Χρηστος Τσαραμπουλιδης, επικεφαλης του συνδυασμου “ανανεωση”: «Να επιχειρησουμε να ειναι τα μελη μας

Ο Χρήστος Τσαραμπουλίδης είναι το νέο πρόσωπο – πρωταγωνιστής του Συνδυασμού «Ανανέωση», που διεκδικεί την προεδρία του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της πόλης μας.

Ο Χρήστος Τσαραμπουλίδης για τους περισσότερους από μας είναι ο πετυχημένος επιχειρηματίας και ο ικανός οικονομολόγος, ο νέος άνθρωπος, που αρέσκεται κυρίως στην πράξη, αποφεύγοντας τα πολλά λόγια.

Με αφορμή τις επικείμενες εκλογές του Επιμελητηρίου ο «ΠτΘ» αποφάσισε να λύσει τις “απορίες” του για τον άνθρωπο Χρήστο Τσαραμπουλίδη, διερευνώντας, αυτή τη φορά, το πρόσωπο.

Η οικονομία και η ανάπτυξη δεν ήταν εξάλλου ποτέ μονοδιάστατη υπόθεση, και το Επιμελητήριο και η διοίκησή του δεν είναι επιχειρηματική αποκλειστικά υπόθεση.

Αντιθέτως συνυφαίνεται με γνώση των νέων δεδομένων της επιχειρηματικότητας, ρεαλιστική στρατηγική διεκδίκησης ολοκληρωμένης ανάπτυξης για τη Θράκη, και, κυρίως, δυνατότητα επισκόπησης, αλλά και κριτικής αποτίμησης των δραστικών οικονομικών παραμέτρων, που διαμορφώνουν το οικονομικό τοπίο.

Με όλα αυτά τα ερωτηματικά και, κυρίως, έχοντας κατά νου ότι η οικονομία και η διοίκηση του Επιμελητηρίου οφείλει να αναθέσει την προεδρία του σε πολυδιάστατη προσωπικότητα, ο «ΠτΘ» επισκέπτεται «οίκοι» το Χρήστο Τσραμπουλίδη, ερωτώντας «επί παντός» προσωπικού.

Χρήστος Τσαραμπουλίδης όμως…

ΠτΘ: Πώς πήρατε την απόφαση να φύγετε για σπουδές στην Αμερική και πότε φύγατε;

Χ.Τ.: Έφυγα στην Αμερική το 1983 για σπουδές στα οικονομικά. Πήρα την απόφαση με τη συναίνεση της οικογένειάς μου, της μητέρας και της αδελφής μου, για ένα καλύτερο επίπεδο μόρφωσης και κάποια καλύτερη προοπτική μετά την ολοκλήρωση των σπουδών.

ΠτΘ: Τα οικονομικά ήταν ένας χώρος αγαπημένος απ’ τα μαθητικά σας χρόνια;

Χ.Τ.: Δεν υπήρχε τότε επαγγελματικός προσανατολισμός. Είχα μια έμφυτη δημιουργική τάση απ’ τα χρόνια του σχολείου, αλλά δεν είχα διαπιστώσει μια ιδιαίτερη τάση προς τα οικονομικά. Εκείνα τα χρόνια, εκτίμησα ότι οι σπουδές στα οικονομικά έδιναν την ικανότητα ανάπτυξης του εμπορικού πιστεύω, ένα βοήθημα για επιχειρηματική δραστηριοποίηση στην κοινωνία και την οικονομία. Επέλεξα κατεύθυνση πάνω στη διοίκηση επιχειρήσεων και ειδικά διοίκησης προσωπικού, καθότι διαπίστωσα ότι οι δουλειές στην Αμερική γίνονταν μέσω ανθρώπων. Σπουδή περισσότερο επικοινωνιακή και κοινωνιολογική παρά θεωρητικά ή και πρακτικά οικονομική.

ΠτΘ: Εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα δεν υπήρχε επιστημονικό δυναμικό με σχετική κατάρτιση.

Χ.Τ.: Αυτά τα πράγματα δεν υπήρχαν στη χώρα μας στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ένα πολύ μεγάλο μέρος των μαθημάτων αφορούσαν στην κοινωνιολογία, την ψυχολογία, τις ανθρώπινες σχέσεις. Βέβαια, υπήρχε και η δέουσα υποστήριξη στα οικονομικά και λογιστικά αντικείμενα.

