Δημητρα Παπιου, ερμηνευτρια «Στους καλλιτεχνες πρεπει να δινεται χρονος σιωπης»

Σε λίγες μέρες η πόλη μας θα έχει την χαρά να φιλοξενήσει μια εξαιρετική μουσική παράσταση, που μιλάει για το «Ροκ της ψυχής μας», με ένα πλούσιο καστ συντελεστών που αποτελείται από τον κιθαρίστα Παναγιώτη Μάργαρη, δίπλα στον οποίο θα βρίσκονται σημαντικοί εκπρόσωποι του ελληνικού τραγουδιού όπως ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Ελένη Πέτα, η Μιρέλα Πάχου και ο «δικός μας» Θανάσης Γκαϊφύλλιας.

Προσωπικά συγκαταλέγω την παράσταση αυτή σε μία εκ των σημαντικότερων που έχουν έρθει στην πόλη μας, για το λόγο ότι ανάμεσα στους συντελεστές της βρίσκεται η προσωπική μου αγαπημένη φωνή, η καλλιτέχνης Δήμητρα Παπίου.

Η εμφάνισή της αυτή προσέφερε επίσης την ευκαιρία, με τη συνδρομή της Τζένης Κατσαρή – Βαφειάδη, να συνομιλήσουμε με την Δήμητρα Παπίου στο «Ράδιο Παρατηρητής 94FM» και στην εκπομπή «Με το Ν και με το Β», για την συμμετοχή της στην εν λόγω παράσταση, τις ρίζες της από την Βόρειο Ελλάδα, την έως τώρα πορεία της στην εγχώρια μουσική σκηνή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η ίδια βιώνει και αντιλαμβάνεται τη σημερινή πραγματικότητα.

Χωρίς περαιτέρω σχολιασμό, Δήμητρα Παπίου…

ΠτΘ: Συνομιλούμε σήμερα με αφορμή την παράσταση «Ροκ της ψυχής μας» η οποία θα παρουσιαστεί σε λίγες ημέρες στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής. Επικεφαλής της παράστασης θα είναι ο κιθαρίστας Παναγιώτης Μάργαρης ο οποίος θα συνοδεύεται από μια πληθώρα σημαντικών καλλιτεχνών μεταξύ των οποίων και εσείς.
Δ.Π.: Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ντεμπούτο του Παναγιώτη Μάργαρη μια προσωπική παρουσίαση, την οποία όλοι εμείς, οι φίλοι του στηρίζουμε. Πρόκειται για έναν υπέροχο καλλιτέχνη, ένα πολύ καλό άνθρωπο. Ευτυχώς ακόμα έχουμε το συναίσθημα της ανθρωπιάς και θέλουμε να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό τουλάχιστον δεν μας το εξαγόρασαν.

ΠτΘ: Θα μας πείτε λίγα λόγια και για τη δική σας συμμετοχή στην παράσταση; Τι θα ακούσουμε και τι θα δούμε από σας;
Δ.Π.: Τα τελευταία δέκα χρόνια, επειδή συνεργαζόμαστε με τον Σταμάτη Κραουνάκη, μπήκα σε μια άλλη κατάσταση της τέχνης, έτσι ώστε να μπορούμε να φωτίζουμε το λόγο και να υπάρχει η ψυχολογία μιας μουσικοθεατρικής παράστασης σε αυτό που εμείς παρουσιάζουμε. Είναι κάτι που εμένα μου πηγαίνει πάρα πολύ σαν ιδιοσυγκρασία, ψυχής και προσωπικότητας. Θα προσπαθήσω λοιπόν μέσα στον πολύ ελάχιστο χρόνο που έχω, να παρουσιάσω κάτι μέσα από αυτό που έχω «σπουδάσει» δίπλα στον Σταμάτη Κραουνάκη. Δεν είναι μια δική μου παράσταση που θα μπορούσα να κάνω αυτά που έχω μάθει, αλλά θα προσπαθήσω να ενταχθώ μέσα σ’ αυτήν. Ο Παναγιώτης Μάργαρης είναι πραγματικά ένας πολύ αξιόλογος καλλιτέχνης, τον οποίο σέβομαι και αγαπώ παράλληλα πάρα πολύ. Επειδή μάλιστα προέρχομαι από την Βόρειο Ελλάδα, ο πατέρας μου είναι από την Ξάνθη και η μητέρα μου από τη Δράμα, είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για εμένα να έρθω στα πάτρια εδάφη, κατά μία έννοια, και να δω και κάποιους πολύ καλούς φίλους. Και η αλήθεια είναι ότι δεν είναι πολύ εύκολο να κάνεις ένα τόσο μακρινό ταξίδι, αλλά για μένα είναι πολύ μεγάλη η χαρά.

