Διαστασεις,4236
1.Με εμφανή στα πρόσωπά τους…
…τα σημάδια του άγχους άφησαν την ήσυχη γωνιά του σπιτιού που φιλοξενεί το γράψιμό τους και ανέβηκαν στο πάνελ. Γυναίκες λογοτέχνες που ζουν και δημιουργούν στον τόπο μας βραβεύτηκαν από τη δημοτική αρχή Σαπών (αξιέπαινη πρωτοβουλία). «Δεν ξέρω, αλλά αν πήραν κάτι απ’ όσα είπαμε θα είναι σίγουρα κέρδος» μου είπε στο τέλος η κα Σουλτάνα Πολιτσάκη – Παπαδημητρίου (διακρίνεται στα δεξιά της 1ης φωτογραφίας) για το πλήθος κόσμου που γέμισε το συνεδριακό κέντρο. Γράφω «μου είπε» κι όχι «δήλωσε» γιατί είναι γνωστό ότι δεν κάνει δηλώσεις, δεν αρέσκεται στα φώτα της προβολής και της δημοσιότητας, αλλά στο λευκό χαρτί που έχει μπροστά της και τις νύχτες το γεμίζει με σκέψεις, γεγονότα, εικόνες, διηγήσεις και μύθους – ιστορίες…«Ευτυχώς που το μυαλό δουλεύει και την νύχτα» μου ξαναείπε και την ξαναλάτρεψα…
2.Και μια που ο λόγος για συγγραφείς και βιβλία…
…περισσότεροι από 100.000 υπολογίζονται οι βιβλιόφιλοι απ’ όλη τη Θράκη που είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν το τελευταίο Φεστιβάλ Βιβλίου της Αλεξανδρούπολης που πραγματοποιείται από το Σύνδεσμο Εκδοτών Β.Ε στο πλαίσιο της «Εγνατίας του Βιβλίου και του Πολιτισμού», στην παραλία του Φάρου. Αυτό είναι γνωστό. Στη 2η φωτογραφία βιβλιόφιλοι των Σαπών σε έκθεση που διοργανώθηκε εκεί. Καθημερινά αποδεικνύεται ότι το βιβλίο μπορεί και πρέπει να αποτελέσει γέφυρα επικοινωνίας με τους ανθρώπους που δημιουργούν το σύγχρονο πνευματικό μας πολιτισμό αλλά ταυτόχρονα και το εφαλτήριο για να ζωντανέψει η ελληνική περιφέρεια και να ενισχυθεί η αναγνωσιμότητα στις ακριτικές ιδιαίτερα περιοχές της χώρας μας. Και αυτό είναι γνωστό. Όπως γνωστό επίσης είναι ότι: Η δύναμη του γραπτού λόγου, δεν μπορεί να αντικατασταθεί ή να υποβαθμιστεί από κανένα άλλο τεχνικό μέσο καταγραφής απόψεων και ιδεών.
3.Καρναβάλια για να μην ξεχνιόμαστε…
…και η μάσκα της 3ης φωτογραφίας υπενθυμίζει, εκτός από το κλίμα των ημερών (μαθαίνω ότι κάποιοι έχουν ξεσαλώσει στα πάρτι μασκέ), εύστοχα αυτό που γράφει η Jean Rhys στο μυθιστόρημα: «Καλημέρα, Μεσάνυχτα» (να το διαβάσετε, εξαιρετικό!). Γράφει λοιπόν: «Η μάσκα έχει ένα αριθμό φροϋδικών συνεκδοχών. Είναι απρόσωπη, ένα πέπλο μέσα από το οποίο ο καθένας μπορεί να μιλήσει, να αναχθεί στον ανώνυμο άλλο, στην επικριτική φωνή που εκφέρει σχόλια και χρησμούς. Στις μάσκες φαίνεται να έχει παγιδευτεί και η έκφραση προσώπων που υιοθετεί το πλήθος, όταν την κοιτάζει και τη ρωτάει: «Γιατί δεν πήγες να πνιγείς στο Σηκουάνα;»» Αααχ…ανώνυμες ματιές με τη μάσκα για λίγες μέρες ακόμη.
4. Εδώ γελάμε…
…Όχι – όχι δεν παίρνουμε το πονηρό «φυτό» της 4ης φωτογραφίας όταν γράφουμε τα ανέκδοτα σ΄ αυτή τη στήλη…
Ο Γιάννης οδηγεί πάνω στη Γέφυρα Ρίο-Αντίρριο μια μέρα, όταν βλέπει τη Μάρθα, τη φιλενάδα του, έτοιμη να πηδήξει. Πατά απότομα τα φρένα και φωνάζει, «Μάρθα τι στο καλό κάνεις;» Η Μάρθα γυρνάει και με ένα δάκρυ στο μάγουλο του λέει «Γεια σου Γιάννη. Είμαι έγκυος στο παιδί σου και τώρα θα αυτοκτονήσω». Ο Γιάννης αισθάνεται ένα κόμπο στο λαιμό του ακούγοντας αυτά τα λόγια. Της λέει «Μάρθα μου….Όχι μόνο είσαι καλή στο κρεβάτι, αλλά είσαι και ξηγημένη!» …και πατάει γκάζι και φεύγει.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