ΠτΘ: Ολοκληρώνοντας τις σπουδές σας στην Αμερική ήσασταν αποφασισμένος να επιστρέψετε στην Κομοτηνή;

Χ.Τ.: Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο επέστρεψα ήταν η μητέρα μου. Από την άλλη, πίστευα ότι η περιοχή έμπαινε υποχρεωτικά σε δρόμο ανάπτυξης. Την περίοδο των σπουδών μου είχα αλληλογραφία με τοπικούς παράγοντες, οι οποίοι μου μετέφεραν ότι αξίζει τον κόπο να έρθω και να επενδύσω στην περιοχή. Όσοι θυμούνται το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80 τα πράγματα δεν ήταν πολύ καλά, είχαν απλά αρχίσει να διακρίνονται τα πρώτα σημάδια ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει. Λόγω του προσωπικού μου συναισθηματικού δεσμού με την πόλη και με την παρότρυνση στελεχών του εμπορικού και βιομηχανικού κόσμου αποφάσισα να επιστρέψω και να δραστηριοποιηθώ.

ΠτΘ: Ποιες ήταν οι πρώτες εντυπώσεις στην επιστροφή από μια χώρα που καθόρισε τις οικονομικές δομές, σε θεωρητική και πρακτική βάση, σε μια πόλη επαρχιακή με «τραύματα» στη ΒΙΠΕ, με επιχειρηματική αστάθεια και ασάφεια;

Χ.Τ.: Κατ’ αρχήν η επιστροφή ήταν συγκίνηση. Έλειψα περίπου 8 χρόνια και γυρίζοντας υπηρέτησα τη θητεία μου. Όλα ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά που είχα ζήσει. Όφειλα να εγκλιματιστώ. Φανταστείτε ότι είχαν χαθεί και οι προσωπικές ανθρώπινες σχέσεις. Η επιστροφή όμως στον τόπο σου, σου δημιουργεί νέα συναισθήματα, ξαναφέρνει τη σύνδεση με το παρελθόν, σε αναγκάζει να πάρεις αποφάσεις και να δραστηριοποιηθείς. Όσο περισσότερο ασχολείσαι με αυτό, τόσο περισσότερο «φανατίζεσαι» και προσπαθείς.

Είναι η πρόκληση να ξαναφέρουμε τον κόσμο πίσω, να μην αφήσουμε τα νέα παιδιά να φύγουν. Το ανθρώπινο δυναμικό που χάθηκε τα τελευταία 30 χρόνια από την περιοχή δεν αναπληρώνεται με κανέναν αναπτυξιακό νόμο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για τον τόπο μας να έχει ένα προφίλ, να μπορεί να πείθει ότι κάποιος μπορεί να επιστρέψει και να εργαστεί, να προσπαθήσει και να δημιουργήσει, για να συντελέσει στην ανάπτυξη του τόπου κι εκεί έγκειται η χαρά της δημιουργίας. Όταν νιώθεις ότι προσπαθείς και βλέπεις το έργο σου να ολοκληρώνεται, ν’ αναπτύσσεται, να παίρνει σάρκα και οστά δημιουργείται το συναίσθημα της ικανοποίησης το οποίο όλοι οι επιχειρηματίες το ζουν καθημερινά, το γεύονται και το χαίρονται.

ΠτΘ: Ποια προβλήματα αντιμετωπίσατε στην αρχή και ποια κατά τη διάρκεια της δραστηριοποίησής σας επιχειρηματικά, στην Κομοτηνή;

Χ.Τ.: Επαναλαμβάνω ότι το μεγαλύτερο ήταν η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού. Σε όσες δραστηριότητες ανέπτυξα χρειάστηκε να εκπαιδευτούν άτομα – επιπροσθέτως στις σπουδές τους-, πάνω στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί μια συγκεκριμένη επιχείρηση. Ουσιαστικότατο πρόβλημα, τα δέκα χρόνια που δραστηριοποιούμαι, είναι η έλλειψη υποδομών. Το 1990, 1991, 1992, δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά με κανένα μεγάλο αστικό κέντρο, χωρίς να επαναλάβουμε πολλές φορές τον αριθμό. Το οδικό δίκτυο Κομοτηνή – Θεσσαλονίκη ήταν σε δραματική κατάσταση. Οι τράπεζες δεν είχαν ούτε το 30% των προϊόντων που προσφέρουν σήμερα. Η οικονομία περνούσε μια δύσκολη μεταβατική φάση και προσπαθούσε να μετατραπεί από ένα κρατικοδίαιτο σύστημα σε μια οικονομία της αγοράς. Η Κομοτηνή ήταν στην άκρη της Ελλάδας εκτός του κέντρου λήψης αποφάσεων, η Κομοτηνή δεν συμμετείχε.

