Διαστασεις,7/5/08

1ο Ακούστε πάτερ μου,

τι έπαθε ένας συνάδελφός σας… Μια ωραία νεαρή κυρία ήταν στο αεροπλάνο από Ηνωμένες Πολιτείες προς Αθήνα δίπλα σε έναν ιερέα. «Πάτερ μου, να σας ζητήσω μια χάρη;» ρωτάει η ξανθιά. «Φυσικά κόρη μου, τι μπορώ να κάνω;» απαντά ο αγαθός ιερέας (σπάνιος συνδυασμός). «Να σας πω, αγόρασα ένα πολύ ακριβό δώρο, δηλαδή ένα σούπερ ηλεκτρονικό μπιστολάκι μαλλιών για τα γενέθλια της μητέρας μου που είναι πάνω από το όριο του τελωνείου και φοβάμαι ότι θα μου το κατασχέσουν αν δεν πληρώσω το τέλος. Μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να το περάσετε από το τελωνείο για μένα; Κάτω από τα ράσα σας μήπως;». «Θα ήθελα να σε βοηθήσω παιδί μου, αλλά πρέπει να σε προειδοποιήσω: δεν θα πω ψέματα». «Μα πάτερ μου κανείς δεν θα σας κάνει ερωτήσεις έτσι που έχετε αγαθό πρόσωπο και είστε καλός ιερέας». Προσγειώνονται λοιπόν, αποβιβάζονται και όταν φτάνουν στο τελωνείο η ξανθιά αφήνει τον ιερέα να περάσει πρώτος. Εκεί ρωτούν τον ιερέα: «Πάτερ έχετε τίποτα να δηλώσετε;». «Από το κεφάλι μου μέχρι την μέση μου, δεν έχω τίποτα να δηλώσω» απαντά ο ιερέας. Ο τελωνιακός φυσικά βρήκε την απάντηση παράξενη και ξαναρωτά: «Και έχετε τίποτα να δηλώσετε από την μέση σας μέχρι το πάτωμα;». «Ναι, έχω ένα θαυμάσιο εργαλείο σχεδιασμένο για χρήση μιας γυναίκας, αλλά το οποίο είναι έως τώρα αχρησιμοποίητο». Ξεσπώντας στα γέλια ο τελωνιακός λέει: «Περάστε πάτερ. H επόμενη παρακαλώ»…

2ο Η Ταραντούλα αρνείται να μπει στο αυτοκίνητο…

«Έχουμε ήδη φτάσει στο σημείο όπου το 85% του μέσου εισοδήματος των κατοίκων της Αφρικής δαπανάται για τη διατροφή!», δηλώνει και η Θεία Ροδούλα την κοιτά με το βλέμμα της Φάνης Πάλη και μετά ξανά πάλι Πετραλιά, όπου να ‘ ναι πέφτω… «Η πείνα επιστρέφει με δραματική οξύτητα και καλπάζοντες ρυθμούς και συ δεν κάνεις τίποτα», μου λέει. Τι να κάνω, πάτερ μου, ποιος είμαι, ο Λούλα; Σαν να μην έφτανε η φτώχεια των απόκληρων της Αφρικής και της Ασίας, αλλά και των απόκληρων της Λατινικής Αμερικής, οι καθοριστικοί παράγοντες αυτής της τρελής κούρσας των τιμών των τροφίμων είναι, αφενός, η αχαλίνωτη κερδοσκοπία στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων, όπου τα «κοράκια» έπεσαν πάνω στα τρόφιμα και στις πρώτες ύλες για να αποκομίσουν χρηματιστηριακά υπερκέρδη, αδιαφορώντας για τις συνέπειες του «τζόγου» τους στο φαγητό δισεκατομμυρίων ανθρώπων, και αφετέρου η κερδοσκοπική εκτίναξη της τιμής του πετρελαίου στα εκατό δολάρια, πράγμα που έκανε οικονομικά συμφέροντα τα βιοκαύσιμα, με αποτέλεσμα τεράστιες ποσότητες καλαμποκιού κ.λπ. να οδεύουν προς τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων των πλούσιων χωρών αντί για τα στομάχια των πεινασμένων του Τρίτου Κόσμου. «Ακόμη και τις οικολογικές ευαισθησίες μας ο καπιταλισμός τις μετέτρεψε σε καταδίκη σε πείνα των πιο φτωχών από τους φτωχούς…», η Ταραντούλα έχει σαλτάρει, ο ΝΕΜΟ πάλι είναι έτοιμος να πουλήσει το δυαράκι του για να γεμίσει ένα ρεζερβουάρ, αρκεί να μην κουνήσει τα πόδια του…

3ο Της λείπει ο Μάης του ‘68 πάτερ μου…

Ήταν στο Πανεπιστήμιο τότε, εννοείται για καμάκι και όχι για σπουδές. Ο Μάης του ‘68, όμως, δεν έμεινε στην Ιστορία για το καμάκι της θείας Ροδούλας, ούτε επειδή οι Γάλλοι φοιτητές ξεσηκώθηκαν και με θυελλώδη τρόπο προέβαλαν μια κουλτούρα ελευθεριότητας και ανυπακοής. Οι εξεγερμένοι φοιτητές ήταν μόλις 695.000, αλλά πυροδότησαν μια μεγαλειώδη κινητοποίηση του εργατικού κινήματος, με αποτέλεσμα στις 21 Μαΐου 1968 οι απεργοί να ξεπεράσουν τα… 10.000.000!