«Για πολλές δεκαετίες οι «εξετάσεις» γινόντουσαν στην Αθήνα και μετά οι παραστάσεις πήγαιναν «κουτσά» στην περιφέρεια, από άποψη σκηνοθεσίας, μπάτζετ, παραγωγής»

ΠτΘ: κ. Παπίου η εμφάνισή σας εδώ, όπως και όλων των συναδέλφων σας που θα ανέβουν στην σκηνή, αποτελεί μεγάλο γεγονός για εμάς, από την άποψη κυρίως ότι είστε μία καλλιτέχνης την πορεία της οποίας παρακολουθούμε και η οποία ως συμπατριώτισσά μας, μας κάνετε περήφανους μέσω του προσωπικού σας έργου και του τρόπου με τον οποίο απευθύνεστε στο κοινό. Δεν έχουμε και πολλές παρηγοριές άλλωστε…
Δ.Π.: Αυτό είναι ένα θέμα, για το οποίο εγώ επαναστατώ πολλές φορές. Θεωρώ ότι για πάρα πολλές δεκαετίες γινόντουσαν εδώ οι «εξετάσεις» στην Αθήνα και μετά, τα προγράμματα και οι παραστάσεις πήγαιναν λίγο «κουτσά» στην περιφέρεια. Κουτσά από άποψη σκηνοθεσίας, μπάτζετ, παραγωγής. Όλο αυτό μου δημιουργεί ένα μεγάλο θυμό με την έννοια ότι ακριβώς όπως έχουν τα πράγματα, όπως γίνονται εδώ στην Αθήνα, έτσι ακριβώς πρέπει να παρουσιάζονται και σε άλλα σημεία της Ελλάδας γιατί ο κόσμος διψάει και έχει την ανάγκη να ακούσει ωραία πράγματα. Καθιερώθηκε το σκουπίδι, το αντέξαμε, το ζήσαμε, κι εγώ μέσα σ’ αυτό ήμουν κάποιες δεκαετίες, αλλά αυτό κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει. Πρέπει να αναθεωρούμε και να προσπαθούμε να έχουμε μια καλή σχέση με το κοινό. Με μία λέξη θα πρέπει να μπορούμε να καταθέτουμε την «αλήθεια» μας και μέσα απ’ αυτό να έχουμε μία ανάταση ψυχής για να προχωρήσουμε στο μέλλον.

ΠτΘ: Η Κομοτηνή ξέρετε ίσως λόγω των φοιτητών, έχει γίνει πόλος έλξης για τους καλλιτέχνες, σε σημείο που κάποια στιγμή, είχαμε δύο live γνωστών καλλιτεχνών την εβδομάδα…
Δ.Π.: Αυτό έπρεπε να γινόταν πριν πάρα πολλά χρόνια. Όχι τώρα που ο κάθε καλλιτέχνης κοιτάζει πώς να επιβιώσει και πού μπορεί να πάει για να μπορέσει να ανταπεξέλθει. Αυτό ήταν απαραίτητο να γίνεται πάντα.

«Ο κόσμος έχει την ανάγκη πάντα να ανοίξει την καρδιά του και να ακούσει πράγματα»

ΠτΘ: Δε θεωρείτε ότι έχει ένα μερίδιο ευθύνης και το κοινό;
Δ.Π.: Αυτό είναι πολύ βαθύ θέμα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία και είναι μια ανάλυση που θα μας πάρει πάρα πολύ χρόνο. Θα σας το πω όμως με μια φράση. Ο κόσμος έχει την ανάγκη πάντα να ανοίξει την καρδιά του και να ακούσει πράγματα. Αυτό ξεκινάει από τα ΜΜΕ και το τι προωθείται όλες αυτές τις δεκαετίες. Ο κόσμος πιστεύω ότι ήταν, είναι και θα είναι πάντα έτοιμος να ακούσει κάτι καλό, αλλά δυστυχώς όλο αυτό κατευθύνεται από άλλες καταστάσεις και δυστυχώς ζήσαμε κι εμείς μέσα σ’ αυτές τις καταστάσεις. Αυτό πρέπει να τελειώσει και επειδή είμαι πολύ λυπημένη για όλα αυτά που μας συμβαίνουν η ελπίδα μου είναι ότι τουλάχιστον μέσα από την τέχνη γίνονται αληθινές προσπάθειες για να μπορέσουμε να ελπίζουμε για το μέλλον, να μπορέσουμε να φωτίσουμε τις ψυχές μας. Αυτό πραγματικά είναι πολύ απαραίτητο.

