Διδυμοι «μπελαδες»

Η Κασσάνδρα και ο Έλενος ήταν δίδυμα αδέρφια. Μια φορά που γιόρταζαν τα γενέθλιά τους τα δυο παιδάκια, βρέθηκαν πάνω στο παιχνίδι τους μέσα στο ναό του Απόλλωνα, κάθισαν να ξεκουραστούν εκεί και τα πήρε ο ύπνος. Καθώς κοιμούνταν, φίδια τα πλησίασαν και άρχισαν να τους γλείφουν τα αυτιά, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αντιλαμβάνονται πράγματα που οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν. Έτσι, τα δυο αδέρφια εξοικειώθηκαν από παιδιά με τη μαντική τέχνη… Στον αστερισμό των Διδύμων ανοίγει την πόρτα του σήμερα το «Εμείς η Πόλις» κι από τα χρόνια του Πριάμου, του Απόλλωνα και του Πάρη, περνάμε στο σήμερα… στους Δίδυμους «μπελάδες» του παρκέ…

Δεν δυσκολεύτηκα, είναι αλήθεια να μπω στο κλίμα του ρεπορτάζ, πριν ακόμη φτάσω στο ραντεβού, είχα δει βλέπετε την ταινία της Νάνσι Μέγιερς. Θέμα της, οι δίδυμες αδελφές, που η μία αγνοεί την ύπαρξη της άλλης, συναντιόνται για πρώτη φορά, όταν οι χωρισμένοι γονείς τους, χωρίς να το ξέρουν, τις στέλνουν στην ίδια καλοκαιρινή κατασκήνωση. Τότε εκείνες θα καταστρώσουν ένα φοβερό σχέδιο για να καταφέρουν να τους ενώσουν και πάλι.

Αυτά στον κινηματογράφο, γιατί στη ζωή πολλά πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Όταν μπήκα στο γήπεδο το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι: η Φωτεινή και η Δέσποινα Χαριτάκη, έμοιαζαν καταπληκτικά, η Χριστίνα και η Άννα Τσακίρη επίσης μοιάζουν αλλά είναι πιο εύκολες οι αναγνωρίσεις μαζί τους, η Στέφη και η Νάσια Καραπαναγιώτου είναι δίδυμες αδερφές με όλη τη σημασία της λέξης, δεν χρειάζεται καν να φορούν ίδια ρούχα για να μπερδεύουν τους πάντες. Φτάνει να σταθούν απέναντί σου και να σου συστηθούν, «συγγνώμη, ποια είπαμε ότι είναι ποια»; Μια ερώτηση που χρειάστηκε να την διατυπώσω πολλές φορές μέχρι να φύγω από κοντά τους. Δίδυμες που μεγαλώνουν μαζί με… τον άλλο τους εαυτό. Λατρεύουν το μπάσκετ και πού και πού, αγαπούν, με αφορμή την εμφάνισή τους, να κάνουν αστεϊσμούς σε συμμαθητές και δασκάλους. Έχουν ανά πάσα στιγμή κοντά τους, κάποιον να τους νοιάζεται, κάποιον να τους προσέχει, κάποιον να τους καταλαβαίνει, χωρίς να χρειαστεί να δώσουν πολλές – πολλές εξηγήσεις, την δίδυμη αδερφή τους…

