Διαστασεις,4534

1ο Καλημέρα πάτερ…

…σήμερα σηκώθηκα νωρίς το πρωί για να προλάβω από την αρχή το ξεκίνημα μιας ακόμη υπέροχης μέρας (ξύπνησε η Σκάρλετ Ο’ Χάρα μέσα μου)…Σήμερα ο Σαλβαδόρ Νταλί στις φωτογραφίες μας, παιδί του Μαΐου και εκείνος, ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς ζωγράφους (συνεχίζω με τους ζωγράφους πάτερ μου γιατί μου το ζήτησε ένας άνθρωπος, που όπως λέει και μια άρια από τον Ντον Τζοβάνι του Mozart: «Μπροστά στα μάτια του, θα ΄θελα να πεθάνω…»). Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού στο οποίο ανήκε για ένα διάστημα. Aποτελεί έναν από τους περισσότερο γνωστούς ζωγράφους του 20ου αιώνα και μια πολύ εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης. Γεννήθηκε στην πόλη Φιγέρας της Ισπανίας (να σου πω εδώ ότι η διευθύντρια μου έχει αποφασίσει ότι το μόνο εξωτερικό ρεπορτάζ που θα με στείλει να καλύψω θα είναι η Δημοτική Αγορά της Κομοτηνής, οπότε χαιρέτα μου την Φιγέρα!) και ανήκε σε μια οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια (μ΄ αρέσουν αυτές οι οικογένειες, είναι τόσο χτυπημένες και βασανισμένες από το Θεό, που δεν έχουν ένα τόσο δα προβληματάκι για να λύσουν, ειλικρινά τις λυπάται η ψυχή μου). Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και συμβολαιογράφος αλλά δεν φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης με τις ικανότητες του Νταλί στη ζωγραφική και το σχέδιο, ικανότητες που έδειξε ότι διέθετε σε σχετικά νεαρή ηλικία. Χάρη κυρίως στην συμπαράσταση της μητέρας του, ο Νταλί παρακολούθησε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στη Δημοτική σχολή σχεδίου της πόλης του…

2ο Να μην τα πολυλογώ και σας κουράζω πάτερ μου,

ο Νταλί συνδέθηκε φιλικά με τον ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και με τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ. (όχι με τον ΝΕΜΟ) Το 1926 αποβάλλεται από την ακαδημία λίγο πριν τις τελικές του εξετάσεις, καθώς δηλώνει πως κανένας από τους καθηγητές του δεν είναι άξιος να τον κρίνει. (Να θυμηθώ να το πω στην Διευθύντριά μου, κόψε – κόψε ρεπορτάζ θα βγάλουμε μια δεύτερη εφημερίδα). Την ίδια χρονιά, επισκέπτεται για πρώτη φορά το Παρίσι όπου συναντά τον Πικάσο, ο οποίος είχε ήδη κάποια γνώση γύρω από το έργο του Νταλί (άλλος κουτσομπόλης και ο Πικάσο). Τα επόμενα χρόνια, στα έργα του Νταλί αποτυπώνονται ισχυρές επιδράσεις από το έργο του Πικάσο αλλά ταυτόχρονα αρχίζει να διαφαίνεται ένα προσωπικό ύφος στους πίνακες του Νταλί. Οι εκθέσεις έργων του στη Βαρκελώνη (στην οποία Βαρκελώνη, όπως λέει και η διευθύντριά μου, δεν χρειάζεται να πάω καλά έχουν την ησυχία τους οι άνθρωποι…) προκαλούν αρκετές συζητήσεις αλλά και διαφωνίες μεταξύ των κριτικών τέχνης. Οι κριτικοί τέχνης πάτερ μου πάντοτε ασχολούνται με τις δουλειές των άλλων, γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτε. Κα πάμε τώρα στο ερωτικό μέρος της ιστορίας του Νταλί, που αρέσει στην θεία Ροδούλα περισσότερο, τη μούσα του, την Helena Dmitrievna Deluvina Diakonova, ρωσικής καταγωγής, περισσότερο γνωστή ως Γκαλά (από το όνομα Γαλάτεια (να θυμηθώ να σας πω κάτι και για την Γκαλά τις επόμενες μέρες…κους – κους, όπως καταλαβαίνετε)). Ο Νταλί επέμενε σε κάτι που χαρακτηρίζει και την στήλη: Στήριζε τη μέθοδό του στην ικανότητα του ανθρώπου να λειτουργεί συνειρμικά, συνδέοντας εικόνες ή αντικείμενα που δεν συνδέονται μεταξύ τους κατ’ ανάγκη λογικά… Οπότε, όπως αντιλαμβάνεστε πάτερ, κάγκελο οι υπόλοιποι!

