Χριστινα Π.: «Απο τη στιγμη που κινδυνευω αν μιλησω φανερα για την ομοφυλοφιλια μου, ΝΑΙ, ειμαι θυμα ρατσισμου»

Δημόσια και ιδιωτική ζωή. Ψέματα, αλλά και αλήθειες. Μύθοι και πραγματικότητα. Ομοφυλοφιλικοί έρωτες…Στο «Εμείς η Πόλις» φιλοξενείτε σήμερα η 47χρονη Χριστίνα Π., μιλά για την αγάπη, τα ψέματα και τις αλήθειες ενός έρωτα που μένει κρυφός, για τα μη και τα πρέπει της κοινωνίας μας…«Ακόμη και η Βρετανία έχει απαλλαγεί από τους αναχρονιστικούς νόμους που έστειλαν τον Όσκαρ Ουάιλντ στη φυλακή» δηλώνει και καταθέτει σήμερα τις απόψεις της, μένοντας, όπως επίμονα ζητεί, στην ανωνυμία.. Οι νομοθετικές αλλαγές αντανακλούν τις μεταβολές στις κοινωνικές αντιλήψεις. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι η κοινωνία έχει πάψει συνολικά να θεωρεί «αμαρτία», κουσούρι», «ταμπού» κ.α. την ομοφυλοφιλία. Καλλιτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιοί και άλλοι αναφέρονται χωρίς πρόβλημα στις ερωτικές τους προτιμήσεις, αλλά μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης διακρίνεται, όπως λέγεται, από «ομο-φοβία». Στην ελληνική δημόσια ζωή η ομοφυλοφιλία παραμένει ζήτημα ευαίσθητο. Βεβαίως, δεν υπάρχει υστέρηση προοδευτικών δηλώσεων, τι λένε όμως οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι* για ένα θέμα που εξακολουθεί να είναι «λεπτό»;

• Το πάθος του Δία ανυψώνει τον Γανυμήδη, αλλά και τον απομακρύνει από τα εγκόσμια. Ο αρχαίος μύθος εικονογραφεί τον συμψηφισμό αρνητικών και θετικών πτυχών που χαρακτηρίζει τη ζωή ενός ομοφυλόφιλου. Από τη μια μεριά, το αισθητικό ύψος (γεγονός που αιτιολογεί την υπερεκπροσώπηση των ομοφυλοφίλων στα γράμματα, τις τέχνες, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες), από την άλλη η απομάκρυνση από την κοινωνία, που, κατά τη γνωστή καβαφική ρήση, «συσχέτιζε κουτά». Εσείς Χριστίνα, πώς ζείτε ως ομοφυλόφιλη;

Χριστίνα Π.: Άλλοτε σ΄ ένα μύθο, άλλοτε ποιητικά και συνήθως με τα δυο πόδια πάνω στη γη. Με ανησυχούν πιο πολύ οι περίοδοι που νιώθω να ζω κάτω από τη γη, στερημένη ακόμα και από τη μυθολογία του κάτω κόσμου. Η καθημερινότητα είναι το ίδιο οδυνηρή για όλους. Και αυτή βιώνουμε. Μη φανταστείτε ότι κάθε ενέργεια και κάθε σκέψη μου ξεκινάει από το γεγονός της ομοφυλοφιλίας μου. Αυτό καθ΄ εαυτό το γεγονός με καθόρισε, με «στιγμάτισε», με προσδιόρισε, σμιλεύτηκε με το είναι μου και την προσωπικότητά μου και λειτουργεί ως ενιαίο συστατικό μου από την ώρα που κατάφερα να το αποδεχτώ και να με δεχτώ. Από εκεί και πέρα προσπαθώ να λειτουργώ ως εγώ με όλα μου τα στοιχεία παρόντα. Να είμαι συνεπής με τον εαυτό μου, αν δεχτούμε πως ο καθένας μας είναι σε θέση να έχει μια συνέπεια και συνάφεια με αυτό που πρεσβεύει, αυτό που επιθυμεί και αυτό που γίνεται στην πορεία της ζωής του. Είναι πολύ εύκολο ξέρετε να αποποιηθεί κάποιος τον εαυτό του, όταν δεν είναι εναρμονισμένος με το «κοινωνικώς αποδεχτό».

• Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια; Οι γονείς σας ξέρουν ότι είστε ομοφυλόφιλη;

Χριστίνα Π.: Είχα μια πολύ ευτυχισμένη και ανέμελη παιδική ηλικία με πολύ παιχνίδι σε γειτονιές και αυλές. Δυστυχώς όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα και από τη μια κάποιοι βίαιοι αποχωρισμοί, από την άλλη η είσοδος στην εφηβεία και η αποκάλυψη του εαυτού μου στον εαυτό μου με ανάγκασαν να περάσω όλα αυτά που σε δεύτερο πρόσωπο σάς περιέγραψα προηγουμένως. Κλείστηκα στον εαυτό μου, απέκλεισα τους φίλους και την οικογένειά μου, σταμάτησα τα παιχνίδια και ακολούθησαν κάποια χρόνια πολύ σιωπηλά και μοναχικά. Κυριολεκτικά έγινα άλλος άνθρωπος. Αυτά τα πολύ απλά πράγματα που λέγαμε με τις φίλες μου (τότε αυτά ήταν τα κοριτσίστικα όνειρα), όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ, θα κάνω παιδιά κι ένα δικό μου σπίτι και ο άντρας μου θα έχει αυτοκίνητο, ήταν αδύνατο να τα πω πια. Όλα ήταν ένα ψέμα. Για μένα είχαν ανατραπεί τα πάντα. Ήμουν μια κατηγορούμενη που δεν την είχε κατηγορήσει κανένας. Έκλαψα πολύ, μίσησα τον εαυτό μου, θέλησα να πεθάνω. Ήταν τα μαύρα χρόνια της εφηβείας που τα έζησα μέσα στο φόβο. Στο φόβο του άγνωστου που κουβαλούσα μέσα μου. Τώρα που τα θυμάμαι χαμογελάω με αγάπη σ΄ εκείνη την έφηβη που ένιωθε όλο το σύμπαν να έχει πέσει πάνω της και να μην μπορεί να αντέξει το βάρος. Σκέφτομαι πως αν σώθηκα το οφείλω στην αγάπη κάποιων ανθρώπων που δεν καταλάβαιναν βέβαια τι είχα, αλλά με αντιμετώπισαν με τρυφερότητα και στοργή και στη δυνατότητα του μυαλού μου να δραπετεύει απ’ όλη εκείνη τη μιζέρια και το φόβο. Ονειρευόμουν συνέχεια. Όταν τα όνειρα δεν έφταναν για να παρηγορηθώ, παρακαλούσα να πεθάνω. Ο θάνατος όλα εκείνα τα χρόνια, ήταν η λύτρωσή μου. Ο από μηχανής Θεός μου. Ευτυχώς είμαι ακόμη εδώ. Όσο σκέφτομαι πόσα πράγματα θα είχα χάσει αν είχε πραγματοποιηθεί η επιθυμία μου τότε! Είχα γίνει ριψοκίνδυνη. Προκαλούσα την τύχη μου. Ευτυχώς δεν τα κατάφερα.

Οι γονείς μου δεν έμαθαν ποτέ τίποτε. Πιστεύουν πως σταμάτησα να τους αγαπώ. Νομίζουν ότι τους απέρριψα. Δεν μπορώ να τους πω έτσι απλά ότι ξαναγεννήθηκα. Δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν την ξαφνική αλλαγή μου, όπως δεν πρόκειται ποτέ να κατανοήσουν τις επιλογές μου. Δεν μπορεί να το συλλάβει το μυαλό τους και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους βάλω σε τέτοια διαδικασία. Μόνο ως ντροπή θα μπορέσουν να το εννοήσουν. Κάτι τέτοιο θα με ανάγκαζε να διακόψω τη σχέση μου μαζί τους και δεν το θέλω. Τους αγαπώ και δέχομαι την αγάπη τους έστω κι αν δε τη δίνουν σε μένα, αλλά στην κόρη που νομίζουν ότι έχουν. Στα αδέλφια μου το έχω πει εδώ και χρόνια και το έχουν αποδεχτεί.