Η Φωτεινή και η Δέσποινα Χαριτάκη παίζουν μπάσκετ, εδώ και πέντε χρόνια, είναι 13 ετών πολλά υποσχόμενες αθλήτριες. Πηγαίνουν στο ΓΑΣ και προπονούνται σκληρά, γιατί, όπως λένε, είναι το άθλημα που τους αρέσει περισσότερο. Έρχονται κοντά μου και διαπιστώνω ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα, όσο σκεφτόμουν, είναι χειρότερα! Δεν βγάζω άκρη, ποια είναι ποια σκέφτομαι ξανά και ευτυχώς μια μπάλα που κρατά η Φωτεινή στα χέρια της με βοηθά κάπως να γίνει και πάλι κυρίαρχος του ρεπορτάζ, «Φωτεινή, μπορείς να συνεχίσεις να την κρατάς, για να ξέρω με ποια μιλάω;» την παρακαλώ και αργότερα διαπιστώνω ότι έσωσα την «παρτίδα» με την έμπνευσή μου. Όπως δηλώνουν, δεν χρειάζεται να ψάχνουν πολύ για να παίξουν ένα διπλό αγώνα μπάσκετ, έχουν στο πλευρό τους έναν αθλητή, που είναι εξίσου καλός, «πράγματι, έχω και την δίδυμη αδερφή μου, η οποία είναι πολύ καλή στο μπάσκετ», παραδέχεται η Φωτεινή και η Δέσποινα σπεύδει να προσθέσει «παίζει κι αυτή μαζί μου». Κάνουν μπάσιμο, βάζουν καλάθι από μακριά, σουτάρουν τρίποντα με άνεση και απολαμβάνουν τη μαγεία του μπάσκετ. «Κάποια στιγμή μιλούσαμε με μια φίλη και μου λέει: «Δέσποινα, μου λες τα ίδια που μου λέει και η αδερφή σου»». «Μιλάμε και ταυτόχρονα μερικές φορές» παραδέχεται η Φωτεινή και σπεύδει να σημειώσει, «Όχι δεν κλαίμε και ταυτόχρονα. Κάποιες φορές είναι η αγαπημένη φίλη μου, κάποιες φορές όχι, εξαρτάται». Έχουν κοινούς, αλλά και διαφορετικούς φίλους, τα προσωπικά τους ζητήματα τα συζητούν πάντα μαζί. «Λέμε η μια στην άλλη μυστικά, αλλά μερικές φορές τα κρύβουμε, αν και νομίζω ότι είναι δύσκολο να κρυφτείς από την δίδυμη αδερφή σου» δηλώνει η Δέσποινα, παραδεχόμενη ότι είναι πολύ λίγα αυτά που δεν γνωρίζει η αδερφή της. Στο σχολείο η ζωή είναι πιο εύκολη και για τις δυο. «Μαζί καθόμαστε συνήθως στα διαγωνίσματα, βοηθάει όντως η μία την άλλη. Μπορούμε να ξεγελάσουμε τους καθηγητές, δεν πάμε όμως αδιάβαστες», δηλώνει η Φωτεινή. Εκείνοι που μερικές φορές τα χάνουν όντως, είναι οι καθηγητές τους. «Μας μπερδεύουν» παραδέχονται τα δύο κορίτσια και σημειώνει η Φωτεινή αστειευόμενη: ««Είμαι τόσο όμορφη θεέ μου!», λέω όταν βλέπω την δίδυμη αδερφή μου. Σοβαρά τώρα, είναι ωραία να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που σε καταλαβαίνει. Παλιότερα, αλλάζαμε τα ρούχα μας επίτηδες και οι γονείς μας – μας μπέρδευαν και εκείνοι. Τώρα, εξακολουθούμε να έχουμε ίδια ρούχα, αλλά και πολύ διαφορετικά, οπότε και από εκεί μας διακρίνουν κάποιοι, όπως και από την ελιά στο πρόσωπο, τα σκουλαρίκια». Δηλώνουν ευχαριστημένες με τη ζωή τους και εύχονται να κυλήσει και στο μέλλον το ίδιο όμορφα η ζωή. «Για τα προβλήματα που θα έρθουν στα επόμενα χρόνια, δεν μπορώ να ξέρω, αρκεί να έχει η μία την άλλη» δηλώνει η Δέσποινα. Ποιο είναι το όνειρό τους; Σκέφτομαι να ρωτήσω, αλλά πάλι τι ρωτώ, δεν βλέπω το πάθος τους στο παρκέ; να παίξουν επαγγελματικό μπάσκετ φυσικά, η μόνη σίγουρη διαφορά τους είναι οι συλλογικές τους προτιμήσεις, η Δέσποινα δηλώνει Ολυμπιακός, η αδερφή της Παναθηναϊκός, κάπου στη μέση της Σούπερ Λίγκα τα βρίσκουν, βοηθάει και η άνοδος του Πανθρακικού βλέπετε…

«Η Χριστίνα είχε χτυπήσει, αλλά εγώ έκλαιγα»

Η Χριστίνα Τσακίρη ασχολείται με το μπάσκετ τέσσερα χρόνια. «Είμαι 11 χρονών, όχι 11, 5» σ΄ αυτό το σημείο παρεμβαίνει η δίδυμη αδερφή της, η Άννα και αποκαθιστά την αλήθεια: «δώδεκα είμαστε, όχι έντεκα». Και οι δύο δηλώνουν ότι περνάνε καλά μαζί, «παίζουμε μαζί, είναι καλό που έχουμε την ίδια ηλικία, περνάμε από τις ίδιες καταστάσεις την ίδια στιγμή, έχουμε πάντα παρέα, δεν βαριόμαστε ποτέ και το σημαντικότερο, δεν ψάχνουμε ποτέ παρέα για μπάσκετ, έχει πάντα η μία την άλλη». Δεν το κρύβουν, είναι ωραία όπως λένε, που έχουν μια δίδυμη αδερφή. Ένας δεύτερος εαυτός στο πλευρό σου που θα σ΄ αγαπά ό,τι κι αν κάνεις, σκέφτομαι, δεν είναι λίγο κι αρχίζω να καταλαβαίνω τις μικρές δίδυμες που έχω μπροστά μου. «Παίζουμε μαζί, διαβάζουμε μαζί, κρατάει η μια το βιβλίο της άλλης». Στο σχολείο, οι συμμαθητές συνήθισαν την παρουσία τους, τις βλέπουν διπλές, αλλά δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας, καλά βλέπουν, «οι φίλοι μας, μας βρίσκουν με την μια, μόνο η καθηγήτρια των αγγλικών δεν μπορεί να καταλάβει με ποια από τις δυο μας μιλάει» δηλώνει η Χριστίνα και παραδέχεται ότι στην αδερφή της λέει τα περισσότερα μυστικά. «Την νιώθω πιο κοντά μου» σημειώνει και τότε σπεύδει η Άννα να εξομολογηθεί, «Μια φορά που η Χριστίνα άρχισε να κλαίει, άρχισα να κλαίω κι εγώ, χωρίς να ξέρω γιατί, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικά κάποιος λόγος. Η Χριστίνα είχε χτυπήσει, αλλά εγώ δεν είχα χτυπήσει, δεν πονούσα κάπου κι όμως έκλαιγα γιατί έκλεγε κι εκείνη».

