Δημητρης Τσαμουριδης, επιτυχων στη Σχολη Ικαρων:
Με 19300 μόρια ο Δημήτρης Τσαμουρίδης εισήχθη φέτος στη Σχολή Ικάρων. Μαθητής του 2ου Λυκείου Κομοτηνής είχε ως όνειρο ζωής την εισαγωγή στη συγκεκριμένη σχολή παρά τις εξ αντιθέτου απόψεις των δικών του. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και σήμερα μπορεί να ξεκουράζεται μετά τον αγώνα που έδωσε και να σκέφτεται το μέλλον του. Ο Δημήτρης Τσαμουρίδης είναι ένα παιδί ώριμο, κατασταλαγμένο και συζητώντας μαζί του, καταλαβαίνεις αμέσως ότι πατά γερά στα πόδια του. Βίωσε τις δυσκολίες της εγκατάστασης των νεοπροσφύγων, παρότι μικρό παιδί, δεν εγκατέλειψε όμως ποτέ το όνειρό του το οποίο και πραγματοποίησε φέτος. Δίπλα του οι γονείς του, αλλά και οι καθηγητές τόσο του σχολείου όσο και του φροντιστηρίου τους οποίους και ευχαριστεί για τη στήριξη στην προσπάθεια που έκανε.
ΠτΘ: Ήταν όνειρο ζωής η Σχολή Ικάρων;
Δ.Τ.: Ναι ήταν. Από μικρός μου άρεσε ό,τι είχε σχέση με την αστρονομία και την αστροναυτική. Μεγαλώνοντας, είδα ότι ήταν κάτι που θα το ήθελα πολύ και έτσι επέλεξα την Σχολή Ικάρων.
ΠτΘ: Τι σε επηρέασε στην επιλογή αυτή. Η οικογένειά σου;
Δ.Τ.: Όχι, εν αντιθέσει. Στην αρχή αντέδρασαν οι γονείς μου. Ήθελαν να σπουδάσω γιατρός, δικηγόρος ή κάτι που αφορά στα συνηθισμένα επαγγέλματα. Προτίμησα όμως να ακολουθήσω αυτό που εγώ ήθελα. Ποτέ οι γονείς μου δεν μου μίλησαν για τη συγκεκριμένη σχολή. Για πρώτη φορά την άκουσαν από μένα και μετά σιγά – σιγά το δέχθηκαν. Η μητέρα μου ήλπιζε μέχρι το καλοκαίρι, λίγο πριν καταθέσω το μηχανογραφικό, ότι θα άλλαζα γνώμη. Παρόλο που από τη β΄ λυκείου έλεγα ότι σκέφτομαι να δηλώσω την Σχολή Ικάρων, δεν το είχαν πάρει στα σοβαρά, νόμιζαν ότι απλά ήταν ένα όνειρο και ότι θα το ξεπερνούσα. Στην γ΄ λυκείου κατάλαβαν ότι εννοούσα αυτό που έλεγα.
ΠτΘ: Οι πανελλαδικές εξετάσεις απαιτούν πολύ διάβασμα;
Δ.Τ.: Διάβαζα αρκετά. Τα τελευταία τρία περίπου χρόνια το διάβασμα ήταν προτεραιότητα για μένα. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι παράτησα όλες τις άλλες ενασχολήσεις μου. Είχα προγραμματίσει έτσι τον τρόπο της ζωής μου, ώστε στον ελεύθερο χρόνο να ασχολούμαι και με τον αθλητισμό.
ΠτΘ: Σε ενδιαφέρει ο αθλητισμός;
Δ.Τ.: Με ενδιαφέρει, αλλά όχι κάποιος συγκεκριμένος τομέας. Έπαιζα μπάλα, γιατί παλιότερα έπαιζα ποδόσφαιρο, αλλά επειδή έκανα εγχείρηση, τα παράτησα. Από την α΄ λυκείου ξεκίνησα και κολυμβητήριο για να έχω με κάτι να ασχολούμαι.
