«Δεν μπορει, σκεφτομουν. Θα τελειωσει καποια στιγμη. Και ομως δεν τελειωνε με τιποτα. Ηταν εφιαλτικο»

Πώς να περιγράψεις έναν εφιάλτη; Πώς να περιγράψεις αυτό που έζησες εκείνο το τρομαχτικό πρωινό της 6ης Απριλίου όταν σεισμός ισοπέδωσε ένα μεγάλο μέρος της μεσαιωνικής πόλης Λ’ Ακουίλα; Τα λόγια πάντα θα είναι φτωχά και λίγα για να περιγράψεις αυτό που έζησες. Έχοντας ζωντανές τις μνήμες από τον σεισμό, τρεις μέρες μετά, η συντοπίτισσά μας Χριστίνα Παιδαράκη, φοιτήτρια Ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Λ’ Ακουίλα, μάλιστα έχει κάποια μαθήματα για να πάρει το πτυχίο της, μας μεταφέρει την εικόνα αυτού που έζησε η ίδια αλλά και χιλιάδες άλλοι κάτοικοι της περιοχής. Αφήνοντας τα πάντα πίσω, ρούχα, βιβλία, απαραίτητα χαρτιά, γείτονες και φίλους επέστρεψε στην Κομοτηνή.

«Από πού να ξεκινήσω την περιγραφή;» αναρωτιέται η Χριστίνα Παιδαράκη. Έχει επιστρέψει στη ζεστασιά του σπιτιού της από την Τρίτη και προσπαθεί να ξεπεράσει τους φόβους και την ανασφάλεια που της δημιούργησε ο σεισμός στην πόλη Λ’ Ακουίλα.

Περιγράφει τον εφιάλτη που έζησε και τη σημάδεψε και εύχεται να μην ξαναπεράσει ποτέ κάτι τέτοιο. Νέο παιδί, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται όπως είναι φυσικό για το μέλλον του. Και βέβαια τι να πεις σε ένα παιδί που βλέπει τα όνειρά του κατεστραμμένα; Προσπαθείς να του δώσεις κουράγιο λέγοντας ότι το μέλλον είναι μπροστά του, ότι μετά από ένα κακό πάντα ακολουθεί και ένα καλό. Ο λαός λέει ότι ο χρόνος είναι γιατρός. Ότι όταν κυλά, γιατρεύει πόνους αβάσταχτους και συμφορές ανείπωτες. Ότι οι μέρες που φεύγουν παίρνουν μαζί τους, λυτρωτικά, βάσανα και καημούς που φαντάζουν ασήκωτοι για ανθρώπινο νου και καρδιά. Και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να ισχύει αυτό…

Μακάρι να ισχύσει και για τη Χριστίνα, αλλά και για όλους τους άλλους φοιτητές και για τους κατοίκους της Λ’ Ακουίλα…Μακάρι να ισχύσει και για αυτούς που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους…

ΠτΘ: Υπήρξε, Χριστίνα, πριν τον μεγάλο σεισμό κάτι που να δημιουργεί υπόνοιες για αυτό που θα επακολουθούσε;

Χ.Π.: Τον τελευταίο καιρό και συγκεκριμένα τους τελευταίους μήνες γίνονταν συνεχώς μικροσεισμοί. Ήταν ανησυχητικό το φαινόμενο με την έννοια ότι μπορεί οι δονήσεις να ήταν μικρού μεγέθους, αλλά ήταν συχνές. Μέσα σε μια μέρα μπορεί να είχαμε έξι, εφτά δονήσεις. Μια εβδομάδα πριν τον σεισμό και συγκεκριμένα τη Δευτέρα έγινε ένας μεγάλος σεισμός περίπου 4 ρίχτερ. Ήμουν στη βιβλιοθήκη της σχολής και διάβαζα. Όλοι οι φοιτητές έτρεξαν έντρομοι έξω, έκλεισαν τα πανεπιστήμια, τα σχολεία και έγινε ένας σχετικός έλεγχος για να εξετάσουν την κατάσταση. Το ίδιο βράδυ μαζευτήκαμε στην πλατεία της πόλης, φοβούμενοι μήπως ακολουθήσει και άλλος σεισμός μεγαλύτερος. Θα πρέπει βέβαια να πω ότι μέχρι τις 12 το βράδυ γίνονταν συνέχεια σεισμοί μικρής έντασης. Τις επόμενες ημέρες καθημερινά είχαμε δυο με τρεις σεισμούς έως και την Κυριακή το βράδυ. Να σημειώσω βέβαια ότι πριν περίπου ένα αιώνα η πόλη είχε ισοπεδωθεί από σεισμό.