• Συνάψατε ποτέ σχέσεις με άνδρες; Η πρώτη αποκάλυψη πώς έγινε;

Χριστίνα Π.:Έκανα χρόνια για να ξεπεράσω το τραύμα της διαφοράς. Και το πάλεψα πολύ κάνοντας ετεροφυλόφιλες σχέσεις. Τελικά μέσα από τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και το θέατρο, βλέποντας τους διαφορετικούς άλλους να περνάνε διάφορες καταστάσεις βρήκα τον τρόπο να με αποδεχτώ. Δέχτηκα δηλαδή την απλή αλήθεια ότι όση υγεία είχε η ομοφυλοφιλία για μένα, τόση αρρώστια έκρυβε η προσπάθειά μου να ζήσω ως ετεροφυλόφιλη. Από εκεί και πέρα τα πράγματα εξελίχθηκαν φυσιολογικά. Ερωτεύτηκα, έκανα σχέσεις με γυναίκες, ένιωσα την πληρότητα και την ευτυχία, χώρισα, πόνεσα, ξαναερωτεύτηκα, ξαναχώρισα. Έζησα όλα όσα μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος μέσα στη σχέση του. Ολοκληρώνομαι ως γυναίκα και ελπίζω να έχω το κουράγιο να ερωτεύομαι και να προσπαθώ να κάνω όμορφες σχέσεις για πολλά χρόνια ακόμη. Ναι η πρώτη αποκάλυψη ήταν αυτή ακριβώς. Ότι μέσα από τη σχέση μου με γυναίκα, γινόμουν κάθε μέρα πιο γυναίκα.

• Σχέση με το άλλο φύλο υπήρξε;

Χριστίνα Π: Αρκετές σχέσεις. Δεν μπορούσε να λειτουργήσει το όλο «σκηνικό». Ένιωθα ανύπαρκτη. Καμία επαφή.

• Υπήρξατε, λόγω της ομοφυλοφιλίας σας, «θύμα» ρατσιστικής διαφοράς;

Χριστίνα Π.: Από τη στιγμή που δεν μπορώ να εκδηλωθώ σε έναν πολύ σημαντικό τομέα της ζωής μου, ΝΑΙ, είμαι θύμα ρατσισμού. Από τη στιγμή που κινδυνεύω αν μιλήσω φανερά για την ομοφυλοφιλία μου, ΝΑΙ, είμαι θύμα ρατσισμού. Από τη στιγμή που όταν αναφέρομαι στη σύντροφό μου, πρέπει να δίνω την εντύπωση ότι είναι άνδρας ή να μιλάω γενικά και αόριστα για «τον άνθρωπο» που είμαι μαζί του, ΝΑΙ, είμαι θύμα. Από τη στιγμή που αναγκάζομαι να λέω ψέματα προσβάλλοντας εμένα, τη σύντροφό μου και αυτούς που τα ακούν, ΝΑΙ. Είμαι θύμα ρατσιστικής συμπεριφοράς.

• Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν έχουν την ίδια μεταχείριση από την πολιτεία που έχουν τα ετερόφυλα. Έτυχε να το διαπιστώσετε εσείς ή μια φίλη σας στην πράξη;

Χριστίνα Π.: Ποια ίδια μεταχείριση; Η πολιτεία απλά αγνοεί, κάνει ότι αγνοεί την ύπαρξη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Τα θυμάται μόνο όταν είναι να τους τιμωρήσει για κάτι, ή να τους επιβάλλει κάτι ή να τους απαγορέψει κάτι. Αντίθετα απαιτεί από εμάς τα πάντα. Απαιτεί να είμαστε σωστοί πολίτες και να συμπεριφερόμαστε ανάλογα. Απαιτεί να την αγαπούμε. Μας μεταχειρίζεται και μας χρησιμοποιεί. Μπορεί ανά πάσα στιγμή, να στρέψει εναντίον μας την κοινή γνώμη, εάν θελήσει να δημιουργήσει μια ιδεολογία. Εμείς όμως, επειδή γνωρίζουμε τι θα πει αδυναμία και ανάγκη, είμαστε οι πρώτοι που θα ανταποκριθούμε αν μας ζητήσει να προστατεύσουμε κάτι που είναι σε κίνδυνο. Είτε λέγεται περιβάλλον, είτε άνθρωπος, είτε τόπος. Και αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω το «εμείς», γιατί έτσι μας ξεχωρίζουν. Οι φυσιολογικοί και οι μη φυσιολογικοί. Κι εδώ γελάω.

