Χρονια κρισης για πολλους, το 2002 στο νομο Ροδοπης
Ο νέος χρόνος που ανέτειλε μόλις πριν από λίγες ημέρες δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα αλλάξει νοοτροπίες, συμπεριφορές και πρακτικές προηγούμενων ετών, διαφόρων δημοσίων προσώπων της περιοχής.
Πέρα από τα σημαντικά έργα που έγιναν στη Θράκη και τη Ροδόπη τη χρονιά που πέρασε με κορυφαίο ασφαλώς παράδειγμα τα εγκαίνια και τη λειτουργία του εργοστασίου φυσικού αερίου στην ΒΙ.ΠΕ. Κομοτηνής, καταγράφηκε και πάλι η παθογένεια ενός πολιτικού περιβάλλοντος που δεν ανανεώνεται συχνά σε πρόσωπα και ιδέες, διακρίνεται από την αλαζονεία της εξουσίας, παρουσιάζεται κουρασμένο και αδύναμο να αφομοιώσει τα μηνύματα και τις προκλήσεις της νέας εποχής, παραμένοντας προσκολλημένο σε ένα αναχρονιστικό παρελθόν που ελάχιστα μπορεί να προσφέρει και να συγκινήσει ευρύτερες ομάδες του πληθυσμού.
Η νομή και η κατοχή της εξουσίας παραμένει περίκλειστη γύρω από τα τείχη των μόνιμων διαχειριστών της την τελευταία δεκαετία, χωρίς σημάδια βούλησης για ανοίγματα προς εκείνους που πιθανώς θα μπορούσαν ασχολούμενοι με τα κοινά να προσφέρουν κάτι διαφορετικό.
Η εικόνα της σήψης που πηγάζει από την παγιωμένη αντίληψη της κοινής γνώμης για τη στρεβλή λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, αλλά και η γενικευμένη πεποίθηση ότι οι μίζες και οι έκνομες πράξεις αποτελούν μια καθημερινή πραγματικότητα στο δημόσιο βίο του τόπου, επιτείνουν την αποστροφή που νοιώθουν τα πιο δυναμικά κομμάτια του πληθυσμού απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς.
Η έλλειψη συμμετοχικών διαδικασιών στη λήψη των αποφάσεων χαρακτηρίζουν τις κλειστές ομάδες που οχυρωμένες πίσω από τα μικροσυμφέροντά τους καθορίζουν κατά το δοκούν τις τύχες της περιοχής. Αυτές οι ομάδες δεν μπορούν να αυτοαναγορεύονται ταυτόχρονα σε τιμητές του δημοσίου βίου και να μέμφονται πτυχές της λειτουργίας του συστήματος για τις οποίες οι ίδιες είναι υπεύθυνες.
Η χλωμή ανανέωση σε πρόσωπα που επιτεύχθηκε μέσα από τις εκλογές των επιμελητηρίων δεν είναι ικανή να αναδείξει ασφαλώς τις νέες ηγεσίες του μέλλοντός μας. Η ανανέωση, όταν πράγματι γίνει θα πρέπει να είναι ριζική και να αφορά όλους τους τομείς του δημόσιου βίου και όχι να παραμένει αναιμική στηριζόμενη σε πρόσωπα που με κληρονομικά δικαιώματα φιλοδοξούν να διαιωνίσουν την ηγεμονία των προγόνων τους. Η ανανέωση δεν μπορεί να ανταποκρίνεται στη λογική μιας τοπικής επετηρίδας, χωρίς να έχουν οι φορείς της τον λόγο και τη δράση που θα δίνει νέο όραμα και στόχους στην κοινωνία. Ούτε βέβαια να ανταποκρίνεται μόνο σε ηλικιακά κριτήρια γιατί τον τελευταίο καιρό παρουσιάζεται το φαινόμενο της χρησιμοποίησης των πλέον παλαιοκομματικών μεθόδων από φιλόδοξους ανανεωτές των τοπικών δρωμένων.
Πρόσωπα που από το 1974 αποτελούν τους σταθερούς ταγούς της τοπικής εξουσίας, πρόσωπα που έχουν δοκιμαστεί σε διάφορές θέσεις και με σημαντικές ιδιότητες κατά καιρούς και ενώ έχουν ήδη ξεπεραστεί και από την εποχή και από τη φυσική διαδοχή των γενεών, συνεχίζουν να περιφέρουν στα καφενεία την αδηφάγα φιλοδοξία τους, λες και το πάθος για εξουσία, το χρήμα και τη δόξα είναι περίπου ταυτόσημο και συμπορευόμενο με ολόκληρο το βίο τους.
Ακόμα και το κυβερνών κόμμα που στις αρχές της δεκαετίας του 1980 διαμόρφωσε στην περιοχή μια νέα τάξη πραγμάτων με φρέσκα πρόσωπα που ανέτρεψαν τα παλαιά τζάκια της δεξιάς, σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, μοιάζει περισσότερο από ποτέ ως ο κύριος εκφραστής του κατεστημένου και παρουσιάζει έντονα σημάδια παρακμής που δεν μπορεί να τα κρύψει ούτε καν η απατηλή λάμψη των κερδοφόρων σαλονιών της εξουσίας.
Από την άλλη πλευρά παρακολουθεί κανείς το θλιβερό πράγματι θέαμα των «πιονιέρων» της Ν.Δ οι οποίοι εβρισκόμενοι επί δέκα χρόνια έξω από όλα τα βάθρα της τοπικής εξουσίας, περιμένουν το κομματικό χρίσμα για να τους χρίσει δημάρχους και νομάρχες, χωρίς να είναι σε θέση να διατυπώσουν ούτε μία θέση έστω και για μια… λακκούβα της πόλης.
Εάν δεν σπάσουν οι σημερινοί νέοι που ενδιαφέρονται για τα κοινά τα δεσμά του εφησυχασμού και τη νοοτροπία της κομματικής πειθαρχίας που αποτελεί το μεγαλύτερο πρόσχημα για τη διατήρηση των παραδοσιακών πολιτικών δομών και των υφιστάμενων διαχειριστών τους, το στοίχημα της ανανέωσης θα χαθεί και σε αυτές τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.
Και όταν οι αγώνες χάνονται συνήθως δεν φταίνε εκείνοι που χάνουν πέφτοντας το μέτωπο, αλλά εκείνοι που διστάζουν έστω και να μπούνε σε αυτό…
Δάμων Δαμιανός
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