ΠτΘ: Η κατάσταση σε φόβισε;

Χ.Π.: Ναι και εξαιτίας του φόβου μου μετακόμισα στο σπίτι μιας φίλης. Εγώ μένω στο κέντρο της πόλης, εκεί που έγιναν οι μεγάλες καταστροφές. Έτσι μετακόμισα στο σπίτι της φίλης μου σε ένα χωριουδάκι στο Πετίνο που αποτελεί προάστιο της Λ’ Ακουίλα. Ευτυχώς που έγινε έτσι, γιατί διαφορετικά θα ήμουν εγκλωβισμένη.

ΠτΘ: Και τι έγινε το πρωινό της 6ης Απριλίου;

Χ.Π.: Στις 11:30 το βράδυ έγινε σεισμός περίπου 4,5 ρίχτερ. Στις 3:30 το πρωί ακολούθησε ο μεγάλος σεισμός. Το τρομακτικότερο είναι όταν ακούγεται το βουητό που προηγείται του σεισμού για κάποια δευτερόλεπτα. Ο σεισμός κράτησε αρκετά δευτερόλεπτα. Με το που έγινε έσβησε το φως. Δεν ξέραμε τι γινόταν, πού βρισκόμασταν, απλά κουνιόμασταν από εδώ και από εκεί. Λέγαμε ότι πρόκειται για εφιάλτη, ότι δεν μπορεί να ζούμε αυτό το πράγμα. Όταν τελείωσε τρέξαμε να βγούμε έξω. Ήμασταν και στον τέταρτο όροφο και οι σκάλες δεν τελείωναν με τίποτα. Όταν κατεβήκαμε είδαμε τον κόσμο να είναι κάτω με πιτζάμες, έκλαιγαν και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Πήγαμε σε μια ανοιχτή περιοχή όλοι και περάσαμε όλο το βράδυ εκεί. Κάποια στιγμή ήρθε κάποιος από την Πρεσβεία. Δεν είχαμε τίποτα επάνω μας. Ούτε διαβατήριο ούτε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο. Ευτυχώς είχα την ταυτότητά μου μαζί. Βέβαια από τη στιγμή που δήλωνες το όνομά σου και την ιδιότητα του φοιτητή σε έπαιρναν. Λίγο πριν έρθει το λεωφορείο έπιασε μια δυνατή βροχή. Πήγαμε κάτω από ένα υπόστεγο για να είμαστε τουλάχιστον σκεπασμένοι. Την ώρα εκείνη έγινε ένας μεγάλος σεισμός και τρέχοντας φύγαμε. Μείναμε έξω στη βροχή. Κανείς μας δεν ήξερε πού να σταθεί. Ήρθαν τα λεωφορεία μας συγκέντρωσαν και μας μετέφεραν στη Ρώμη από όπου φύγαμε στις 11 το βράδυ και στις 2 ώρα Ελλάδος φθάσαμε στην Αθήνα. Διανυκτερεύσαμε σε ένα ξενοδοχείο και το πρωί ο καθένας ξεκίνησε για τον προορισμό του.

Όσον αφορά στις καταστροφές, εξ όσων ξέρω, σίγουρα έπεσε το ξενοδοχείο που είναι δίπλα στο σπίτι μου στο κέντρο, η Εστία των Φοιτητών, επίσης δίπλα στο σπίτι μου, ξέρω ότι έπεσε ο τρούλος της κεντρικής εκκλησίας, ένα φαρμακείο που διανυκτέρευε και καταπλακώθηκε η φαρμακοποιός.

ΠτΘ: Την ώρα που έγινε ο σεισμός κοιμόσουν;

Χ.Π.: Όχι, επειδή όπως σας είπα ήμασταν φοβισμένοι από τον προηγούμενο σεισμό μιλούσαμε. Ευτυχώς που ήμουν με τη φίλη μου. Είναι τρομαχτικό, είναι σαν ένας εφιάλτης. Τα δευτερόλεπτα που κρατά ο σεισμός είναι σαν ένας αιώνας. Τα σπίτια να κουνιούνται. Ελπίζω να μην ξαναπεράσω τέτοια κατάσταση. Να φανταστείτε ότι αισθάνομαι ότι κουνιέμαι συνέχεια. Νομίζω ότι συνέχεια γίνεται σεισμός. Ακόμη και σήμερα που ξύπνησα νόμιζα ότι κουνιόμουν.

ΠτΘ: Είσαι αρκετά χρόνια στην Ιταλία. Ξαναέκανε σεισμούς εκτός από το τελευταίο διάστημα;

Χ.Π.: Οι φίλοι μου έλεγαν ότι ένοιωθαν πού και πού μικρής έντασης. Εγώ όχι. Είχαμε σεισμούς αλλά μικρής έντασης εκτός από το τελευταίο διάστημα που ήταν συνεχόμενοι.