ΠτΘ: Γίνεται λόγος έντονα, το τελευταίο διάστημα για ρυθμούς ανάπτυξης στην περιφέρειά μας και στην πόλη μας, για την παρουσία αυτής σε κάποιες επιχειρηματικές δραστηριότητες – όχι θερμές στον εξαγωγικό τομέα -, σε έναν κάποιο βαθμό.

Χ.Τ.: Είναι γεγονός ότι έγινε μια πάρα πολύ σημαντική προσπάθεια και από την πλευρά της πολιτείας και από τους τοπικούς φορείς. Δημιουργήθηκαν συγκεκριμένες υποδομές, πολλές απ’ τις οποίες δεν έχουν ολοκληρωθεί. Οι αλλαγές που έρχονται θα είναι ακόμη μεγαλύτερες στα επόμενα χρόνια, αλλά δεν πιστεύω ότι η προσπάθεια τόνωσης της περιφέρειας Α.Μ. –Θ. έχει ολοκληρωθεί και δεν πρέπει να θεωρεί η πολιτεία ότι έχει ολοκληρώσει το έργο της.

Η αφαίμαξη που έγινε σ’ αυτόν τον τόπο, η μείωση των ανθρώπων που τον κατοικούν, η μείωση του επιστημονικού δυναμικού δεν αναπληρώνεται με αναπτυξιακούς νόμους που κρατούν 10 ή 15 χρόνια. Η προσπάθεια πρέπει να είναι συνεχής. Οφείλουμε να επιμένουμε, να επέμβουμε και να απαιτήσουμε να ενισχυθεί η Περιφέρεια Α.Μ.-Θ., προκειμένου να συμπληρωθεί το κενό που μια συγκεκριμένη αθηνοκεντρική πολιτική δημιούργησε. Θα μιλούσαμε πολύ διαφορετικά εάν ο Ν.Ροδόπης είχε 200.000 πληθυσμό και αν η Θράκη είχε το διπλάσιο πληθυσμό απ’ ότι σήμερα.

Να σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, λόγω της σχέσης που έχω με την Κλινική, την οποία ανέλαβα το 1998: το σύνολο των γεννήσεων του νομού είναι στο 50% σε σχέση με τη δεκαετία του ’60 και του ’70.

ΠτΘ: Κατά πόσο η σχέση με την Κλινική, που έχει σαν σημαινόμενο τη γέννηση παιδιών, επηρέασε την προσωπική σας ζωή κι αποφασίσατε μαζί με την Πεπίτα Καρκατσέλη να φέρετε στον κόσμο και να μεγαλώσετε τρία παιδιά;

Χ.Τ.: Η απόφαση να κάνουμε τρία παιδιά ήταν προγαμιαίο συμβόλαιο, το οποίο στηρίχτηκε απ’ το έτερον ήμισυ. Η απόφασή της ήταν καθοριστική, αλλά το επιθυμούσαμε και οι δύο απ’ τη στιγμή που αποφασίσαμε να παντρευτούμε και να κάνουμε οικογένεια.

ΠτΘ: Πότε γνωρίσατε τη σύζυγό σας;

Χ.Τ.: Τη γνώρισα αμέσως μετά την επιστροφή μου στην Κομοτηνή.

ΠτΘ: Ο μεγάλος σας γιος, ο Αγησίλαος,(Άγης) έχει το όνομα του πατέρα σας, η μικρή Ελένη της μητέρας σας. Ο Ιάσωνας σε ποιον οφείλει το όνομά του;

Χ.Τ.: Ο Ιάσωνας, από μικρός, είχε την τάση να πετάει το ένα του παπούτσι, να είναι μονοσάνδαλος. Όταν το παρατηρήσαμε, το σκεφτήκαμε και βρήκαμε και άλλα κοινά χαρακτηριστικά. Το όνομα είχε σχέση επίσης με την επαγγελματική ιδιότητα του πατέρα μου και την ποντιακή καταγωγή της οικογενείας μας. Ο Ιάσωνας ήταν αυτός που άνοιξε το δρόμο για τους Έλληνες στη Μαύρη Θάλασσα.

