Δρομοι του Κρασιου στα χναρια του Διονυσου
Τώρα που ο Οκτώβρης σηματοδοτεί τις απαρχές του χειμώνα ή τουλάχιστον την πτώση της θερμοκρασίας, ένα ποτήρι κρασί γίνεται η καλύτερη συντροφιά για τις κρύες νύχτες και τις παγερές διαθέσεις. Η μία πρόταση είναι να το απολαμβάνει κανείς υπό το φως κεριών ή υπό τους ήχους του καιγόμενου ξύλου μπροστά στο τζάκι. Η άλλη έρχεται από το ενημερωτικό φυλλάδιο της Ένωσης Οινοπαραγωγών του Αμπελώνα Μακεδονίας. 24 οινοπαραγωγοί από τη Βόρειο Ελλάδα επέλεξαν τόπους που μπορούν να προσφέρουν στον οινόφιλο επισκέπτη του τριημέρου της 28ης Οκτώβρη μια μοναδική ευκαιρία να απολαύσει μια εξόρμηση, κατά την οποία θα γνωρίσει τις οινογευστικές ιδιαιτερότητες της κάθε επιλεγείσης περιοχής, από τον Όλυμπο ως την Ξάνθη και τη δική μας Μαρώνεια.
Οι Δρόμοι του Κρασιού της Μακεδονίας – και της Θράκης – δεν είναι οι μοναδικοί. Στην Ήπειρο, την Πελοπόννησο, την Αττική, τη Σαντορίνη και την Κρήτη τα μονοπάτια του Διονύσου περιμένουν να σας υποδεχτούν σε μια μυσταγωγία με θυσία της κακοκεφιάς στους βωμούς του κρασιού ανά την Ελλάδα. Παίρνοντας στο κατόπι τον θεό του κρασιού, διανύουμε βήμα βήμα την «άλλη» Ελλάδα, αυτήν που μπορεί να μας μεθύσει με τις ομορφιές της, καθώς οι οινογευστικές εξορμήσεις, που θα επιλέξει και θα οργανώσει ο καθένας, δεν περιλαμβάνουν μόνο επισκέψεις σε οινοποιεία, αλλά και γνωριμία με το τοπίο, τη φύση, τους αρχαιολογικούς χώρους, τους τοπικούς συλλόγους.
Οινόφιλοι και μη, λοιπόν, ενωθείτε, κι ας πάρουμε εν μέσω ευθυμίας και με την τρυγία στα πρόσωπα τους Δρόμους του Κρασιού…
Α.Χ.
«Η λέξη “κρασί” αντικατέστησε τη λέξη “οίνος” στους βυζαντινούς χρόνους -η αντικατάσταση αυτή επιταχύνθηκε ίσως από το ότι ο “οίνος” (όπως και ο “άρτος”) αποτελούσε πλέον όρο του χριστιανικού λειτουργικού-θρησκευτικού λεξιλογίου, μετατράπηκε δηλαδή σε “λέξη ταμπού”. Η λέξη κατάγεται, με μεσολάβηση των τύπων κρασίν<κρασίον, από τη λέξη κράσις=ανάμειξη, που με τη σειρά της είναι παράγωγο του ελληνικού θέματος κρα-<ινδοευρωπαϊκό θέμα kera- (πρβλ. το ρήμα κεράννυμι=αναμειγνύω και το ουσ. κρατήρ=σκεύος ανάμειξης). Η ετυμολογία της λέξης αντανακλά τη συνήθεια των αρχαίων Ελλήνων να πίνουν το κρασί τους ανακατεμένο με νερό.
Η λέξη “οίνος” μαρτυρείται στην ελληνική γλώσσα ήδη από τους μυκηναϊκούς χρόνους (στη γραμμική Β: wo-no, μεταγραφόμενο: Fοίνος), ωστόσο δεν είναι γνωστή η προέλευσή της. Η λέξη απαντάται σε όλες σχεδόν τις γλώσσες της Μεσογείου καθώς και στις περισσότερες της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας. Οι τύποι των σημιτικών γλωσσών (εβρ. jajin, αραβ. wain) θεωρούνται δάνεια από γειτονικούς λαούς. Οι κελτικοί τύποι (αρχ. ιρλανδ. fin, γαλατ. gwin) θεωρούνται δάνειο από τη λατινική γλώσσα (vinum), κάτι που ορισμένοι δέχονται και για το γοτθικό-γερμανικό wein, από το οποίο με τη σειρά τους κατάγονται πιθανότατα οι τύποι των σλαβικών και βαλτικών γλωσσών. Υποστηρίχθηκε ότι η καταγωγή της λέξης είναι ινδοευρωπαϊκή, από τη ρίζα uei- ή wei- “κάμπτω, στρέφω” με αναφορά στη χαρακτηριστική μορφολογία της αμπέλου (πρβλ. λατιν. vitis=άμπελος, επίσης ελλ. ιτύς, λατιν. vitus και γερμ. weide=ιτιά). Πιθανότερη εκδοχή θεωρείται ωστόσο ότι η λέξη προήλθε από μια άγνωστη γλώσσα της περιοχής του νοτίου Καυκάσου-Εύξεινου Πόντου, από όπου επίσης δείχνει να κατάγεται η σύγχρονη άμπελος».
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