• Το κενό στη χώρα μας δεν είναι μόνο θεσμικό ή νομικό. Μπορεί οι αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στους ομοφυλόφιλους να είναι ηπιότερες σήμερα απ’ ό,τι στο παρελθόν, το «κράξιμο» να έχει ατονήσει και τα gay bars να έχουν πολλαπλασιαστεί στην Αθήνα, ωστόσο δημόσια συζήτηση για το θέμα δεν υφίσταται πραγματικά. Ποια είναι η άποψή σας;

Χριστίνα Π.:Έχω στα μάτια μου έντονα την εικόνα δύο ομοφυλόφιλων αντρών που τους γνώρισα παιδί. Ο ένας περνούσε πάντα σοβαρός και αμίλητος, ντυμένος στην τρίχα και δεν τον πλησίαζε κανείς, άγνωστο για ποιο λόγο. Ο άλλος είχε επιλέξει το ρόλο του γελωτοποιού για να γίνεται αποδεχτός και να υποβαθμίζει την ομοφυλοφιλία του. Επεδίωκαν όλοι την παρέα του για να τον κοροϊδεύουν και να γελούν. Γελωτοποιοί και φοβισμένοι υπάρχουν και στις μέρες μας. Όσο για τις αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας…ας αλλάξουν πρώτα αντιλήψεις οι γονείς των ομοφυλόφιλων παιδιών και μετά το συζητάμε. Υπάρχουμε και είναι δικαίωμά μας να υπάρχουμε. Αν δε μας θέλουν, ας λειτουργήσουν πάλι τους θαλάμους αερίων. Χάρες του στυλ δημόσιες συζητήσεις και τι καλή κοινωνία που είμαστε και σας ανεχόμαστε, δεν τις δέχομαι. Αν θεωρήσουμε ότι κάποιος φταίει, ποιος είναι τόσο ανόητος να ρίξει το φταίξιμο πάνω μας; Ξέρετε πόσο βολικό είναι να ζεις όπως εκατομμύρια άλλοι; Πόσο άβολο είναι να διαφέρεις; Πόσο υποκριτικό είναι, ενώ ξέρεις ότι διαφέρεις, να δεσμεύσεις κάποιον δίπλα σου και να ζεις δυστυχής μαζί του κάνοντας δυστυχή και αυτόν; Πού είναι η ηθική και πού η ανηθικότητα; Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ζητήσω από κάποιον να μου κάνει τη χάρη να απολαύσω την ιδιωτική μου ζωή όπως εγώ θέλω. Γιατί να του δώσω το δικαίωμα να νομίζει ότι μπορεί να μου το αρνηθεί; Θα ωφεληθεί έστω και ένας άνθρωπος σ΄ αυτόν τον πλανήτη αν εγώ πεθάνω δυστυχισμένη και ανέραστη; Αν ναι, θα είναι ένα κίνητρο για μένα να το κάνω ακόμη και αυτό. Κάθε κοινωνία για να υπάρξει πρέπει να έχει τους συνεκτικούς της κρίκους. Κοινούς φίλους και κοινούς εχθρούς. Μια υποτυπώδη ιδεολογία. Οι άνθρωποί της είναι οι ψηφοφόροι, οι νομοταγείς πολίτες, οι ορθώς και υγιώς σκεπτόμενοι. Αυτοί που αναπαράγουν τα πρότυπα και τους ανθρώπους που θα συνεχίσουν την ίδια αναπαραγωγή. Οι ομοφυλόφιλοι σπάζουν, έστω και χωρίς τη θέλησή τους, αυτή τη συνέχεια, άρα είναι επικίνδυνοι. Αυτή είναι η λογική της εξουσίας. Όσο παράλογη και αν είναι, εμείς έχουμε να παλέψουμε μ΄ αυτόν τον παραλογισμό. Είμαστε τα κακά πρότυπα, ενώ τα πρότυπα που καταναλώνουν ολημερίς τα παιδιά μας είναι τα αγαθά. Πλανητάρχες που μας καταστρέφουν, μια υποκουλτούρα που μας αποκοιμίζει, διαφημίσεις που μας αποπροσανατολίζουν. Για ποιον Καβάφη, Τσίρκα και Ταχτσή να μιλήσουμε κυρία Νικολάου και με ποιους που αν δεν κρατάμε το νέο μοντέλο της Motorola γινόμαστε κατευθείαν οι out!

