Διαστασεις,4678
1ο Στη φωτογραφία της στήλης σήμερα πάτερ μου,
ο Στρατιώτης στη φρουρά πάνω σε στρατιωτικό άρμα στη Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης. Ένα χρόνο μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ταϊλάνδη μία επιστροφή στη δημοκρατία μοιάζει απίθανη και η χώρα δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση σε σχέση με πέρυσι, σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Λέτε τέτοιου είδους «Δημοκρατίες» να ονειρεύονται και τα οργανωμένα συμφέροντα; Και λέτε όλοι εμείς που ως γνωστόν ζούμε στον «Κόσμο» μας να μοιάζουμε λίγο (έως πολύ θα έλεγα) με εκείνους που παλεύουν ανεμόμυλους; Τους Δον Μαλάκες εννοώ…Κάνοντας τίμια και με ειλικρίνεια τη δουλειά μας, λέγοντας απλά την αλήθεια, στηρίζοντας ανθρώπους όταν μας χρειάζονται κι ας ξέρουμε ότι οι ίδιοι το ίδιο λεπτό επιλέγουν την «Ματσούκα», την κάθε «Ματσούκα»…και την επιλέγουν ξανά και ξανά, οι «Ματσούκες» απομακρύνουν την ανασφάλεια. O ανεμόμυλος του 18ου αιώνα που βλέπετε στην φωτογραφία της στήλης πάτερ μου, στέκει στην άκρη του χωριού Whissendine στη Βρετανία και συγκεκριμένα στην κυματιστή επιφάνεια της εξοχής Rutland. Χτίστηκε δύο περίπου αιώνες πριν και εγκαταλείφθηκε το 1922 (συνωστίζονταν και οι Βρετανοί τότε;). Η αυξανόμενη ζήτηση για αγαθά πρώτης ανάγκης, οδήγησε σε μία προτίμηση σε τροφές ελεύθερες από συντηρητικά και πρόσθετα, η οποία φέρνει τους παραδοσιακούς μύλους πίσω στη “μόδα”…Οι προσευχές του φίλου μας του Μουσουλμάνου, κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού (βλέπε φώτο), δεν φαίνεται να απαλλάσσουν το μικρό παιδί που στέκεται δίπλα σε ένα βρέφος στην καλύβα τους σε προάστιο του Ροζάριο στην Αργεντινή, από τα βάσανα που συσσωρεύει η φτώχεια, αλλά το είπαμε και άλλοτε: «Τα δικά μας παιδιά να είναι καλά!»
2ο Τώρα που οι εκλογές τέλειωσαν,
οι παροχές θα ξεχαστούν, ομοίως και οι υποσχέσεις… Αυτό που συνήθως ακολουθεί μια εκλογική αναμέτρηση είναι οι αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης. Ιδού πώς αντιδρούν οι φίλοι μας οι Ιταλοί στην αύξηση των ζυμαρικών τους. Τα ζυμαρικά δεν είναι απλώς τροφή, αλλά τρόπος ζωής στην Ιταλία (και στην κουζίνά μου πάτερ, ένα πιάτο μακαρόνια με κόκκινη ντομάτα είναι το αγαπημένο μου πιάτο και ευχαρίστως κάποια στιγμή, να το φάω μαζί σας.). Η ξαφνική λοιπόν αύξηση των τιμών του εθνικού τους φαγητού, επόμενο ήταν να αναγκάσει τους λάτρεις του κλασικότερου ιταλικού φαγητού να κηρύξουν μποϊκοτάζ στην κατανάλωση κάθε είδους ζυμαρικού. Όπως δήλωσε ο πρόεδρος της ένωσης καταναλωτών Κάρλο Πιρλέρι, «η αποχή από τα ζυμαρικά