3ο Το να τραβήξεις μια γραμμή πάτερ μου…

…το να γράψεις, είναι επίπονο…Πήγα και το είπα στην Διευθύντριά μου, μήπως και συγκινηθεί (γράφουμε και κανένα παράλογο πού και πού), αλλά άδικος κόπος. Έφυγα μ’ ένα χρησιμοποιημένο έμπλαστρο που μου έδωσε για τους πόνους, όπως είπε…Κι άντε τώρα να της εξηγήσω ότι υπάρχει ένα μυστήριο στην γραφή… «Αν αισθάνεσαι καλά, μην ανησυχείς. Θα περάσει», μου είπε και μου έκλεισε την πόρτα…στα μούτρα!

Πάντως πάτερ διαπιστώνετε κι εσείς ότι ανεξάρτητα από το αν κάτι πάει στραβά, όλα δείχνουν εντάξει. Όπως λέει και η θεία Ροδούλα: «Αν κάποιο πείραμα πετύχει, Μαρία παιδί μου, κάτι έχει πάει στραβά.» κι εδώ πάντα προσθέτει: «Πάντα να ζωγραφίζεις μουντζούρες στα περιθώρια, σου δείχνουν μέχρι πού έχεις φτάσει». Τζούπ!

Ο ΝΕΜΟ διαβάζει (ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!), ο Νόμος Πλαίσιο πέρασε, ο Αλαβάνος γύρισε στις παλιές γνώριμες, ακτιβιστικές του δράσεις, διοργανώνει πάρτι για τους ομοφυλόφιλους στο club: «Τζάμπα μάγκες» και η Μαριέττα ετοιμάζεται να περάσει Πάσχα στα Ιεροσόλυμα…Ωχ δεν θα βγαίνει το Άγιο Φως, αν μάθει ότι είναι η Μαριέττα από έξω…

Γράφει σκονάκια τώρα που σου γράφω…

•«Ο Καπιταλισμός βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι μπορείς να κερδίσεις.

•Ο Σοσιαλισμός βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι μπορείς να φέρεις ισοπαλία.

•Ο Μυστικισμός βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι μπορείς να βγεις από το παιχνίδι.» Τέτοιο μυστήριο τρένο ο ΝΕΜΟ… «Πρώτος νόμος ποδηλασίας: Όποιον δρόμο και να πάρεις, είναι ανηφόρα και κόντρα στον άνεμο.» Η αλήθεια είναι ότι έχω προσέξει κι εγώ τι πάει να πει να είσαι γκαντέμης στη ζωή σου. Να για παράδειγμα, παρατηρείς ότι η διπλανή ουρά κινείται πάντα πιο γρήγορα. Εεεε αν μετακινηθείς σ’ αυτήν, θα κλείσει το ταμείο.

4ο Εδώ γελάτε

Η γυναίκα μοιάζει με τον κόσμο.

Στα είκοσι είναι σαν την Αφρική… Μισοεξερευνημένη.

Στα τριάντα μοιάζει με την Ινδία… Ζεστή, τρυφερή, μυστηριώδης.

Στα σαράντα μοιάζει με την Αμερική… Τεχνητώς τελειοποιημένη.

Στα πενήντα μοιάζει με την Ευρώπη… Μισοερειπωμένη.

Στα εξήντα μοιάζει με την Σιβηρία… Όλοι ξέρουν που είναι, αλλά κανείς δεν θέλει να πάει!

Ο άνδρας μοιάζει με το τρένο.

Στα είκοσι είναι σαν τοπικό, σταματά σε κάθε σταθμό.

Στα τριάντα μοιάζει με έκτακτο, σταματά μόνο στα μεγάλα χωριά.

Στα σαράντα μοιάζει με εξπρές, σταματά μόνο στις μεγάλες πόλεις.

Στα πενήντα του μοιάζει με παλιά ατμομηχανή, σταματά συχνά, αλλά κυρίως για νερό.

Στα εξήντα του, δεν ταξιδεύει πια, έχει αποσυρθεί και βρίσκεται στη μάντρα.

Υ.Γ.

Η ένταση της φαγούρας είναι αντιστρόφως ανάλογη της απόστασης του σημείου που «σε τρώει».

Υ.Γ.1

…και που σε πονάει…

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.