Διαστασειες,4250
1ο Αρχή με Κ.Π.Καβάφη…
Παγκοσμίως τιμάται η ποίηση. Με τον ερχομό της Άνοιξης (επισήμως σήμερα). Η στήλη θυμάται αγαπημένους στίχους, αγαπημένων ποιητών. Μονδική και πιστή συντροφιά που δεν σε εγκαταλείπει ποτέ…Ποτέ και για τίποτα. Ενώ στην Αθήνα, μετά το 1880, στο μοναδικό σχεδόν πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, μεσουρανεί η ισχυρή ποιητική φυσιογνωμία του Παλαμά, σε μιαν απομονωμένη περιοχή του ελληνισμού, στην Αλεξάνδρεια, με τις ιδιότυπες εμπειρίες που πρόσφερε η ζωή της ελληνικής αυτής παροικίας, δημιουργεί το έργο του ένας ποιητής ο Κων/νος Καβάφης, που έμελλε αργότερα να πάρει κεντρική θέση στη νεοελληνική ποίηση και να επηρεάσει αποφασιστικά όλη τη νεότερη εξέλιξή της.
«Σάν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές-
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει».
2ο Μας έμαθε να αγαπάμε Σεφέρη…την ευχαριστούμε.
Η ποίηση του Σεφέρη δέν είναι χαρούμενη. Είναι απαισιόδοξη και μελαγχολική. Έχει τη θλίψη του ανθρώπου που συλλογίζεται πολύ πάνω στα ανθρώπινα, κι ακόμα του Έλληνα με το κατακάθι της πίκρας από τη σκλαβιά και τις εθνικές περιπέτειες. Ωστόσο η διάθεση αυτή δεν οδηγεί στην άρνηση ή στην καταστροφή. Κάτω απ’ την άρνηση υπάρχει μια πίστη που προστατεύει από την απελπισία, και μια στιβαρή αίσθηση των πραγμάτων που προφυλάσσει από τη διάλυση και το μηδενισμό.
«Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
μέσα από τα δάχτυλά μου
χωρίς να πιώ ούτε μια στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Ενα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,
δεν έχω άλλη συντροφιά.
Ο,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι
και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.
Συλλογή .. “ Μυθιστόρημα”
3ο Και ο ποιητής του Ήλιου στη συντροφιά μας
Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ έφυγε… Κάτοχος της χάρης που φέρουν μόνο οι περιούσιοι, μας μίλησε για την αξία του έσω Ελληνισμού,τον Ερωτα, το χρώμα των λέξεων, το άφθαρτο γαλάζιο, το Αιγαιοπελαγίτικο όνειρο. Και ενώ τώρα εκείνος ταξιδεύει μακριά, όλα αυτά θα μείνουν για πάντα εδώ. Δικά μας.
Πόσα και πόσα πολλά δεν χρωστάμε σ’ αυτόν…
«ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αίματα * με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη * νοτιά
* των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Στ’ ανοιχτά του πέλαγου * με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες * και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να ‘χα * κι εγώ
* μιάν αγάπη
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Το Ιούλιο κάποτε * μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της * μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια * στιγμή να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Κι από τότε γύρισαν * καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες * ξεφωνίζοντας
“Οπου σ’ είδε, το αίμα * να ζει
* και στην πέτρα”
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο
Της πατρίδας μου πάλι * ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα * και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα * με φως
* ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο»
4ο Συνέχεια και ταξίδια πολλά με Νίκο Καβαδία
Από παιδί ένιωσε ακατανίκητη έλξη για τη θάλασσα γι’ αυτό και έγινε ναυτικός. Τα ποιήματά του έχουν πλαίσιο τη θάλασσα και θέμα τη σκληρή ζωή των ναυτικών. Ωστόσο για τον Καββαδία, που είναι ιδανικός εραστής “των μακρυσμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων” η θάλασσα είναι ένας μαγικός κόσμος. Απ’ αυτή αντλεί δύναμη και αγάπη για τον άνθρωπο.
«Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,
δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.
Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια
και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.
Πέρ’ απ’ τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
που σου ‘πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα
Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ’ ανάβει,
χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
κι ο λόγος της μες’ το μυαλό σου να σφυρίζει,
“ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι;”
Κι εδώ γελάμε…
Ένας μεθυσμένος μπαίνει στο σουβλατζίδικο και ζητά ένα σουβλάκι:
– «Πίτα, κύριε»; τον ρωτά ο υπάλληλος.
– «Άσ’ τα να πάνε!», απαντά αυτός.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