είναι συμβολική. Επιλέγουμε να ζητήσουμε από τους Ιταλούς να θυσιάσουν κάτι σημαντικό. Κάτι που είναι δύσκολο να απαρνηθούμε ακόμη και όταν ταξιδεύουμε στο εξωτερικό». Η εκτόξευση στις τιμές του σιταριού, οδήγησε στη σταδιακή αύξηση του κόστους των ζυμαρικών. Εκτιμάται ότι μέχρι το τέλος του 2007,η άνοδος θα φτάσει το 20%. Οι καταναλωτές είναι έτοιμοι να παρατείνουν για ακόμη μεγαλύτερο διάστημα την αποχή από το αγαπημένο τους πιάτο, εάν δεν υπάρξει μείωση των τιμών. (Ενώ εμείς εδώ πάτερ μου, καταπίνουμε πολύ μεγαλύτερες αυξήσεις διατηρώντας την σιωπή μας.) Σύμφωνα με στατιστικές περισσότεροι Ιταλοί καταναλώνουν τουλάχιστον ένα πιάτο ζυμαρικών την ημέρα, ενώ σε κάθε πολίτη αναλογούν κατά μέσο όρο 28 κιλά το χρόνο…πάτερ, τρώω 28 κιλά ζυμαρικά το χρόνο; Δηλαδή, κάθε δύο χρόνια, γίνομαι άλλος άνθρωπος…
3ο Η θεία Ροδούλα έχει να το λέει…
…χθες άκουσε ότι ο γηραιότερος άνθρωπος του κόσμου, ένας Γιαπωνέζος, γιόρτασε τη συμπλήρωση 112 χρόνων ζωής μπροστά σε μία κούπα άσπρο ρύζι γαρνιρισμένο με φύκια και με μία σούπα μίζο (με βάση τη σόγια), έτσι και επίσημα μπορεί να το λέει ότι δεν είναι η γηραιότερη του κόσμου… Πάντως τον Τομότζι Τανάμπε, που γεννήθηκε το 1895, ζει με την οικογένεια του στην επαρχία Μιγιαζάκι, στη νότια περιοχή του αρχιπελάγους, τον είχε συμμαθητή (πάτερ γράφουμε και καμιά ανακρίβεια πού και πού.).
“Θέλω να ζήσω αιώνια, δεν θέλω να πεθάνω”, δήλωσε ο υπεραιωνόβιος άνδρας, ο οποίος είναι δεινός αναγνώστης του ημερήσιου Τύπου και της στήλης μας και κρατά ημερολόγιο μάλιστα με τις ανακρίβειeς (που γράφουμε πού και πού). Η Ιαπωνία αριθμεί τουλάχιστον 30.000 ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει έναν αιώνα ζωής, επί συνόλου πληθυσμού περίπου 127 εκατομμυρίων, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Υγείας…Έτσι, στην Ιαπωνία η φράση που απαντάται συχνά είναι: «τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα»…
4o Εδώ γελάτε…
Μια ξανθιά βρίσκει ένα βράδυ σε ένα πάρκο έναν πιγκουΐνο. Μην ξέροντάς την να τον κάνει αποφασίζει να βρει έναν αστυφύλακα και να ρωτήσει. Πράγματι βλέπει κάποιον, τον πλησιάζει και τον ρωτάει:
Κύριε αστυφύλακα, βρήκα αυτόν τον πιγκουΐνο, τί να κάνω;
Πήγαινέ τον στον ζωολογικό κήπο, της λέει αυτός.
Καλή ιδέα, αυτό θα κάνω, λέει και η ξανθιά και φεύγει.
Το επόμενο βράδυ ο αστυφύλακας αυτός, κάνοντας την περιπολία του, ξαναβλέπει την ξανθιά και μαζί της τον πιγκουΐνο.
Μα καλά, της λέει, δεν τον πήγες στον ζωολογικό κήπο;
Τον πήγα εχθές. Σήμερα λέω να τον πάω σινεμά …
Υ.Γ.
Τζούπ!
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