ΠτΘ: Παρακολούθησες μαθήματα σε φροντιστήριο;
Δ.Τ.: Από τη β΄ λυκείου. Αυτό με βοήθησε πολύ και πρέπει να πω ότι χωρίς φροντιστήριο δεν γίνεται να δώσεις πανελλαδικές εξετάσεις.
ΠτΘ: Ήσουν πάντα καλός μαθητής;
Δ.Τ.: Ήμουν από τους άριστους μαθητές.
ΠτΘ: Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας σου, έβγαινες έξω ή σε απορροφούσε τελείως το διάβασμα;
Δ.Τ.: Ακόμη και φέτος, που ήταν κρίσιμη χρονιά, μία φορά την εβδομάδα έβγαινα έξω.
ΠτΘ: Ποιο πιστεύεις ότι είναι το κλειδί της επιτυχίας στις πανελλήνιες εξετάσεις;
Δ.Τ.: Θα πρέπει να έχεις μια σταθερότητα στο διάβασμα, ένα σταθερό μέτρο, ώστε να μην έχεις σκαμπανεβάσματα, να διαβάζεις στην αρχή, να τα παρατάς μετά και μετά να προσπαθείς πάλι να τρέξεις. Ένας δεύτερος πολύ σημαντικός παράγοντας, κατά την άποψή μου, είναι ο προγραμματισμός του χρόνου. Προσωπικά, κάθε εβδομάδα έφτιαχνα το πρόγραμμα με βάση τις υποχρεώσεις του σχολείου και του φροντιστηρίου, καθόριζα τις εξόδους μου και τη διασκέδασή μου.
ΠτΘ: Σήμερα, βλέποντας με περισσότερη νηφαλιότητα τα πράγματα, πιστεύεις ότι το πρόγραμμα αυτό είναι βαρύ για ένα παιδί δεκαοχτάχρονο;
Δ.Τ.: Είναι βαρύ, γιατί ουσιαστικά πηγαίνοντας σχολείο και φροντιστήριο είναι σαν να φοιτάς σε δύο σχολεία την ημέρα. Παρακολουθείς ένα εξάωρο στο σχολείο, τρεις βραδινές ώρες στο φροντιστήριο, να διαβάσεις για το φροντιστήριο και αν σκεφτείτε ότι πρέπει να διαβάσεις και για το σχολείο, σαφώς και το πρόγραμμα είναι πολύ βαρύ.
ΠτΘ: Αφιέρωνες χρόνο και για το διάβασμα του σχολείου;
Δ.Τ.: Στην αρχή ναι, όταν όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν, μείωσα τις ώρες. Να τονίσω, βέβαια, ότι υπήρχε αμέριστη συμπαράσταση από τους καθηγητές. Διάβαζα για το φροντιστήριο και προσπαθούσα και για το σχολείο.
ΠτΘ: Πόσες ώρες διάβαζες την ημέρα;
Δ.Τ.: Εξαρτάται από το πόσες ώρες έκανα φροντιστήριο. Κανονικά καθημερινά είχαμε έξι ώρες σχολείο και τρεις φροντιστήριο. Μετά το σχολείο αν είχα φροντιστήριο στις 7 το απόγευμα, διάβαζα από τις τρεις έως τις εφτά συνεχόμενα, έως τις δέκα είχα μάθημα στο φροντιστήριο και μέχρι τις δώδεκα σίγουρα συνέχιζα να διαβάζω.
ΠτΘ: Ξενύχτησες ποτέ διαβάζοντας;
Δ.Τ.: Περίπου δύο φορές έως τις δύο τα ξημερώματα και όχι βέβαια στις πανελλήνιες. Πριν το Πάσχα, όταν κάναμε επαναληπτικά μαθήματα. Ποτέ όμως έως το πρωί. Δεν υπήρχε λόγος να ξενυχτήσω στις πανελλήνιες.