ΠτΘ: Ο Ιάσωνας το κέρδισε επομένως το όνομά του. Αν πάμε στη σημειωτική των ονομάτων, Χρήστος σημαίνει δύναμη και Δέσποινα (Πεπίτα) σημαίνει προστασία.

Χ.Τ.: Χωρίς την Πεπίτα δεν υπάρχει οικογένεια.

ΠτΘ: Με τόσες δραστηριότητες που αναπτύσσετε, κ. Τσαραμπουλίδη, έχετε χρόνο για την οικογένειά σας;

Χ.Τ.: Όχι, παρά μόνο ελάχιστο.

ΠτΘ: Σκοπεύετε να «επενδύσετε» στο ανθρώπινο δυναμικό, τα τρία σας παιδιά, που δημιουργήσατε με τη σύζυγό σας;

Χ.Τ.: Υπάρχει ένα χρονικό διάστημα στη ζωή κάθε ανθρώπου, όπου οφείλει να δημιουργήσει τις υποδομές. Πιστεύω ότι προσπάθησα και δημιούργησα τις υποδομές, ειδικά στο ανθρώπινο δυναμικό που χρειάζεται, προκειμένου να προχωρούν οι συγκεκριμένες οικονομικές δραστηριότητες. Από ένα σημείο κι έπειτα υπάρχει χρόνος για να τον αφιερώσω, γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη «επένδυση» από τα παιδιά, ειδικά όσον αφορά στην επιμέλεια στο θέμα της μόρφωσης και της κοινωνικής τους εισαγωγής. Τελικά, όλοι διαμορφωνόμαστε από αυτό που φέρουμε ως σκέψη, απ’ τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώσαμε, από εκείνα στα οποία αποφασίσαμε να επενδύουμε χρησιμοποιώντας τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Για να γίνουν αυτά χρειάζονται και οι δύο γονείς.

ΠτΘ: Μιας και ο λόγος για ανθρώπινο δυναμικό, είναι γεγονός ότι χρειάζεται όχι μόνο εμψύχωση αλλά και κατάρτιση, η οποία είναι ελλιπής, είτε ξεκινάει απ’ το δημόσιο χώρο, είτε απ’ τον ιδιωτικό με την επίφαση «χώρων» εκπαίδευσης– κατάρτισης. Απασχολείτε ένα σημαντικό αριθμό εργαζομένων στην επιχείρησή σας. Ποιος είναι ο αριθμός και σε ποιο βαθμό συντελέσατε στην κατάρτισή τους, ώστε να εισαχθούν στη σύγχρονη λογική των πραγμάτων;

Χ.Τ.: Στη Λογιστική Ροδόπης ΕΠΕ, με το συνεταίρο μου Γιάννη Σκαπαριώτη, απασχολούμε 15 άτομα. Είμαστε σε μια μεταβατική φάση, κατά την οποία κάποια από αυτά τα άτομα θα αποχωρήσουν και θ’ αναλάβουν θέσεις στη ΒΙΠΕ Κομοτηνής. Κάποιοι άλλοι θ’ αναλάβουν εκπαιδευτικές θέσεις στα ΤΕΙ Καβάλας. Από το 1996, σαν επιχείρηση εκπαιδεύσαμε και στελεχώσαμε τις βιομηχανίες της Κομοτηνής με έξι άτομα. Για μας η επανεκπαίδευση και αντικατάστασή τους συνεπάγεται ένα τεράστιο κόστος, αλλά αποδεικνύει ότι συντελούμε στην κατεύθυνση της κατάρτισης, κι έρχονται ανταγωνιστικές επιχειρήσεις και τους διεκδικούν. Από την άλλη, νιώθουμε μια τεράστια ηθική ικανοποίηση. Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι κάποιος που εργάζεται στη Λογιστική Ροδόπης ΕΠΕ μπορεί να προσφέρει ολοκληρωμένο έργο πάνω σε συγκεκριμένη δουλειά που θα του ανατεθεί.

