Διαστασεις,4198

1. Στο σεργιάνι του «Κόσμου»

Όπου δρόμος και «Κόσμος»…Δρόμος όπως φυγή, ξενιτιά, μετανάστευση. «Οι περισσότεροι άνθρωποι», αναφέρεται στο βιβλίο του Edward W. Said: «Ο Freud και οι μη Ευρωπαίοι», είναι πρωταρχικά εξοικειωμένοι με μια κουλτούρα, ένα περιβάλλον, μια πατρίδα• οι εξόριστοι γνωρίζουν τουλάχιστον δυο και αυτή η πολλαπλότητα της θέασής τους δίνει συνείδηση των ταυτόχρονων πολλών διαστάσεων, μια συνείδηση που είναι, για να δανειστώ μια φράση από τη μουσική, αντιστικτική. Για έναν εξόριστο, οι συνήθειες της ζωής, η έκφραση ή η δραστηριότητα στο νέο περιβάλλον επισυμβαίνουν αναπόφευκτα σε σύγκρουση με τη μνήμη αυτών των πραγμάτων σε ένα άλλο περιβάλλον». Πώς νιώθουν άραγε; Το έχουμε σκεφτεί;

2. Με τον Proust υπό μάλης…

Μπορούμε να έρθουμε στη θέση τους…Μετακινούμενοι από τη μητρική τάξη στην πατρική τάξη, από τον κόσμο των αισθητηριακών εικόνων της βρεφικής θέσης στη συμβολική τάξη της γλώσσας, μπορεί να έχουμε την πρώτη γεύση εξορίας, μια γεύση που φαίνεται να στοιχειώνει κι ακόμα να δραστηριοποιεί ένα μεγάλο μέρος της γραφής του Proust. Απ΄ αυτή την άποψη, μπορεί όλοι μας να είμαστε κατά κάποιον τρόπο εξόριστοι κι ίσως γι αυτό το λόγο ακόμα κι ορισμένοι από εμάς που δεν έχουμε μοιραστεί την τρομερή μοίρα όσων διώχτηκαν από τις εστίες τους μπορούμε να συλλάβουμε συναισθητικά τη μοίρα τους. Την ταπείνωση που υφίστανται, την ανασφάλεια και την αγωνία που νιώθουν, για λίγο μόνο, έστω για πολύ λίγο να έρθουμε στη θέση τους.

3. Όλοι κάτι οφείλουμε…

«Το ότι συνάνθρωποί μας, άνδρες και γυναίκες, ενήλικες και παιδιά, διέρχονται παρανόμως σύνορα χωρών αναζητώντας το αυτονόητο, μια ανθρώπινη ζωή δηλαδή, είναι ένα φαινόμενο για το οποίο όλοι, συγκροτημένη Πολιτεία και απλοί πολίτες, οφείλουμε να ευαισθητοποιηθούμε» είχε δηλώσει όχι πολλούς μήνες πριν ο Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης κ. Μιχάλης Αγγελόπουλος επισκεπτόμενος το Κέντρο Φύλαξης της Ροδόπης και ο «Κόσμος» θυμήθηκε τα λόγια του. «Η στοιχειώδης ανθρώπινη επαφή με αυτούς τους ανθρώπους και η παροχή σε αυτούς ειδών πρώτης ανάγκης», είχε ακόμη πει, «είναι το λιγότερο που μπορούμε να πράξουμε, ως δημοκρατική, ευνομούμενη και ανθρώπινη κοινωνία». Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε. Το κάνουμε;

4. Με μια χαρμολύπη συντροφιά…

Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα δεν ήταν προετοιμασμένη για να δεχθεί τους μετανάστες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πολλά προβλήματα στη χώρα, η οποία στερήθηκε τόσο της θεσμικής ρύθμισης όσο και της πρακτικής εφαρμογής. Αρνούμαστε ακόμη και τη σωστή διερεύνηση του μεταναστευτικού φαινομένου στην ελληνική κοινωνία, το οποίο εντείνεται και αποτελεί πλέον μείζον κοινωνικό ζήτημα, που χρειάζεται ειλικρινή διάλογο και ουσιαστικές παρεμβάσεις. Χρειάζεται πάνω απ’ όλα ανθρωπιά. Γιατί ο «Κόσμος» μεγεθύνει σήμερα κάτι που προσπερνάμε χρόνια τώρα αδιάφορα; Γιατί στις «Διαστάσεις» του «Κόσμου» οι φωτογραφίες της ξενιτιάς, της μετανάστευσης και της…χαρμολύπης που κρύβεται στα μάτια αυτών των ανθρώπων; Γιατί πίσω από την πόρτα την κλειστή είναι ένας άνθρωπος που μας καρτερεί…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.