα στο σχολείο εφόσον πληρωθούν. Για να μπει όμως ένα παιδί στα club, στα μπαράκια, στα μπουζούκια πρέπει να είναι 21 χρονών. Υπάρχει νόμος που τα απαγορεύει. Όπως και για να αγοράσει ένα παιδί τσιγάρα πρέπει να γίνει 18 χρονών.

«Διασκεδάζω βγαίνοντας έξω με τις φιλενάδες μου, πηγαίνουμε για φαγητό, πηγαίνουμε στο σπίτι τους ή στο δικό μου, κάνω απ’ όλα, αλλά δεν πάμε στα club.

Η διαφορά βέβαια των club είναι ότι στην Αμερική χορεύουμε ενώ εδώ δεν χορεύετε. Πήγαμε και μόνο κάτσαμε στο μπαράκι».

Στην Αμερική τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να δουλεύουν από 16 χρονών. «Μπορείς να δουλέψεις σε μαγαζιά με ρούχα, παπούτσια, σε εστιατόρια, όπου μπορείς.

Εγώ δουλεύω όλη την χρονιά. Αλλά δεν θα δουλέψω τώρα, που θα πάω, γιατί είμαι στο καινούριο Πανεπιστήμιο και δεν ξέρω πώς θα βρω την κατάσταση. Αλλά αν θέλω μετά μπορώ να αρχίσω μια δουλειά.

Έχω δουλέψει για 3 χρόνια σ’ ένα μαγαζί που έκανα τα πάντα. Έκανα γλυκά, έκανα το σερβίρισμα, το ταμείο. Στη συνέχεια πήγα σε πρωινό μαγαζί όπου έπαιρνα τους πελάτες και τους τακτοποιούσα σε τραπέζι. Αργότερα δούλεψα σε μαγαζί με κολόνιες και καλλυντικά. Τώρα τελευταία ήμουν σε παιδικό σταθμό σαν βοηθός. Πληρωνόμουνα σ’ όλες τις δουλειές και, συγχρόνως σπούδαζα κιόλας».

Και η προσωπική ζωή; «Υπάρχει χρόνος και για κανένα φλέρτ», λέει χαμογελώντας.

Η Αμαλία μιλά ελληνικά καλά. «Τα ελληνικά τα έμαθα από την οικογένειά μου αλλά πήγα και στο σχολείο για πέντε χρόνια, 2 φορές την εβδομάδα από δύο ώρες. Το σχολείο λειτουργούσε στην εκκλησία και το δάσκαλο τον πλήρωνε η ομογένεια. Μιλάμε μέσα στο σπίτι, όχι όμως πάρα πολύ. Τα αδέρφια μου ξέρουνε πιο καλά από μένα τη γλώσσα. Εγώ είμαι η μικρότερη, δεν μου μιλούσαν τόσο πολύ. Οι γονείς μου μας μιλάνε για την Ελλάδα, την πατρίδα. Η γιαγιά και ο παππούς, ήτανε από εδώ, από την Τρίπολη, γεννήθηκαν εδώ, μιλάνε το πώς περνούσαν στο χωριό. Δεν νομίζω να πήγα, κι αν πήγα θα ήμουν πολύ μικρή. Η μαμά μου γεννήθηκε στην Αμερική και ο μπαμπάς μου στην Ελλάδα».

Το περίεργο είναι όπως λέει και η ίδια εδώ στην Κομοτηνή οι φίλοι της όταν μιλούν μαζί της της απευθύνουν το λόγο στα Αγγλικά και αυτή τους απαντά στα ελληνικά.

Η Αμαλία ζει σε μία πόλη μια ώρα έξω από το Σικάγο, όπου μένουν πολλοί Έλληνες. Μάλιστα, στην περιοχή τους υπάρχουν πέντε ελληνικές εκκλησίες, όπου συγκεντρώνονται πολύ συχνά οι ομογενείς. «Εμείς δεν πάμε τόσο συχνά. Πηγαίνουμε στην λειτουργία και μετά αν θέλουμε μπορούμε να καθίσουμε για καφέ, για γλυκά».

Κυρίως όμως μαζεύονται οικογενειακά κατά διαστήματα και κάνουν γιορτές και γενέθλια.

Όταν της αναφέρουμε ότι η περιοχή του Σικάγο είναι γνωστή για την εγκληματικότητά της η Αμαλία τονίζει ότι έχουν εγκληματικότητα, αλλά η τηλεόραση παρουσιάζει το θέμα υπερβολικά. «Όπως κάθε τόπος έτσι και το Σικάγο έχει και τα καλά και τα κακά του»

Όσον αφορά την αρνητική εικόνα που έχουν οι Έλληνες για την Αμερική αναφέρει αφοπλιστικά: «Δεν ξέρω γιατί δε σας αρέσει. Ο Μπους βέβαια κάνει ό,τι θέλει. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, και μ’ άλλους λαούς κάνει τα ίδια».

Της Αμαλίας της άρεσε η Κομοτηνή. «Εδώ δεν είναι σαν την Αμερική γιατί στην Αμερική είμαστε όλο στην πίεση, εδώ τα κάνουμε όλα σιγά-σιγά. Ίσως επειδή κάνω διακοπές να μου φαίνεται έτσι.

Στην Ελλάδα μου άρεσε η θάλασσα. Θάλασσα έχουμε στην Φλόριντα αλλά δεν πηγαίνουμε, εμείς έχουμε λίμνη στο Σικάγο και είναι βρώμικη. Οι Έλληνες μου άρεσαν σαν χαρακτήρες», δηλώνει απλά. Δηλώνει όμως ότι «δε θα ήθελα να έρθω να ζήσω στην Ελλάδα, γιατί η οικογένειά μου είναι εκεί και εκεί έζησα όλη την ζωή μου».

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.