ΠτΘ: Κάποιοι άνθρωποι επομένως προχωρούν, μεμονωμένα, στην παροχή τεχνογνωσίας στο προσωπικό τους. Δεν θά’ πρεπε όμως αυτή η διαδικασία να πορεύεται απ’ το Επιμελητήριο;

Χ.Τ.: Θα έπρεπε ν’ απασχολεί το Επιμελητήριο το συγκεκριμένο θέμα. Θα έπρεπε να υπάρχουν εξειδικευμένα προγράμματα ενημέρωσης και κατάρτισης, τόσο των μελών μας, όσο και του ανθρώπινου δυναμικού που απασχολούν. Ο κάθε επαγγελματίας, έμπορος, βιομήχανος δεν είναι εφικτό ν’ αναλαμβάνει μόνος του αυτό το κόστος. Εάν επιθυμούμε να παράσχουμε συγκεκριμένη γνώση και τεχνογνωσία πρέπει να είναι η καλύτερη, την οποία όμως για να την «αγοράσουμε» πρέπει να καταφύγουμε στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, την Ευρώπη.

Το Επιμελητήριο όπως και ο κάθε συλλογικός ή κλαδικός φορέας είναι υποχρεωμένος να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση κι αυτό δεν σημαίνει προγράμματα εκπαίδευσης, τα οποία έτρεξαν στο παρελθόν, αλλά συγκεκριμένα σεμινάρια πάνω σε θέματα που αφορούν στη διοίκηση προσωπικού, την τεχνική πωλήσεων, τη χρηματοοικονομική διαχείριση. Αυτά χρειάζονται οι επιχειρηματίες του τόπου μας κι εκεί πάνω είναι απαραίτητο τα όργανα και οι φορείς τους να συντελέσουν στην κάλυψη αυτού του κενού.

ΠτΘ: κ. Τσαραμπουλίδη, στο «τι θέλουν οι επιχειρηματίες του τόπου», καλείστε κι εσείς ν’ απαντήσετε μέσα απ’ το συνδυασμό σας, μαζί με τους συνεργάτες σας. Το ζητούμενο είναι τι θέλουν οι μικροί, οι μεσαίοι ή οι μεγαλύτεροι επιχειρηματίες και πώς μπορείτε να φτάσετε στις σωστές απαντήσεις.

Χ.Τ.: Το μήνυμα που λαμβάνουμε απ’ έξω με τα στελέχη του ψηφοδελτίου μας, αλλά και αυτοί που είναι στο άλλο ψηφοδέλτιο, είναι ότι τα μέλη μας δεν νιώθουν κοντά τους το Επιμελητήριο.

Από την πλευρά μας, μεταφέρουμε ότι προσπαθήσαμε, δημιουργήσαμε ένα ηλεκτρονικό κέντρο εμπορίου, ένα έντυπο του Επιμελητηρίου για να επικοινωνεί, αγωνιστήκαμε για τη συνέχιση του αναπτυξιακού νόμου, αγωνιστήκαμε για ν’ αναπτύξουμε σχέσεις με τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Το μήνυμα είναι ότι τα μέλη μας δεν το ξέρουν και σε δεύτερη φάση το έργο που προσφέρουμε δεν είναι αυτό που θα έπρεπε. Χρησιμοποιώ τον πληθυντικό γιατί συμμετείχα στο προηγούμενο Διοικητικό Συμβούλιο. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα: ή δεν υπάρχει έργο ή αν έχει υπάρξει δεν μεταφέρθηκε προς τα μέλη κι αυτό έχει δύο εκδοχές: το να μην έχει μεταφερθεί επικοινωνιακά είναι ένα μικρό πρόβλημα. Το να μην έχει μεταβιβαστεί και να μην έχει γίνει κτήμα των μελών του Επιμελητηρίου είναι ένα ουσιαστικό πρόβλημα.

Άρα, δεν φτάνει να δημιουργήσουμε, πρέπει να μεταφέρουμε τη δημιουργία, να σεβόμαστε, να κατανοούμε και να εκτιμούμε τις ιδιαιτερότητες του κάθε μέλους και να επιχειρούμε να τον κάνουμε κοινωνό σ’ αυτήν την προσπάθεια. Αυτή είναι η προσωπική μου έρευνα αγοράς πάνω σ’ αυτό που θέλουν τα μέλη: ζητούν δράσεις αλλά και επικοινωνία που θα τους εξασφαλίσει την κατανόηση και τη χρήση των αποτελεσμάτων που είχαν σε συγκεκριμένες δράσεις.

ΠτΘ: Η σύζυγός σας είναι διευθύντρια προγράμματος στην ΕΡΑ Κομοτηνής. Σας επηρεάζει στα της μουσικής;

Χ.Τ.: Μού άρεσε πολύ ν’ ακούω μουσική. Για ν’ απολαύσω πλέον τη μουσική που μου αρέσει ο χρόνος είναι ελάχιστος.