ΠτΘ: Είπες ότι τα φώτα έκλεισαν. Επικοινωνία είχατε τουλάχιστον;

Χ.Π.: Πολύ δύσκολα γιατί εκείνη την ώρα μπλοκαρίστηκαν οι γραμμές. Δεν μπορούσαμε να μάθουμε αν οι φίλοι μας είναι καλά.

ΠτΘ: Πότε επικοινώνησες με τους γονείς σου;

Χ.Π.: Τα ξημερώματα. Είχα επιχειρήσει πολλές φορές να επικοινωνήσω αλλά δεν μπορούσα. Κατόρθωσα να επικοινωνήσω τα ξημερώματα και ευτυχώς που κανείς δεν είχε δει ακόμη τηλεόραση και δεν γνώριζαν για το σεισμό. Όμως μια θεία μου που το έμαθε από πρωινή τηλεοπτική εκπομπή με πήρε στο τηλέφωνο για να δει τι κάνω.

ΠτΘ: Με δεδομένο ότι η περιοχή είναι σεισμογενής δεν ανησύχησε την τοπική κοινωνία και τους φορείς καθόλου ο πρώτος σεισμός;

Χ.Π.: Έλεγαν διάφορα. Στην ιταλική τηλεόραση δεν έλεγαν και πολλά. Στο τοπικό κανάλι είχε βγει ένας σεισμολόγος που είχε πει ότι θα ακολουθήσει μεγάλος σεισμός. Κάποιοι δεν τον πήραν στα σοβαρά, κάποιοι δεν τον πίστεψαν. Υπήρξε ένας πανικός σε τοπικό επίπεδο και όχι σε πανιταλικό. Δεν θα έλεγα ότι πάρθηκαν κάποια σοβαρά μέτρα. Μας είχαν δώσει κάποιες οδηγίες, για παράδειγμα να έχουμε μαζί μας μια σφυρίχτρα αλλά όχι κάτι τόσο σοβαρό.

Κανείς δεν περίμενε να γίνει αυτό. Ίσως επειδή γίνονταν συχνά δονήσεις πίστευαν ότι η ενέργεια θα έφευγε και δεν θα γινόταν κάτι τόσο τρομακτικό. Έγινε όμως και ακόμη γίνονται σεισμοί. Πήρα τηλέφωνο τον σπιτονοικοκύρη μου πριν λίγο ο οποίος έχει μεταφερθεί σε άλλη πόλη και μου είπε ότι ακόμη γίνονται σεισμοί. Μέχρι και χθες στις 8 το βράδυ έγινε σεισμός 6 ρίχτερ. Οι άνθρωποι μένουν στα αντίσκηνα στο γήπεδο.

ΠτΘ: Θα πρέπει να έχει και χαμηλή θερμοκρασία;

Χ.Π.: Ούτως ή άλλως στην Λ’ Ακουίλα κάνει κρύο. Το απόγευμα ρίχνει σίγουρα βροχή και το βράδυ πέφτει η θερμοκρασία. Από την ώρα που έγινε ο σεισμός μέχρι το πρωί είχα κοκκαλώσει από το κρύο. Δεν ένοιωθα τα πόδια μου. Σκεφτόμουν πώς θα κατορθώσουμε να αντέξουμε με αυτές τις συνθήκες. Ήθελα να πάω στο σπίτι μου να ξεκουραστώ. Δεν μπορεί σκεφτόμουν. Θα τελειώσει κάποια στιγμή. Και όμως δεν τελείωνε με τίποτα. Ήταν εφιαλτικό.

ΠτΘ: Έμαθες για την κατάσταση του σπιτιού σου;

Χ.π.: Δεν πήγα, δεν μας άφηναν, το κέντρο ήταν κλειστό. Μίλησα με ένα γείτονα και αυτός μου είπε ότι σίγουρα το διαμέρισμα που ήταν πάνω από εμένα έχει καταστραφεί. Έχουν γκρεμιστεί σκάλες. Ο σπιτονοικοκύρης μου δεν έχει πάει ακόμη αλλά μίλησε με τον διαχειριστή και όπως του είπε το κτίριο πρέπει οπωσδήποτε να ανακαινισθεί. Ζήτησα από το σπιτονοικοκύρη να μπει μέσα τουλάχιστον να πάρει τα έγγραφά μου, το διαβατήριο, τα χαρτιά από τη σχολή. Δεν έχω τίποτα. Έφυγα έτσι, δεν πήρα τίποτα μαζί μου.

