Διαστασεις,4342

1. Πήγα να δουλέψω σ’ ένα summer school πάτερ μου…

…παρέα με τα πλουσιόπαιδα που τα στέλνουν εκεί οι γονείς τους για να τα ξεφορτωθούν δηλαδή και με μερικές ξανθιές…Σε ένα τέτοιο τμήμα δες τι άγνοια αντιμετώπισα, όχι τίποτα άλλο, αλλά για να μην λες μετά ότι φταίω εγώ, η προκατάληψη και τα στερεότυπα…

Μάθημα γεωγραφίας σε μια τάξη με ξανθιές…Δείχνω ένα σημείο στο χάρτη:

– «Μπορεί κάποια να μου πει ποια χώρα είναι αυτή»; Απόλυτη σιγή στην αίθουσα.

– «Ελάτε, κορίτσια, θα σας βοηθήσω. Είναι μια μεγάλη κομμουνιστική (λέμε τώρα) χώρα της Ασίας. Έχει δισεκατομμύρια κατοίκους.» (Είπα να βοηθήσω πάτερ μου, για να μην λες μετά ότι υπερβάλλω).

Απόλυτη σιγή. Τα παίρνω στο κρανίο και από εσένα δεν το κρύβω πάτερ μου.

– «Είναι η Κίνα, γαμώτο! Η Κίνα!».

Προσπαθώ να ηρεμήσω και κάνω μια άλλη δοκιμή. Δείχνω την Αμερική στο χάρτη.

– «Ποια είναι αυτή η χώρα»;

Και γίνεται ένα θαύμα. Η Βίκυ, ΜΙΑ ΞΑΝΘΙΑ, κοντοκουρεμένη (ίσως εκεί να οφείλεται η συμμετοχή της) σηκώνει δειλά το δάχτυλο.

– «Μπράβο, Βίκυ, πες μας ποια χώρα είναι»!

– «Η Αμερική;» λέει η Βίκυ.

– «Μπράβο, Βίκυ, το βρήκες! Είναι η Αμερική. Μπορείτε τώρα να μου πείτε ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» Ρωτώ ενθουσιασμένη.

Και όλη η τάξη λέει με ενθουσιασμό:

– Η Βίκυ!

Ύστερα φταίω εγώ πάτερ μου; Όχι, πες!

2ον Τι σημαίνει θα σε πάρω γρήγορα πάτερ μου;

Απορώ πώς εκφράζονται έτσι οι νέοι μας σήμερα…ΤσσσΤσσσΤσς…Χάθηκε εκεί να ακούσουν έναν Μπαμπινιώτη; (Να εκφραστούν χειρότερα δηλαδή…) Εκεί που τα σκατώνουν τελείως (μικροί μεγάλοι) είναι στη χρήση χρόνων…Ιδού οι πιο μπούρδες χρόνοι της ελληνικής καθημερινότητας! Μικροί και μεγάλοι, για να το πω όπως δεν θα το έλεγε ποτέ ο Μπαμπινιώτης, έχουν μπερδέψει “το σώβρακο με τη γραβάτα” στη χρήση τους…Να και μερικά παραδείγματα:

1. Τακούνι σε ένα λεπτό.

2. Σε παίρνω σε 5’ .

3. Θα σ’ αγαπώ για πάντα.

4. Φωτογραφίες σε 30 λεπτά.

5. Το ταξί σας θα βρίσκεται εκεί σε 5 λεπτά.

6. Σε πέντε λεπτά θα είμαι έτοιμη.

7. Ας κάνουμε πέντε λεπτά διάλειμμα.

8. Θα γυρίσω σε πέντε λεπτά.

9. Περίμενε μια στιγμή (ΠΟΣΟ διαρκεί μια στιγμή γαμώτι μου;).

10. Το πολύ σε δέκα μέρες θα είναι έτοιμο ( Εννοούν από δέκα μήνες έως δέκα χρόνια).