ΠτΘ.: Σε προβληματίζει το γεγονός ότι ουσιαστικά η Σχολή Ικάρων είναι σαν μια συνέχεια του σχολείου; Θα είσαι έγκλειστος, θα παρακολουθείς μαθήματα…
Δ.Τ.: Σκέφτομαι ότι είναι σαν μια κατασκήνωση, όπου συμβιώνεις με άλλα παιδιά. Το διάβασμα θα υπήρχε και σε όποια άλλη σχολή να περνούσα. Μου αρέσει πάρα πολύ το γεγονός ότι έχει αθλητικές δραστηριότητες.
ΠτΘ: Δεν θα ήθελες να ζήσεις τη φοιτητική ζωή με τα ξενύχτια και τις παρέες;
Δ.Τ.: Θα έχουμε και εμείς εξόδους από ό,τι έχω πληροφορηθεί. Δεν φαντάζομαι ότι η ζωή της σχολής και γενικότερα η φοίτησή μου εκεί έχει κάποια σχέση με αυτή τη φοιτητική ζωή που λέτε. Αυτή συγκεκριμένα, προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει.
ΠτΘ: Πώς ονειρεύεσαι τη ζωή σου από εδώ και πέρα;
Δ.Τ.: Θέλω να τελειώσω τη σχολή παρά τις δυσκολίες που θα έχει. Μετά στο μυαλό μου έχω κάτι για αστροναυτική σχολή. Θα δούμε όμως είναι πολύ νωρίς.
ΠτΘ: Βιβλία εξωσχολικά διαβάζεις;
Δ.Τ.: Έως και την γ΄ λυκείου διάβαζα, μετά επειδή ασχολήθηκα περισσότερο με τα μαθήματα, το παράτησα. Με αρέσει να διαβάζω επιστημονικά βιβλία, αλλά και μυθιστορήματα, όχι βέβαια κλασσικά. Μ’ αρέσουν οι σύγχρονοι συγγραφείς.
ΠτΘ: Μουσική ακούς;
Δ.Τ.: Ναι, κυρίως ροκ.
ΠτΘ: Ποντιακά χορεύεις;
Δ.Τ.: Ναι.
Η εγκατάσταση στην Ελλάδα
ΠτΘ: Πότε η οικογένειά σου ήρθε στην Ελλάδα;
Δ.Τ.: Η οικογένειά μου ήρθε στην Ελλάδα, όταν ήμουν δύο χρονών, το 1992.
ΠτΘ: Αντιμετώπισες δυσκολίες ως παιδί που προερχόταν από την πρώην Σοβιετική Ένωση;
Δ.Τ.:> Όχι. Μη ξεχνάτε ότι εγώ ήρθα εδώ μικρός, οπότε και η προσαρμογή ήταν πιο εύκολη. Δεν είχα πρόβλημα με τη γλώσσα ούτε και με τον τρόπο ζωής.
ΠτΘ: Βίωσες όμως την προσφυγιά;
Δ.Τ.: Ναι, ήρθα δύο χρονών και μέναμε στο Κιλκίς. Στα πέντε χρόνια μου μετακομίσαμε στην Κομοτηνή σε μία πολυκατοικία, μεταφερθήκαμε στην Εκτενεπόλ σε άλλη πολυκατοικία, μέχρι να κτιστεί το σπίτι μας. Μπορεί να μην γνώρισα την προσφυγιά από τη Γεωργία έως να έρθουν οι γονείς μου στην Ελλάδα, βίωσα όμως τις δυσκολίες της εγκατάστασης εδώ.
ΠτΘ: Ρωσικά μιλάς;
Δ.Τ.: Πολύ σπάνια και στο σπίτι με τη μητέρα μου μιλάμε ελληνικά.
ΠτΘ; Πώς κρίνεις σήμερα τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Γεωργία και στην Οσετία;
Δ.Τ.: Είναι πολύ άσχημο που τα διαφορετικά συμφέροντα κάποιων χωρών ταλαιπωρούν μια χώρα. Η Γεωργία είναι μια περιοχή επί της οποίας δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους δύο μεγάλες δυνάμεις. Οι κάτοικοι δεν έχουν καμία σχέση με αυτό.
ΠτΘ: Δημήτρη σε ευχαριστούμε πολύ.
Δ.Τ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.
Α.Π.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