ΠτΘ: Η καταστροφή μεγάλη. Πολύ δύσκολα θα μπορέσει να συνέλθει η πόλη…

Χ.Π.: Από τη στιγμή που συνεχίζονται οι σεισμοί δύσκολα. Δεν λέει να τελειώσει αυτό. Τουλάχιστον αν γίνονταν μια καταστροφή οι άνθρωποι θα ξανάρχιζαν τη ζωή τους. Γίνονται συνεχώς σεισμοί και έχουν περάσει τόσες ημέρες. Υπάρχουν νεκροί και ακόμη δεν τους έχουν βρει όλους. Δεν ξέρω πού θα πάει αυτή η κατάσταση.

ΠτΘ: Στην πόλη φοιτούσαν πολλοί φοιτητές;

Χ.Π.: Γενικώς είμαστε αρκετοί. Υπολογίζω ότι θα είμαστε περίπου χίλια άτομα. Λειτουργούν πολλές σχολές εκεί. Δεν είναι μόνο η Ιατρική, λειτουργεί Πολυτεχνείο, Μαθηματικό, Φυσικό, Φιλολογία, Πληροφορική, Νοσηλευτική, Σχολή Φυσιοθεραπείας. Να τονίσω ότι στην Ιταλία κάθε πανεπιστήμιο έχει τους δικούς νόμους και σύστημα. Τα πανεπιστήμια της πόλης είναι από τα σύγχρονα και δύσκολα. Η σχολή μου ήταν κολλητά με το νοσοκομεία το οποίο όπως ακούσαμε έχουν βγάλει όλους τους αρρώστους έξω και έχει καταστραφεί η πτέρυγα της παιδιατρικής και σκοτώθηκαν πολλά παιδιά.

ΠτΘ: Οι Έλληνες φοιτητές είχατε σχέσεις μεταξύ σας;

Χ.Π.: Οι περισσότεροι ναι. Ανάλογα και με τη σχολή και με τις παρέες που είχε ο καθένας. Το παιδί που σκοτώθηκε στον σεισμό δεν το ήξερα. Ήξερα εξ όψεως την κοπέλα. Μάλιστα η μητέρα τους έπαιρνε τηλέφωνο και στα παιδιά που ήμασταν συγκεντρωμένα ρωτώντας για το παιδί της αν έχουμε δει τα παιδιά της ή αν γνωρίζουμε κάτι.

ΠτΘ: Από πλευράς προξενείου υπήρξε άμεση κινητοποίηση;

Χ.Π.: Πιστεύω ναι. Ήμασταν πανικοβλημένοι και δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Αρκετός κόσμος έφυγε με αυτοκίνητο και μετά με πλοίο. Ακόμη και αυτοί που δεν πρόλαβαν τις προξενικές αρχές είπαν ότι θα τους πληρώσουν και το πλοίο και τα καράβια. Αρκεί να φύγουν. Δεν μπορώ να πω τίποτε για την κινητοποίηση από πλευράς προξενείου. Μπορεί να ήρθαν αργά αλλά και αυτοί μέχρι να δουν την κατάσταση, να βρουν πού είμαστε, ποιοι είμαστε, πόσοι είμαστε, να βγάλουν τα εισιτήρια, ήθελαν χρόνο.

Α.Π.

Είμαστε σε ένα αδιέξοδο

ΠτΘ: Έχετε μεταξύ σας επικοινωνία τα παιδιά;

Χ.Π.: Βεβαίως. Η ζωή συνεχίζεται και εφόσον σωθήκαμε πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε. Με πήρε στο τηλέφωνο μια φίλη και μου ζήτησε τον αριθμό μητρώου της σχολής. Συγκεντρώνουν ονόματα αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει. Θα συγκεντρωθούμε και θα δούμε τι θα γίνει. Σκεφτείτε ότι δεν έχουμε τα τηλέφωνα ο ένας του άλλου. Πριν λίγο μου τηλεφώνησε μια φίλη η οποία βρήκε το τηλέφωνο τυχαία. Εγώ δεν έχω μαζί μου την κάρτα μου και δεν ξέρω τα τηλέφωνα των παιδιών για να επικοινωνήσω. Ακόμη είναι πολύ νωρίς για να παρθούν αποφάσεις.

Πάντως όλοι φοβούνται. Στην Λ’ Ακουίλα δεν γυρνά κανείς και το σκεφτόμαστε να γυρίσουμε ακόμη και στην Ιταλία. Βέβαια κάποια στιγμή αναγκαστικά θα το κάνουμε. Προσωπικά ανησυχώ για τα προσωπικά μου έγγραφα. Όλα είναι εκεί. Με τη σχολή τι θα γίνει; Έχουν καταστραφεί τα κομπιούτερ. Πρέπει να έχει γκρεμιστεί ένα μέρος του από τη στιγμή που το νοσοκομείο είναι κολλητά με αυτή οπωσδήποτε θα έχει και αυτή ζημιές. Είναι πολύ νωρίς για να δούμε τι θα κάνουμε.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.