Η αγάπη για το μπάσκετ τις ενώνει ακόμη περισσότερο. Πολύ πριν την έναρξη της προπόνησης, φτάνουν πρώτες στο γήπεδο και οι βολές αρχίζουν, αμέτρητες βολές κοντά και μακριά από το καλάθι. «Τα περισσότερα σουτ τα χάνω, αλλά δεν πτοούμαι, συνεχίζω. Θα ασχοληθώ επαγγελματικά με το μπάσκετ, οπότε πρέπει να δουλέψω σκληρά για να τα καταφέρω» δηλώνει η Χριστίνα και η Άννα σπεύδει να σημειώσει: «Θα ήθελα να είμαστε στην ίδια ομάδα και να συνεργαζόμαστε μαζί», άλλωστε χρόνια τώρα αυτό κάνουν, είναι μια ομάδα οι δυο τους. Ήδη από τώρα στο γήπεδο συνεργάζονται στενά, όταν είναι μαζί στην πεντάδα. «Ζηλέψατε ποτέ η μια την άλλη»; ρωτάω τις δυο αδερφές, «Όχι»! απαντούν με μια φωνή, «δεν ζηλεύει η μια την άλλη» ξανάλενε, πάλι με μια φωνή. Όσον αφορά τους τυχερούς γονείς; Τα κορίτσια αποκαλύπτουν ότι «είναι ευχαριστημένοι μαζί μας». Φίλαθλος του Ολυμπιακού η Χριστίνα, σπεύδει να πείσει την αδερφή της να επιλέξει και εκείνη την ίδια ομάδα, δεν την αδικώ. Γεννήθηκε πέντε λεπτά νωρίτερα, είναι μεγαλύτερη και θα πρέπει να την ακούει… είναι κι αυτό ένα επιχείρημα.

