Δηλωσεις Γ. Σουφλια για μειωση επιφανειας ημιυπαιθριων

Τη μείωση της επιφάνειας που καλύπτουν οι ημιυπαίθριοι χώροι, από 20% σε 15% σε κάθε όροφο, ανακοίνωσε την περασμένη Πέμπτη ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γιώργος Σουφλιάς, σύμφωνα με την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ».

Ο ίδιος τόνισε πως οι υπάρχοντες ημιυπαίθριοι χώροι που μετατράπηκαν σε κλειστούς χώρους θα νομιμοποιηθούν, με βάσει τις διατάξεις περί αυθαιρέτων, δηλαδή αφού πληρωθούν τα πρόστιμα. Προβλέπεται ειδική εισφορά 1% επί του συμβατικού προϋπολογισμού της άδειας για τον εκσυγχρονισμό των Πολεοδομιών, ενώ εντατικοποιούνται οι έλεγχοι κατά τη διάρκεια ανέγερσης των οικοδομών, ώστε να μειωθούν οι αυθαίρετες κατασκευές, και καθιερώνεται το «πράσινο κουτί» του κτιρίου, στο οποίο θα σημειώνονται όλες οι μεταβολές του και η τυχόν συντήρησή του.

Σύμφωνα με «ΤΟ ΒΗΜΑ», ο υπουργός ανακοίνωσε, επίσης, ότι στο νέο πολεοδομικό νομοσχέδιο που ετοιμάζει το ΥΠΕΧΩΔΕ προβλέπεται ο ταχύρρυθμος τρόπος έκδοσης οικοδομικών αδειών. Το πολεοδομικό σχέδιο θα ανακοινωθεί τους πρώτους μήνες του καλοκαιριού.

Το χρονικό μιας… υπόσχεσης

Με αφετηρία τις κατά καιρούς ανακοινώσεις που έχουν γίνει από την πλευρά του υπουργείου, οι οποίες όμως έμειναν στα χαρτιά, ο πολιτικός μηχανικός Αργύρης Πλέσσιας σχολίασε ότι «σε πολλά ζητήματα που έχουν σχέση με την πολεοδομική νομοθεσία το υπουργείο Δημοσίων Έργων έχει φερθεί αναξιόπιστα, τουλάχιστον ως προς την τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων». Θύμισε ότι τον Απρίλη του 2004, «όταν ο κ. Σουφλιάς είχε αναλάβει τη διοίκηση του ΥΠΕΧΩΔΕ, είχε δηλώσει ότι θα πορευτεί με τους μηχανικούς στην κατεύθυνση της βελτίωσης και της κωδικοποίησης της πολεοδομικής νομοθεσίας, την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει δαιδαλώδη και προβληματική με 25.000 σελίδες».

Ο κ. Πλέσσιας σημείωσε ότι παρά το ότι η υπόσχεση του υπουργού έδινε χρονικό ορίζοντα εξαμήνου το μόνο που συνέβη ήταν η ανανέωση της υπόσχεσης. Πρόσθεσε επίσης ότι είχε διανεμηθεί πριν δυο χρόνια στο Τεχνικό Επιμελητήριο ένα κείμενο που περιείχε ρυθμίσεις για το Κτηματολόγιο και την Πολεοδομική νομοθεσία, «μόνο που όταν έφτασε το νομοσχέδιο στη Βουλή περιείχε μόνο τα του Κτηματολογίου και είχαν αφαιρεθεί τα πολεοδομικά. Τότε μάλιστα, είχε ακουστεί η πληροφορία ότι οι ημιυπαίθριοι χώροι θα έχουν μέγιστο βάθος 1.80 μ. ώστε να μην μπορεί κάποιος να δημιουργήσει ένα αυτόνομο δωμάτιο.

Εάν, όμως, κάποιος θέλει να παρανομήσει παρανομεί διότι – ετά τις τελευταίες κατευθύνσεις περί νομιμοποίησης ή ανοχής της πολιτείας στους ημιυπαίθριους χώρους – πρακτικά επιβραβεύονται όσοι έχουν παρανομήσει και τους έχουν κλείσει και μάλιστα από τη στιγμή που δεν καθορίζεται έστω μια διαδικασία για να μην γίνει τίποτε παράνομο από εδώ κι έπειτα».

Ο κ. Πλέσσιας μετέφερε την άποψη ότι δεν υπάρχει στο υπουργείο κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο για τους ημιυπαίθριους, γιατί αν υπήρχε σε διάστημα 4 ετών θα είχε υλοποιηθεί και φέρνει ένα ακόμη παράδειγμα πολιτικής υπόσχεσης που δεν πήρε σάρκα και οστά: «Το μητρώο κατασκευαστών ιδιωτικών έργων είναι μια ακόμη σημαντική εξαγγελία του ΥΠΕΧΩΔΕ που την θέλουν οι μηχανικοί, με την έννοια ότι αυτός που θα κατασκευάσει ένα κτίριο θα έχει κάποιο πτυχίο σχετικό με το τεχνικό αντικείμενο. Το υπουργείο το έδωσε προς διαβούλευση ως σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος από τον Οκτώβρη του 2005 κι έκτοτε δεν υπάρχει καμία εξέλιξη, είναι κρεμασμένο στο site σαν τον ληστή δίπλα στον Χριστό» είπε.