«Μέσα από τις εικόνες που έχω πιστεύω ότι ναι, θα ενωθούμε, θα γίνουν καλύτερα πράγματα»

ΠτΘ: Για την κατάσταση της χώρας χρησιμοποιήσατε το επίθετο «λυπημένη». Όταν σας βλέπουμε στη σκηνή, συμπεραίνουμε ότι όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας και το παρακολουθείτε και το δουλεύετε μέσα σας και γι’ αυτό η παρουσία σας είναι κάθε φορά συγκλονιστική. Εμείς, γινόμαστε όμως τελικά λίγο καλύτεροι, ίσως και λίγο αυστηρότεροι ως αποδέκτες της τέχνης; Πιστεύετε ότι μαθαίνουμε να απολαμβάνουμε το καλύτερο, να το θέλουμε, να το αγαπάμε, να το στηρίζουμε; Μήπως αυτό τώρα την περίοδο της κρίσης, γίνεται, το εισπράττετε;
Δ.Π.: Βρισκόμαστε σε μια μεταιχμιακή κατάσταση. Νομίζω ότι θα γίνει η ανατροπή. Αυτό δεν το λέω ως παρηγοριά, το ελπίζω, αλλά μέσα από τις εικόνες που έχω πιστεύω ότι ναι, θα ενωθούμε, θα γίνουν καλύτερα πράγματα και ελπίζω η οποιαδήποτε κυβέρνηση έρθει αύριο-μεθαύριο στην Ελλάδα, να μας δώσει ένα καλύτερο μέλλον. Όσον αφορά τον χώρο της τέχνης πιστεύω ότι θα γίνουν πολύ ωραία πράγματα. Για παράδειγμα, πριν λίγες ημέρες βρέθηκα σ’ ένα χωριό της Κορινθίας, σε μια αποθήκη, ένα πράγμα στο οποίο δεν έδινες και πολύ σημασία και όμως τραγουδούσε ο Νότης Μαυρουδής μαζί με την Αναστασία Μουτσάτσου. Πήγα να τους ακούσω γιατί με τον Νότη Μαυρουδή γνωριζόμαστε και μου έκανε φοβερή εντύπωση το γεγονός ότι οι άνθρωποι που ζουν μέσα στον αγρό, στις αγωνίες τους, άνθρωποι που έχουν μια πολύ συγκεκριμένη κουλτούρα, αφουγκράζονταν με απόλυτη αφοσίωση τη μουσική και υπήρχε κατανυκτική σιγή. Για μένα αυτό είναι πολύ μεγάλη ελπίδα.

«Εφόσον θέλω να υπάρχω στο χώρο της τέχνης, προτεραιότητά μου είναι να μπορώ να δίνω τη δυνατότητα στον εαυτό μου να ησυχάζει»

ΠτΘ: Είστε ένας άνθρωπος που περιέχετε εκπλήξεις. Έχουμε να περιμένουμε κι άλλα καλά πράγματα από σας; Έχετε κάτι στα σκαριά που θέλετε να το μοιραστείτε μαζί μας;
Δ.Π.: Εφόσον παρακολουθείτε την πορεία μου, θα γνωρίζετε ότι εγώ δεν υπάρχω στο χώρο της τέχνης συνέχεια. Δηλαδή μπορεί να λείπω δυο χρόνια και μετά να κάνω μια παράσταση. Βρίσκομαι σε μια ψυχολογία περισυλλογής. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν τη σιωπή, να τους δίνεται ο χρόνος της σιωπής, ώστε να αφουγκράζονται πράγματα, να ετοιμάζονται μέσα τους ψυχολογικά και αυτό να το καταθέτουν και να το μοιράζονται με τον κόσμο. Και δεν το λέω γιατί έχω την πολυτέλεια της οικονομικής ευχέρειας, δεν την έχω σε καμία περίπτωση, όμως προτεραιότητα για μένα, εφόσον θέλω να υπάρχω στο χώρο της τέχνης, είναι να μπορώ να δίνω τη δυνατότητα στον εαυτό μου να ησυχάζει και να μπορώ όταν μου συμβεί κάτι το οποίο πιστεύω, να το κάνω. Γιατί; Γιατί έχω μάθει να ζω με πολύ λίγα πράγματα και πάρα πολύ απλά πράγματα.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.