11 Πάλι με χρόνους και καιρούς πάλι δικά μας θα ναι! (Τέτοια λέτε και γελάνε οι κουμπάροι – γείτονες μαζί μας)

3ον Δεν είπα ακόμη την τελευταία μου λέξη πάτερ μου…

…αυτό λέω μόνο! Όσο για τη θεία Ροδούλα, επειδή ζητάς να μάθεις νέα της, άλλαξε νησί. Πήγε στη Ζάκυνθο (από εκεί και οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται στον «Κόσμο» μας). Μονάχους – Μονάχους στη Ζάκυνθο για να φύγει με παρέα – παρέα. Μπορεί και με τεκνό – τεκνό. Ούτε κι εκείνη είπε τα τελευταία της λόγια. Εκτός από το λιβάνι και τον διάβολο, τώρα αποφεύγει και τα ακόλουθα διάσημα τελευταία λόγια:

• Μου φαίνεται ότι προλαβαίνουμε να περάσουμε απέναντι…

Δεν πειράζει που ‘ναι μονόδρομος. Τέτοια ώρα θα ‘ναι άδειος.

• Μπορώ να μείνω κάτω από το νερό πιο πολύ από εσένα.

• Ωχ, όχι!

• Τίποτα δεν θα πάει στραβά.

• Καπνός είναι αυτό;

Είναι κοντά. Δεν χρειάζεται να πάρουμε τρόφιμα μαζί μας.

• Είναι απολύτως ασφαλές.

• Μα, πού είναι η ταραντούλα μου;

• Τι κάνει αυτό το κουμπί;

Αλόης Αλτσχάϊμέρ πάτερ μου…Βλέπω ήδη τα πρώτα σημάδια στην Διευθύντρια μου (μεταξύ μας, αλλά έχει ξεχάσει μεταξύ άλλων και: πότε ήταν η τελευταία φορά που μου έδωσε αύξηση (ΠΟΤΕ- ΠΟΤΈ – ΠΟΤΈ), πότε άδεια και πότε ρεπό; ) κλείνω την παρένθεση πάτερ μου και σου ζητώ να μην της πεις ότι έγραψα τέτοιου είδους πράγματα ΓΙΑΤΙ: ΘΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΙ!

4ον EDO GELAME…

…(μερικές ξινές φάτσες πάτερ μου ούτε κι εδώ δεν μπορούν…τέτοια δυσκοιλιότητα!)

Τρεις αδελφές ηλικίας 92, 94 και 96 ζουν στο ίδιο σπίτι. Ένα βράδυ η 96άρα ετοιμάζει τη μπανιέρα για μπάνιο.

Βάζει το ένα της πόδι μέσα και σταματάει. Αρχίζει και φωνάζει στις αδελφές της στο κάτω πάτωμα:

– Τι έκανα τώρα; Έμπαινα ή έβγαινα απ’ το μπάνιο;

Η 94άρα φωνάζει από κάτω:

– Δεν ξέρω! Έρχομαι να δω.

Αρχίζει ν’ ανεβαίνει τις σκάλες και σταματάει.

Φωνάζει:

– Τι έκανα τώρα; Ανέβαινα ή κατέβαινα;

Η 92χρονη κάθεται στην κουζίνα και πίνει χαμομήλι και ακούει τις αδελφές της. Κουνάει το κεφάλι της και λέει:

– Εύχομαι να μη γίνω ποτέ σαν κι αυτές! Να μην φτάσω να ξεχνάω τόσο πολύ!

Χτυπάει και ξύλο για να “δέσει” η ευχή και φωνάζει:

– Ανεβαίνω να δω τι γίνεται και να βοηθήσω, αλλά πρώτα να δω ποιος χτυπάει την πόρτα…

Υ.Γ. -«Πώς είπες ότι με λένε πάτερ μου;»

Υ.Γ.1.-«Άααα! Κι αυτές τις μ- – – – – -ς εδώ ποιος τις γράφει;»

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.