Δεν διαβαζουμε…
Τ
ώρα τελευταία διαβάζω το βιβλίο του Αζέρου Εκμπέρ Μπαμπάγιεβ το οποίο αναφέρεται στη ζωή και τα έργα του μεγάλου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ.
Τουρκολόγος και ερωτευμένος με την Τουρκία και την τουρκική γλώσσα ο Εκμπέρ Μπαμπάγιεβ, έγινε επιστήθιος φίλος, αδερφός του Ναζίμ Χικμέτ τα χρόνια εκείνα που ο τελευταίος αναγκάστηκε να ζήσει στη Σοβιετική Ένωση μακριά από την πολυαγαπημένη του πατρίδα, την Τουρκία.
Ο Μπαμπάγιεβ γράφει ότι όταν πρωτοπήγε στη Σοβιετική Ένωση, ο Ναζίμ του έκανε μεγάλη εντύπωση η ζωή των σοβιετικών και ενδιαφερόταν να μάθει ακόμα και τι τρωνε, τι πίνουνε, για ποιο πράγμα μιλάνε και τι σκέφτονται.
Και μάλιστα ο Μπαμπάγιεβ υπενθυμίζει και το τι γράφει σε ένα ποίημά του ο Ναζίμ «Εδώ οι άνθρωποι παίρνουν τριακόσια γραμμάρια ψωμί, είκοσι τόνους βιβλία…»
Είναι αρκετά ενδιαφέρον να διαβάζεις τη ζωή του μεγάλου ποιητή. Αλλά διαβάζοντας ειδικά αυτό το σημείο του βιβλίου δεν μπόρεσα να το περάσω απαρατήρητο, χωρίς να σκεφτώ την κοινωνία στην οποία ζω, κάνοντας μια σύγκριση.
Δυστυχώς είμαστε μια κοινωνία που δεν αγαπάει με κανένα τρόπο το διάβασμα, δεν μπορούμε να κάνουμε το διάβασμα μια καθημερινή συνήθεια. Στις προτεραιότητες της ζωής μας δεν υπάρχουν θέσεις για το βιβλίο, την εφημερίδα, το περιοδικό κ.α.
Και όμως όλοι μας αγωνιζόμαστε για να σπουδάσουν τα παιδιά μας, να γίνουν άνθρωποι. Οι άνθρωποι της μειονότητας είτε ζουν στην πόλη, είτε στα χωριά κάνουν ό,τι μπορούν ώστε τα παιδιά τους να βγάλουν κανένα σχολείο.
Αλλά φαίνεται ότι η εκπαίδευση για μας αποτελεί ένα μέσο για να αποκτήσουμε κάποιο επάγγελμα και όχι ένα μέσο να μάθουμε κάποια πράγματα, να έχουμε μια καλή υποδομή.
Η θλιβερή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η μειονοτική εκπαίδευση, αφήνει πολύ πίσω τα παιδιά της μειονότητας από τους συνομηλίκους με τους οποίους συνυπάρχουν στο ίδιο γεωγραφικό χώρο. Η διαφθορά που επικρατεί στο χώρο απομακρύνει το παιδί από το βιβλίο, την εφημερίδα και από οποιαδήποτε άλλη έκδοση.
Το διάβασμα ταυτίζεται με το διάβασμα των σχολικών βιβλίων.
Στο θέμα αυτό πρέπει να εξεταστεί και η ευθύνη που έχουν οι οικογένειες. Είχατε σκεφτεί ποτέ ότι οι σκέψεις όπως «αμάν το παιδί μου όλη μέρα διάβαζε τα μαθήματά του, θα διαβάσει και από πάνω και βιβλίο;», «είναι καλοκαίρι να ξεκουραστεί το παιδί μου» αντί να ωφελούν βλάπτουν τα παιδιά μας;
Και φυσικά, αν υπενθυμίσουμε ότι η σημαντικότερη προσχολική εκπαίδευση, ξεκινάει από την οικογένεια, θα καταλάβουμε καλύτερα τις ευθύνες μας ως οικογένεια απέναντι στα παιδιά μας.
Οι μεγαλύτεροι της οικογένειας αποτελούν παραδείγματα για τα παιδιά.
Ας σκεφτούμε… Διαβάζουμε; Έρχεται συστηματικά στο σπίτι μας εφημερίδα ή περιοδικό; Αγοράζετε βιβλία; Ποιο βιβλίο έχετε διαβάσει τελευταία; Έχετε βιβλιοθήκη στο σπίτι σας; Έχετε, αλλά αντί με τα βιβλία είναι γεμάτη με διάφορα διακοσμητικά;
Είμαστε μια κοινωνία που κάνουμε τα πάντα για να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες των παιδιών μας. Και όμως δεν μπορούμε να κάνουμε σωστές επενδύσεις ώστε να διευρύνουμε τον ορίζοντα των παιδιών μας, το εσωτερικό τους κόσμο.
Ο αριθμός των διανοούμενων, το ποσοστό των ανθρώπων που διαβάζουν, η σχέση τους με τον πολιτισμό είναι σημαντικοί δείκτες του επιπέδου μιας κοινωνίας.
Η αλήθεια είναι ότι οι λανθασμένες πολιτικές του παρελθόντος είχαν σκοπό να ξεριζώσουν αυτές τις φλέβες της ανάπτυξης.
Παρόλα αυτά ως κοινωνία πρέπει να κοπιάζουμε και για την πολιτιστική μας ανάπτυξη. Αυτή είναι μια από τις βασικές προϋποθέσεις για να συνεχίσει την ύπαρξή της μια κοινωνία.
Μακάρι να γίνουμε μια κοινωνία που διαβάζει περισσότερο…
Εν τω μεταξύ, στις 29 Ιουνίου η Γκιουνδέμ γιόρτασε τα 9 της τα χρόνια. Στέλνουμε τις ευχαριστίες μας σ’ αυτούς που μας διαβάζουν και μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε…
Χούλγια Εμίν,
«Γκιουνδέμ», 02/07/2004
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