Η Στέφη Καραπαναγιώτου με τη δίδυμη αδερφή της Νάσια, είναι δώδεκα ετών, παίζουν επίσης μπάσκετ και έχουν βαρεθεί να ακούνε τους άλλους να σχολιάζουν: «Μα είναι ίδιες, σαν δυο σταγόνες νερό». «Όχι, ακριβώς, διαφέρουμε» ισχυρίζονται εκείνες και κάνουν τους συνομιλητές τους να αναρωτιούνται: «Πού αλήθεια;». Μια μικρή ελιά στο πάνω χείλη της Στέφης (ή μήπως της Νάσιας;) είναι το ένα διακριτικό γνώρισμα που βοηθάει τους φίλους να τις διακρίνουν. «Μερικές φορές μαλώνουμε, αλλά μετά είμαστε πάλι φίλες. Είμαστε φίλες και αδερφές, συνεργαζόμαστε στα μαθήματα, κάποιες φορές σκεφτόμαστε τα ίδια πράγματα, λέμε τα ίδια. Λέει για παράδειγμα η Νάσια την άποψή της και διαπιστώνω ότι και εγώ αυτό σκεφτόμουν. Λέμε ταυτόχρονα τα ίδια πράγματα. Εγώ είχα πάει στο γιατρό και στεναχωριόταν η Νάσια» παρατηρεί η Στέφη και η αδερφή της κουνά καταφατικά το κεφάλι συμφωνώντας. «Λέει η μια τα μυστικά στην άλλη κι αυτό είναι πολύ καλό, δεν χρειάζεται να ψάχνεις κάποιον για να του μιλήσεις» δηλώνει η Στέφη και αποκαλύπτει ότι αφορμή για τους μικρούς καβγάδες είναι τα ρούχα, «τα βάζουμε σε κλήρο κι έτσι βρίσκουμε άκρη. Έχουμε ίδια ρούχα, έχουμε και διαφορετικά. Για να βοηθάμε τον κόσμο και να καταλαβαίνει ποια είναι ποια, έχουμε και μπλούζες που γράφουν τα ονόματά μας, για να μας ξεχωρίζουν οι άλλοι» δηλώνει η Στέφη και παρατηρώντας τα δυο κορίτσια συμφωνώ ότι ένα χέρι βοήθειας μας χρειάζεται για να καταλάβουμε ποια είναι ποια; Αν τις έχετε συναντήσει, αντιλαμβάνεσθε τι εννοώ, μην σας πτοούν τα λάθη σας στις προσπάθειες αναγνώρισης, λάθη κάνουν ακόμη και οι γονείς, «Σπάνια, αλλά μας μπερδεύουν και οι γονείς και τότε λέμε: «Η Νάσια είμαι εγώ», «Η Στέφη είμαι εγώ», ξαφνιάζονται, αλλά δεν το κάνουμε πια θέμα, απλά συμβαίνει». Ούτε η μια, ούτε η άλλη, μπορούν να φανταστούν την ζωή τους, χωρίς η μια να έχει στο πλευρό της την άλλη. «Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς την αδερφή μου. Είναι πολύ ωραία που έχω μια αδερφή. Θα ήθελα να γίνω αθλήτρια του μπάσκετ και να παίζω σε αγώνες. Θα ήθελα να είμαστε μαζί στην ίδια ομάδα» εκμυστηρεύεται η Στέφη, έεε δεν χρειάζεται να σημειώσω ότι η άποψη της Νάσιας δεν διαφέρει: «Ποτέ δεν είσαι μόνος όταν έχεις δίδυμη αδερφή. Στο σχολείο μας μπερδεύουν όταν καθόμαστε στο ίδιο θρανίο. Μια φορά κάναμε πλάκα στην κυρία και αλλάξαμε θέσεις, δεν το είχε καταλάβει. Γενικά είναι ωραία, να κάθεσαι με έναν που σου μοιάζει τόσο, αρκεί να είναι διαβασμένος» λέει αστειευόμενη η Νάσια και η Στέφη σπεύδει να παρατηρήσει κι εκείνη αστειευόμενη, «Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε δίδυμοι μπελάδες, μην ακούτε τι λένε»!

Πολλά δίδυμα έχουν γράψει ιστορία στις τέχνες και τα γράμματα. Ο Τριστάνος και η Ιζόλδη μάς έκαναν να κλάψουμε, ο Χοντρός και ο Λιγνός να γελάσουμε, τα δίδυμα κορίτσια του σημερινού φύλλου, να απολαύσουμε την συντροφιά τους νιώθοντας στο πλευρό τους ωραία, άλλωστε και εκείνες «γράφουν», «γράφουν» στο παρκέ του γηπέδου, αλλά και στην ζωή, μας γεμίζουν χαρά, έχουν πάντα έτοιμο ένα χέρι να πιάσει το δικό τους, έναν άνθρωπο να τους ψιθυρίσει: «Stand by me», από την πρώτη στιγμή, με την πρώτη – πρώτη ανάσα της ζωής τους…

Όταν το ένα παιδί είναι ο καθρέφτης του άλλου, τελικά μπορείς να βγάλεις άκρη ακόμη και σε ένα ρεπορτάζ. Τα δίδυμα, αν και μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό, έχει το καθένα τη δική του προσωπικότητα κι ας λειτουργούν πολλές φορές ως ένας άνθρωπος. Προχωρούσα στο δρόμο. Από την απέναντι πλευρά έβλεπα να πλησιάζει μια μητέρα με ένα διπλό καροτσάκι, από αυτά που είναι δυο μαζί κολλημένα σε ένα. Στρογγυλοκαθισμένα μέσα δυο παχουλούτσικα αγοράκια με το ίδιο γαλάζιο καπέλο, το ίδιο τζιν παντελόνι και το ίδιο αρκουδάκι στα χέρια. Δίδυμα. Ολόιδια σαν δυο σταγόνες νερό. Το μόνο που διέφερε ήταν η συμπεριφορά τους. Το ένα ακίνητο, σαν μαρμαρωμένο, με τα μάτια στυλωμένα μπροστά. Το άλλο δίπλα του κούναγε τα χέρια. Η αντίδραση του ήσυχου αδερφού ήταν απλώς να κουρνιάζει το χεράκι του στη χούφτα του δυναμικού διδύμου του. «Stand by me» σαν να του έλεγε, όπως η Φωτεινή και η Δέσποινα Χαριτάκη, η Χριστίνα και η Άννα Τσακίρη, η Στέφη και η Νάσια Καραπαναγιώτου, οι δίδυμες αδερφές που αφήσαμε πίσω… «Συγγνώμη κορίτσια, ποια είπαμε ότι είναι ποια»;

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.