Διαστασεις,4297
1. Θα σας βγάλω στη φόρα σήμερα αναγνώστες μου…
…Πάτερ διαβάστε σας παρακαλώ τι μου γράφουν οι αθεόφοβοι (κάνω πώς δεν θέλω τώρα) όλον αυτόν τον καιρό (επτά μήνες φαγούρα και έκδοσης του «Κόσμου»). Διαβάστε χωρίς να κοκκινίζετε σας παρακαλώ και δείτε τι τραβάω (τραβάτε με κι ας κλαίω δηλαδή) από τους ερωτευμένους αναγνώστες.
«Αν υπήρχε ένα μέρος που θα ήθελα να πάω για να λύσω τη μεγαλύτερη απορία μου, θα ήταν η καρδιά σου… Για να μάθω τι αισθάνεσαι για μένα!!!» (τι παίρνεις;)
«Χθες είδα 2.000 αστέρια να πέφτουν αλλά δεν έκανα 2.000 ευχές. Έκανα 1 ευχή 2.000 φορές… Να με σκέφτεσαι όσο σε σκέφτομαι εγώ!!!!» (τον πείραξαν οι καφέδες)
«ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ lacta, ΕΙΣΑΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ…Σ’ ΑΓΑΠΑΩ (αυτόν οι πολλές σοκολάτες)»
«Κάθε σου βλέμμα μου δίνει λόγο ύπαρξης, κάθε σου χάδι θα μου έδειχνε την ομορφότερη πλευρά της ζωής! Σε λατρεύω…» (αυτός παίρνει ληγμένα σίγουρα)
«Όταν χάνεις αυτούς που αγαπάς τότε μόνο νιώθεις πόσο πολύ τους αγάπησες! Την αγάπη άλλωστε δεν την βλέπεις όταν έρχεται αλλά όταν φεύγει…Όταν είναι αργά…» (αυτός πάτερ μου δεν καπνίζει χόρτο, ντουμανιάζει λιβάδι)…
Το τριαντάφυλλο της 1ης φωτογραφίας, η στήλη, επηρεασμένη από το αγαπησιάρικο κλίμα, το χαρίζει στην ηρωική «Μπούζι» που ομορφαίνει και τη ζωή μας…
2. Πάμε τώρα στα δικά μας πάτερ…
…ο γιατρός μου λέει να κόψω τους καφέδες, θα το κάνω του υποσχέθηκα αν κόψει εκείνος την ιατρική πρώτα… Πού να ξέρει πάτερ μου ότι ένας καφές δεν είναι μόνο το ίδιο το υλικό με τον οποίο τον φτιάχνουμε ούτε είναι το πώς τον σερβίρουμε. Πριν απ΄ όλα είναι ένα σύνθημα για επικοινωνία, για συνάντηση ψυχής με τον ίδιο τον εαυτό μας ή για συνάντηση επικοινωνίας με τους φίλους και τους συγγενείς…Να’ ναι καλά η έκθεση: «Ο καφές στην τέχνη» και τα έργα της «Μικρής Πινακοθήκης Κομοτηνής» που μας το υπενθύμισαν. Στην 2η φωτογραφία έργο του Γιώργου Σταθόπουλου…Το είδε η Θεία μου η Ροδούλα και έψαχνε ζωγράφο να της κάνει έναν αντίστοιχο πίνακα με εκείνη να πίνει γυμνή τον καφέ της. Στα 90 της πάτερ ποιος ζωγράφος να το ρισκάρει; Χθες – παγκόσμια ημέρα μουσείων- της ευχήθηκα χρόνια πολλά και απείλησε να με αποκληρώσει…
3. Στην 3η φωτογραφία πάτερ μου…
…ο κόσμος που μας πληγώνει. Παιδί να μεγαλώνει παιδί. Τείνει να γίνει συνηθισμένη εικόνα στις υποβαθμισμένες γειτονιές της Κομοτηνής αλλά κανείς δεν αντιδρά. Ούτε εσείς πάτερ μου (της εκκλησίας εννοώ), ούτε η οργανωμένη πολιτεία, ούτε κανένας άλλος φορέας…Στον γνωστό άθλο του Ηρακλή, «τα χρυσά μήλα των εσπερίδων» ήταν …πορτοκάλια. Τι; Τι σχέση έχει τώρα αυτό με το θέμα της φωτογραφίας; Καμία πάτερ μου, όπως καμία σχέση δεν έχουν όλοι οι υπεύθυνοι και τα λεγόμενά τους με τα προβλήματα αυτών των παιδιών…
…τώρα καταλαβαίνω γιατί με τόση χαρά και νοσταλγία έσπευσαν όλοι να προμηθευτούν, από την πρώτη μέρα της παρουσίασης, το βιβλίο του κ. Σάββα Κουτλογεωργίου: «Η Κομοτηνή του παρελθόντος. Φωτογραφικό Οδοιπορικό (1920 έως σήμερα)». Γιατί πληγώνει λιγότερο η Κομοτηνή του χθες από την Κομοτηνή του σήμερα…Στην 4η Φωτογραφία, στα αριστερά, η κυρία Φωφώ, η αγαπημένη μας κυρία Φωφώ. Ξεχάσατε κύριε Σάββα να αναφέρεται πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της στην έκδοση του Βιβλίου. Να είστε καλά γλυκύτατη κυρία Φωφώ μας.
4. Εδώ γελάμε…Όσοι το μπορείτε δηλαδή…
Είναι τέσσερις φίλοι σ’ ένα καφέ και συζητάνε. Κάποια στιγμή η συζήτηση φτάνει στο θέμα «ποιος τρώει το μεγαλύτερο κέρατο!».
Λέει ο πρώτος: «το μεγαλύτερο κέρατο το τρώνε οι στρατιωτικοί».
«Γιατί το λες αυτό;» του λέει ο δεύτερος.
«Γιατί», εξηγεί, «λείπουν συνέχεια από το σπίτι, τρέχουν από εδώ και από εκεί με ασκήσεις και ιστορίες … τι να κάνει η γυναίκα μόνη; τόσο ελεύθερο χρόνο έχει, να μην τον γεμίσει;».
«Δεν συμφωνώ», λέει ο δεύτερος. «εγώ πιστεύω πως το χειρότερο κέρατο το τρώνε οι γιατροί».
«Γιατί το λες αυτό;» του λένε οι άλλοι, και συνεχίζει εξηγώντας: «Εκεί που κάθονται όμορφα και ωραία με την
οικογένεια χτυπάει το κινητό τους, επείγοντα περιστατικά από τη μία, εφημερίες από την άλλη, όλο ιστορίες, με αποτέλεσμα ολημερίς και ολονυκτίς να λείπουν».
«Όχι», πετάγεται ο τρίτος, «το χειρότερο κέρατο το τρώνε οι ναυτικοί. Γιατί λείπουν κάνα 6μηνο, τι να σου κάνει γυναίκα μόνη τόσο καιρό;».
Ο τέταρτος της παρέας δεν μιλούσε και άκουγε μόνο πικραμένος.
«Τι έχεις, ρε», του λένε οι άλλοι. «Εσύ γιατί δεν λες τίποτα»;
Και απαντάει:
«Tι να πω και εγώ που είμαι Στρατιωτικός Γιατρός του Πολεμικού Ναυτικού…».
Υ.Γ.: Κάλιο γαϊδουρο-σώπαινε παρά Κωστόπουλο-γύρευε
Υ.Γ.1 : Next…
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