ΠτΘ: Η κ. Καρκατσέλη μου ανέφερε, πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη, ότι δεν έχετε μεν χρόνο ν’ ασχοληθείτε με την κουζίνα ή την αισθητική του σπιτιού αλλά όταν το αποφασίζετε το κάνετε με έμφαση και με σημασία στη λεπτομέρεια. Είναι θέμα ταμπεραμέντου;

Χ.Τ.: Όσον αφορά στην αισθητική του σπιτιού έχω το χρόνο και ασχολούμαι. Με τα υπόλοιπα δεν προλαβαίνω ν’ ασχοληθώ. Δεν είναι όμως μόνο θέμα ταμπεραμέντου αλλά και εκπαίδευσης. Όταν είμασταν μικροί είχαμε μάθει να καθαρίζουμε και να αυτοεξυπηρετούμαστε, κάτι που συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια των σπουδών και με την επιστροφή στην Κομοτηνή. Με τρία παιδιά, την Πεπίτα, τρεις δουλειές και τις εκλογές δεν υπάρχει χρόνος.

ΠτΘ: Αν επιλέγατε ένα δώρο για τον εαυτό σας θα ήταν ελεύθερος χρόνος;

Χ.Τ.: Θα ήταν ελεύθερος χρόνος με τον Αγησίλαο, την Πεπίτα, τον Ιάσωνα και την Ελένη.

ΠτΘ: Νοέμβρης είναι ο μήνας της χριστουγεννιάτικης προετοιμασίας. Έχετε μια ιδιαίτερη αδυναμία στα Χριστούγεννα. Πώς επιλέγετε να τα περάσετε;

Χ.Τ.: Υπάρχει έρωτας με τα Χριστούγεννα. Δεν λείπουμε ποτέ απ’ το σπίτι. Θα στρώσουμε, θα στολίσουμε, θα επιλέξουμε δώρα για όλους, θα φτιάξουμε το δέντρο, το οποίο πλέον είναι οικολογικό. Τα Χριστούγεννα είναι η μεγαλύτερη γιορτή για το σπίτι και συμμετέχουν όλοι, γιατί την αγαπούν και την περιμένουν όλο το χρόνο. Είναι μια παράδοση ιδιαίτερα αγαπητή.

ΠτΘ: Ποιος διαλέγει τα δώρα για τα παιδιά;

Χ.Τ.: Τα αναλαμβάνω προσωπικά. Τα παιδιά ζητούν συγκεκριμένα πράγματα κι εγώ τους τα αγοράζω όπως και αυτό που θέλω και βέβαια δώρο και για την Πεπίτα.

ΠτΘ: κ. Τσαραμπουλίδη, καλή προετοιμασία.

Χ.Τ.: Ευχαριστώ πολύ.

Γιος του γυναικολόγου Αγησίλαου Τσαραμπουλίδη, και της γυμνασιάρχου Ελένης Πηλίδου, ο Χρήστος με την αδελφή του Φίλη εγκατέλειψαν κάποια στιγμή την Κομοτηνή και πήραν το δρόμο των σπουδών στην Αμερική, στη χώρα που πραγματοποιεί τα όνειρα. Ο Χρήστος Τσαραμπουλίδης επέστρεψε μετά από οκτώ χρόνια απουσίας, δημιούργησε τη δική του οικογένεια με τη διευθύντρια προγράμματος της ΕΡΑ Κομοτηνής Πεπίτα Καρκατσέλη φέρνοντας στον κόσμο τον Αγησίλαο, τον Ιάσωνα και την Ελένη. Η ζωή του μοιράζεται σε μεγάλο βαθμό στο ρόλο του επιχειρηματία, αγαπάει ιδιαίτερα την οικογενειακή Κλινική, που ανέλαβε με την αδελφή του, και του οικογενειάρχη που επιχειρεί να ξεκλέψει χρόνο να παίξει με τα παιδιά του.

Η υποψηφιότητά του στο Επιμελητήριο είναι μια ακόμη δραστηριότητα που απαιτεί δουλειά και προγραμματισμό. Αγαπάει να διδάσκει στους άλλους τον τρόπο, τη μέθοδο να μάθουν να φτιάχνουν αυτό που πρέπει τη στιγμή που πρέπει κι αυτό αφορά όχι μόνο στα παιδιά του αλλά και στο προσωπικό που απασχολεί.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.