Και όταν οι σοσιαλιστές με επικεφαλής τον Μιτεράν και οι κομμουνιστές άρχισαν να συζητούν το θέμα σχηματισμού «μεταβατικής κυβέρνησης», τότε ο πρόεδρος και ηγέτης της Δεξιάς στρατηγός Σαρλ ντε Γκολ εγκατέλειψε το Παρίσι, στις 29 Μάη του 1968, και μετέβη στο Μπάντεν Μπάντεν της Γερμανίας (Συγγνώμη πάτερ, αλλά εγώ πότε θα πάω στο Μπάντεν Μπάντεν; Μου την έχει δώσει η Κομοτηνή – Κομοτηνή, να παρακολουθώ τις ίδιες συναυλίες που είδα και πρόπερσι, test μνήμης μας κάνουν οι διοργανωτές;) για να ξεκινήσει από εκεί… εμφύλιο πόλεμο, επικεφαλής πιστών του μονάδων του γαλλικού στρατού! Μπορεί οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές να μην τόλμησαν να πάρουν την εξουσία τότε, εκείνη την ημέρα, με επαναστατικό τρόπο επικεφαλής δέκα εκατομμυρίων απεργών, αλλά ακριβώς η δυνατότητα απώλειας της εξουσίας είναι αυτή που χάραξε τον Μάη του ‘68 στο πολιτικό DNA της γαλλικής ελίτ και τον θεωρεί αέναη απειλή. «Το σημαντικό είναι ότι υπήρξε δράση, όταν όλος ο κόσμος τη θεωρούσε αδιανόητη. Αν αυτό έγινε μία φορά, μπορεί να γίνει ξανά και ξανά», έγραφε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ, συμπυκνώνοντας όλη την ουσία της αναγέννησης του πνεύματος του Μάη του ‘68 ανά πάσα στιγμή, ίσως και εκεί που κανείς δεν θα το περιμένει… Τώρα πάντως κανείς δεν το περιμένει, ο ΝΕΜΟ βαριέται να περιμένει γενικώς, η θεία Ροδούλα κυνηγά ακόμη φοιτητές και η Ταραντούλα πηγαίνει με τα πόδια γιατί δεν θέλει, λέει, άλλο να κλέβει κούπες ρύζι από τα στόματα των φτωχών, ας κλέψει κάτι άλλο πάτερ μου, δεν βλέπετε και εσείς ότι από τους φτωχούς όλο και κάτι βρίσκουν να κλέβουν; Όνειρα, μέλλον, ασφάλεια, ύστερα πώς να μην είναι φτωχοί, που πάει να πει φοβισμένοι…;

4ο Εδώ γελάτε…

O Τοτός είναι στο σαλόνι και παίζει με το τρενάκι του, η μαμά στην κουζίνα κάνει δουλειές. Τσαφ τσουφ το τρενάκι, κάνει μια διαρκή φασαρία. Σε κάποια στιγμή σταματάει και ακούγεται ο μικρός: -”Όσοι παπάρες θέλουν να κατέβουν, να τσακιστούν γιατί αυτή η κωλοστάση είναι η τελευταία. Όσοι μαλ..ες θέλουν να ανέβουν να το κάνουν γρήγορα για να αναχωρήσει καμιά ώρα η γαμ…νη η αμαξοστοιχία.” Τα ακούει αυτά η μαμά, τρέχει στο σαλόνι, πιάνει τον Τοτό από το αυτί και του λέει: -”Πήγαινε αμέσως στο δωμάτιο σου και κάτσε μέσα για δυο ώρες τιμωρία. Μετά θα βγεις και θα παίξεις μόνο αν μιλάς καλά!”. Πηγαίνει ο Τοτός στο δωμάτιο και μετά από κάνα δίωρο επιστρέφει. Κάθεται και πάλι, και βάζει μπρος το τρενάκι. Τσαφ τσουφ,τσαφ τσουφ για λίγη ώρα… σε κάποια στιγμή σταματάει.

-”Όσοι επιβάτες επιθυμούν να αποβιβαστούν παρακαλούνται να ελέγξουν ότι δεν ξέχασαν καμία από τις αποσκευές τους και ευχόμαστε να είχαν καλό και ξεκούραστο ταξίδι. Οι επιβάτες που επιθυμούν να επιβιβαστούν να τοποθετήσουν και να ασφαλίσουν τις αποσκευές τους πάνω από τη θέση τους, υπενθυμίζουμε ότι απαγορεύεται το κάπνισμα και τους ευχόμαστε ένα καλό ταξίδι.” Η μαμά ακούει περήφανη για τις παιδαγωγικές τις ικανότητες από την κουζίνα και χαμογελάει. Ο Τοτός συνεχίζει: -”Α, και όσοι θέλουν να διαμαρτυρηθούν για τη δίωρη καθυστέρηση, να απευθυνθούν στην καριόλα στην κουζίνα!”.

Υ.Γ.

Αγωνία για το περιβάλλον… Γράφουμε και καμιά ανακρίβεια πού και πού…

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.