Διαστασεις,4263

1. «Αγαπημένη μου…

…στο Πανεπιστήμιο, 6ο μήνας τώρα που βρίσκομαι στα αμφιθέατρά του (γιατί εγώ επιμένω να συχνάζω στα αμφιθέατρα κι ας με λένε «σπασίκλα»), δεν είναι αυτό που περίμενα να βρω. Ατονία, τι κι αν από παντού ακούγονται θόρυβοι. Αχρωμία, τι κι αν εκατοντάδες χρώματα κινούνται μαζί μας. Ακινησία, τι κι αν ομιλητές, καταξιωμένοι και γνωστοί πάνε κι έρχονται με την προσδοκία να μας συνεπάρουν με τις κουβέντες τους…Αχ αγαπημένη μου, στην ελίτ των φοιτητών κι εμείς κι ας είμαστε σε ένα επαρχιακό πανεπιστήμιο, μιας μικρής πόλης που φιλοδοξεί να γίνει ενεργειακό κέντρο των Βαλκανίων (αυτό το τελευταίο το άκουσα τώρα τελευταία). Εγώ βέβαια το μόνο κέντρο που γνωρίζω, ενεργειακό, είσαι εσύ. Πότε θα έρθεις;

Σημείωση: Μέχρι και το Φυσικό Αέριο θα φτάσει ρε γαμώτο (Συγγνώμη Πάτερ) κι εσύ ακόμη»…

2. «Αγαπημένε μου…

…περίμενα να σε βρω πίσω από τα τραπεζάκια της Νομικής, αλλά δεν ήσουν εκεί. «Σε κάθε γενιά έχουμε έναν πόλεμο, μια εξέγερση ή μια επανάσταση» έλεγε ο Αντρέ Γκλούξμαν, εμείς πότε θα ζήσουμε την δική μας; Κυριαρχεί το όφελος στις κουβέντες μας, ο φόβος ότι θα μείνουμε άνεργοι, η αγωνία ότι η αυγή μας δεν θα είναι και τόσο ροζ. Είμαστε φοιτητές εργάτες, φοιτητές άνεργοι, φοιτητές μόνοι, αλλά όχι φοιτητές επαναστάτες. Μας την έκλεψαν την επανάστασή μας και μας είπαν: «Να ο κόσμος σας, ζήστε»! Ο κόσμος μου είσαι εσύ καλέ μου κι εσύ αργείς ρε γαμώτο (συγχώρεσε τον Πάτερ αυτός μου το κόλλησε)».

3. Όποιος έχει ζήσει…

…ένα ερωτικό πάθος-πένθος αναγνώστη καταλαβαίνει πιο καλά τι εννοώ. Εκείνη τρύπωσε στην αγκαλιά του (ή μήπως εκείνος στη δική της αγκαλιά;), φωτογραφία 3η. Απρίλης με τον έρωτα χορεύουν και γελούνε. Δεν ξέρω αν γνωρίζουν το αρχέτυπο του έρωτα ή αν ζουν κάτι άλλο; Πολλές ιστορίες μπορώ να πλέξω όμως κοιτώντας τους από μακριά, (Όχι, όχι από φόβο για να μην παρεξηγηθώ, αλλά για να μην τους το χαλάσω). Απρίλης αναγνώστη…με βήματα πολλά, άλλα ακούσια κι άλλα εκούσια, άλλα σίγουρα κι άλλα αμφίσημα εμπρός να συναντήσεις τον έρωτα. Εμπρός αναγνώστη….

4. Εδώ γελάμε…

Ήταν δυο (όχι τα παλικάρια της 4ης φωτογραφίας. Μέλη αλιευτικού συνεταιρισμού οι ίδιοι έχουν ακούσει κι έχουν ακούσει ιστορίες) ψαράδες και ψάρευαν.

Ο ένας έπιανε καθημερινά από καμία δεκαπενταριά ψάρια ενώ ο άλλος όσο κι αν προσπαθούσε δεν κατάφερνε με τίποτα να πιάσει.

Όμως αυτός που έπιανε τα ψάρια, μετά τα ξαναπετούσε στο νερό.

Μια μέρα του λέει ο άλλος ψαράς:

– Ρε, φίλε σε βλέπω τόσο καιρό που πιάνεις πολλά ψάρια, αλλά μετά τα ξαναπετάς στο νερό, ενώ εγώ που έχω και πέντε παιδιά να θρέψω δεν πιάνω κανένα. Γιατί ψαρεύεις, αφού τα πετάς πάλι στο νερό;

– Να, δεν μου αρέσουν τα ψάρια. Εμένα η διαδικασία του ψαρέματος μου αρέσει. Αλήθεια, εσύ γιατί έκανες τόσα παιδιά αφού δεν έχεις να τα θρέψεις;

– Κι εμένα η διαδικασία μου άρεσε όταν τα έκανα.

Πολλές «ακίνδυνες» κι άλλες επικίνδυνες διαδικασίες να βρεις σήμερα μπροστά σου αναγνώστη μου. Και μην φοβάσαι την ημέρα που ξεκινά. Καμιά μέρα δεν καθυστέρησε ποτέ το φως της από φόβο για τα όσα πρόκειται να γίνουν κατά τη διάρκειά της… αναγνώστη μου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.