Η ομερτά και η συνενοχή

Ο κ. Πλέσσιας αναγνωρίζει ότι και οι μηχανικοί έχουν ευθύνες στην τσιμεντοποίηση πολλών αστικών περιοχών, στρέφει όμως το ενδιαφέρον και στις ευθύνες της πολιτείας, με αφορμή τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων που στηρίζεται και σε μια εισπρακτική λογική. «Η πολιτεία νομιμοποιεί για να εισπράξει. Ο μακαρίτης Αντώνης Τρίτσης, ο οποίος ήταν πολιτικός με όραμα, είχε εισαγάγει τη φιλοσοφία για τους ημιυπαίθριους και δεν το είχε κάνει για να παρανομήσει ο μέσος έλληνας αλλά για να κάνει πιο ανθρώπινα τα διαμερίσματα και να επιτρέπουν την απόλαυση ενός καφέ, μέσα από την ιδιωτικότητα ενός διαμερίσματος.

Ενδεχομένως, έχουν ευθύνη και οι μηχανικοί αλλά κύρια οι χρήστες του χώρου που μετέτρεψαν σε κλειστό χώρο έναν ημιυπαίθριο. Κατά συνέπεια, ο μηχανικός έχει την ίδια ευθύνη μ’ αυτήν της κοινωνίας» μετέφερε.

Ο κ. Πλέσσιας είναι υπέρ της εύρυθμης λειτουργίας ισχυρών ελεγκτικών μηχανισμών. «Όταν υπάρχουν οι μηχανισμοί ελέγχου κι εφαρμοστούν λίγες φορές αποτελεσματικά, τα αποστήματα σπάζουν. Υπάρχει στην Ελλάδα μια «ομερτά» (κώδικας σιωπής) επί του παρανόμου, με την έννοια ότι αν «καρφώσει» ο ένας απειλεί ότι θα «καρφώσει» και ο άλλος».

Ο ίδιος αναφέρει ότι έχει κυνηγήσει στην Ξάνθη περιπτώσεις παράνομης ανέγερσης ορόφων και τους έχει καταγγείλει προσωπικά. Θεωρεί ότι ο κάθε υπεύθυνος πολίτης οφείλει να καταγγέλλει την παρανομία όταν την εντοπίζει. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν, κατόπιν μιας καταγγελίας πολίτη, η δικαιοσύνη θα λειτουργήσει με γνώμονα το κοινό καλό. «Σε μια κοινωνία με υπεύθυνους πολίτες δύσκολα λειτουργεί το ανεξέλεγκτο των αρχόντων» δηλώνει χαρακτηριστικά.

Λάθος αφετηρία η μικρότερη παρανομία

Για τους ημιυπαίθριους χώρους και τα όσα πρόσφατα εξήγγειλε ο κ. Σουφλιάς, ο Αργύρης Πλέσσιας σχολίασε ότι είναι λάθος αφετηρία η μικρότερη παρανομία, με την έννοια ότι ο ημιυπαίθριος από το 20% θα καταλαμβάνει το 15%. «Δεν είναι ορθολογική αντιμετώπιση μιας πολιτείας που θέλει να κόψει τα αποστήματα. Το 20% για τους ημιυπαίθριους είναι αυτοί που πέρασαν από την Πολεοδομία, έγιναν ενδεχομένως 30% κι έκλεισαν στο 35%.

Να δώσουμε κάποια παραδείγματα. Ο νόμος που κατήργησε ο κ. Σουφλιάς της Βάσως Παπανδρέου προέβλεπε το εξής: μηχανισμός ελέγχου δειγματοληπτικά. Τελειώνουν, για παράδειγμα, στην Ξάνθη και ηλεκτροδοτούνται 100 πολυκατοικίες το χρόνο. Στις 10 από αυτές, με κλήρωση, θα πηγαίνει ένα σώμα μηχανικών για αυτοψία και όποιος είναι παράνομος θα χάνει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος».

Ο κ. Πλέσσιας εξηγεί ότι η αύξηση των τετραγωνικών ενός σπιτιού κατά 30%, για παράδειγμα, δεν είναι ζήτημα κάλυψης αναγκών. «Οι ανάγκες, ας μην ξεχνάμε ότι δημιούργησαν το καθεστώς της αντιπαροχής. Ο εισηγητής τους εκείνη την περίοδο, Κωνσταντίνος Καραμανλής κατάφερε – μ’ ένα τρόπο που δεν ήταν ιδιαίτερα δόκιμος περιβαλλοντικά – μια πληγωμένη και οικονομικά ασθενή Ελλάδα που βγήκε από έναν παγκόσμιο πόλεμο κι έναν Εμφύλιο να της δώσει ένα «κεραμίδι» σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα.

Η Ελλάδα, μεταξύ του 1955 και 1975 δομήθηκε μ’ αυτά τα πράγματα αλλά δόθηκε κοινωνική διέξοδος. Το να έχουμε, όμως, μεγαλύτερο σπίτι εις βάρος του αέρα που αναπνέει ο συμπολίτης μου είναι καταναλωτισμός» κατέληξε, τονίζοντας τη μεγάλη ευθύνη που αναλογεί στον πολίτη.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.