Διαστασεις,4823
1ο Συζητάνε στο σαλόνι τώρα που σας γράφω πάτερ,
(με την καλή έννοια πάντα), η Θεία Ροδούλα και η Ταραντούλα, λίγο πριν η τελευταία πάει στην πορεία…
Θεία Ροδούλα: – Δεν ξέρω τι δώρο να κάνω του Θανάση, (το τελευταίο της amore) για τα γενέθλιά του;
Ταραντούλα: – Γιατί δεν του παίρνεις ένα βιβλίο;
Θεία Ροδούλα (μετά από σύντομη σκέψη): – Μπα, όχι… Βιβλίο έχει.
Ο ΝΕΜΟ τόση ώρα συζητά στο τηλέφωνο. Ύστερα φταίει ο Βουρλούμης! Έπιασε το ακουστικό την 11η Νοεμβρίου και το κρατά ακόμη… στη Χαριλάου Τρικούπη πήρε πάτερ μου;
– «Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο «Αχ!» και στο «Ααααααααααααχ!»; Μπα, με το μούτρο τον Πελοπίδα μιλά, συμμαθητής του από το νηπιαγωγείο ακόμη…
– «Τουλάχιστον 10 πόντοι!»… αν του κάνω έξωση εγώ θα φταίω;
2ο Σπαταλάμε το νερό αλόγιστα πάτερ μου…
Όχι, όχι δεν με έπιασαν οι τσιγγουνιές μου… Και το ρυπαίνουμε… Τα πλούσια κρυστάλλινα νερά της ευλογημένης ελληνικής γης, από τα καλύτερα της Ευρώπης, δεν είναι αστείρευτα. Είναι πια λίγα. Ωστόσο, δεν τα προσέχουμε, τα σπαταλάμε χωρίς μέτρο, τα ρυπαίνουμε. Υπεραντλούμε. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, όπως στη Θράκη μας, η κατάσταση είναι από οριακή έως δραματική… Δεν το έχουμε αντιληφθεί, δεν συζητάμε γι’ αυτό και το σημαντικότερο δεν παίρνουμε μέτρα για να τα εφαρμόσουμε…
3ο Του πήρε, τελικά, ένα παλαιότερο δοκίμιο του πάντα ρηξικέλευθου και πρωτότυπου Ονφρέ: μια εξέταση της φιλοσοφίας από… γαστρονομική άποψη, μια πραγματική «Κριτική του διαιτητικού Λόγου». «Θα μπορούσε ο Διογένης να είναι πολέμιος του πολιτισμού και των συνηθειών του αν δεν δοκίμαζε ωμό χταπόδι;» με συγχωρείτε πάτερ, αλλά εγώ σ’ αυτή την ερώτηση, θα πρέπει να απαντήσω; «Ο Ρουσσώ του «Κοινωνικού Συμβολαίου» θα επιχειρούσε την απολογία της λιτότητας, αν τα συνηθισμένα του γεύματα δεν αποτελούνταν αποκλειστικά από γαλακτοκομικά; Και ο Σαρτρ, με τα καβούρια να στοιχειώνουν τους εφιάλτες του, δεν πλήρωσε σε όλη του τη ζωή -σε θεωρητικό επίπεδο- την απέχθειά του για τα οστρακόδερμα»;
Σε αυτό το τολμηρό νιτσεϊκό δοκίμιο, ο Ονφρέ επέλεξε να ξαναδώσει τη χαμένη φιλοσοφική του αξιοπρέπεια στο φρέσκο μπακαλιάρο, στη σούπα με κριθάρι, στο κρασί, στο λουκάνικο, στον αρωματικό καφέ, αλλά και στην κολόνια, που αποτελούν -από τον Φουριέ μέχρι τον Μαρινέτι και από τον Καντ μέχρι τους υπαρξιστές- τους απίθανους δρόμους προς τη χαρούμενη γνώση. Αλλά εγώ τι φταίω, το βιβλίο το πήρε για το amore της, γιατί τις ερωτήσεις τις κάνει σε μένα… «Πάνω απ’ όλα, είναι ένα βιβλίο που προσπαθεί να συλλάβει τη στιγμή και την τροφή, μέσω της οποίας το σώμα συναντά το πνεύμα και του υπαγορεύει τους νόμους του Μαρία παιδί μου». Την βάρεσε το ασφαλιστικό κατακέφαλα… σαν την Φάνη Πάλη και μετά ξανά Πετραλιά προχωρά στο σαλόνι. Την βλέπεις και λες: τώρα θα πέσει, ύστερα θα πέσει…
4ο Εδώ γελάτε…
Δύο φίλοι πηγαίνουν στο σπίτι του ενός:
– Κώστα, να σου πω, να πω την γυναίκα μου να μας κάνει κανένα μεζέ;
– Εεε… ξέρω γω; Άμα δεν της είναι κόπος…
– Ναι ρε, μην ανησυχείς… μόνο, ξέρεις.. εε.. α, για πες μου, θύμισε μου έναν πόλεμο που έγινε στην αρχαία Ελλάδα…
– Ε; Στην αρχαία Ελλάδα; Γιατί;
– Θα σου πω, πες μου μόνο.
– Α, καλά… ο Δεκαπενταετής.
– Χμμ… μπα, δεν μου κάνει… άλλον, άλλον.
– Ο Περσικός πόλεμος; Σου κάνει;
– Μμμ… μπαα… άλλον, άλλον.
– Καλά, ο Τρωικός τότε.
– Ναι μπράβο, αυτόν! Θυμάσαι πώς την έλεγαν την γκόμενα που ξεκίνησε τον πόλεμο;
– Ποια ρε, την ωραία Ελένη;
– Αυτήν μπράβο! (Και ανοίγοντας την πόρτα του διαμερίσματος). Ρε συ Ελένη, κάνε κάνα μεζεδάκι να φάμε!
Υ.Γ.
Οργανωθείτε, αγωνιστείτε, ξεσηκωθείτε…
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