• Στην ελληνική δημόσια ζωή η ομοφυλοφιλία παραμένει ζήτημα ευαίσθητο. Βεβαίως, δεν υπάρχει υστέρηση προοδευτικών δηλώσεων. Πώς αλήθεια τις ακούτε αυτές; Πώς φτάνει στα αυτά σας για παράδειγμα το «άνοιγμα» του Αλαβάνου στους ομοφυλόφιλους;

Χριστίνα Π.: Αν ήταν ζήτημα ευαίσθητο, θα αντιμετωπιζόταν με την ανάλογη ευαισθησία. Ζήτημα «αναίσθητο» είναι επειδή ακριβώς αντιμετωπίζεται με τόση αναισθησία και αναισχυντία. Καλό το «άνοιγμα» του Αλαβάνου. Έκανε αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε σύγχρονος πολιτικός που περιμένει και κάποιες ψήφους (ας μην το ξεχνάμε). Όχι, δεν περιμένω τίποτε από τους πολιτικούς. Είμαι καχύποπτη. Αναγκάζονται να κάνουν βήματα, γιατί το απαιτεί η Ενωμένη Ευρώπη. Δεν έχουν την παραμικρή ευαισθησία για να καταλάβουν ότι μιλούν για ανθρώπινες ζωές. Στη Βουλή καταργούν την αξιοπρέπειά μας και προσβάλλουν την προσωπικότητά μας. Όσο για τις προοδευτικές δηλώσεις τους, ας τις κουβαλήσουν το βράδυ σπίτι τους και ας κοιμηθούν ευτυχείς μαζί τους γιατί έπραξαν το καθήκον τους ως σύγχρονοι πολιτικοί που είναι.

• Και το «κουσούρι» του Αρχιεπισκόπου, πώς το σχολιάζετε;

Χριστίνα Π.: Τον ακολούθησε και ο Κούγιας. Είναι γελοίο κάποιοι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από σχήματα ή ρόλους, να έχουν άποψη για όλους τους άλλους τους απλούς και ταπεινούς. Να κανονίζουν τι θα φάνε, πώς θα σκεφτούνε, τι θα φορέσουν, πώς θα συμπεριφερθούνε, αν θα ερωτευτούνε και όλα αυτά τα «ασήμαντα» πράγματα που κάνουν έναν άνθρωπο ευτυχισμένο ή απόλυτα δυστυχισμένο. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι επιτυχημένοι και οι εξουσιαστές φοβούνται τον ευτυχισμένο απλό λαό. Γι΄ αυτό και κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τον έχουν μίζερο. Είναι προτιμότερο να έχουν απέναντί τους κακομοίρηδες που μοιρολογούν για την τιμή της φέτας και κάνουν προσευχές να πέσει η τιμή του πετρελαίου, παρά ανθρώπους που μέσα σε όλη αυτή την παράνοια επιμένουν να ψάχνουν, να ονειρεύονται και να ερωτεύονται.

• Η θέση σας για το γάμο ομοφυλοφίλων ποια είναι; Πολλά ομοφυλόφιλα ζευγάρια, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, έχουν προχωρήσει και στο γάμο.

Χριστίνα Π: Γάμος σημαίνει συμβόλαιο. Κοινές υποσχέσεις σε μια περίοδο που είσαι ερωτευμένος, παιδιά που αναγνωρίζονται και από τους δύο, κοινή περιουσία. Πολλές φορές είναι ένα τρόπος εξασφάλισης. Αν και είμαι κατά αυτού του θεσμού, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να απαγορεύεται να παντρευτούν δύο ομοφυλόφιλοι όταν το επιθυμούν; Γιατί να μην κληρονομεί ο ένας τον άλλον, γιατί να μην έχει το δικαίωμα να τον συνοδέψει ως συγγενής στο νοσοκομείο, να τον θρηνήσει ως σύζυγος αν του συμβεί κάτι; Βλέπετε εμείς οι ομοφυλόφιλοι είμαστε τα αόρατα πρόσωπα όταν κάτι πάθει ο σύντροφός μας. Υπάρχουν οι γονείς, τα αδέλφια, τα ανίψια, οι φίλοι. Όχι όμως οι σύντροφοι. Δεν είναι τραγικό; Θα έρθει μια μέρα που η στάση αυτή της πολιτείας, της εκκλησίας και της κοινωνίας θα είναι ενδεικτική της σκληρότητας και της υποκρισίας των καιρών μας, γιατί τότε θα είναι τόσο φυσικό να ζούνε οι άνθρωποι μαζί με αυτούς που προτιμούν! Και θα λένε πρωτόγονους και άξεστους τους ανθρώπους του 21ου αιώνα επειδή δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν κάτι τόσο απλό.

• Γάμο «άλλοθι» με σύντροφο από το άλλο φύλλο θα κάνατε;

Χριστίνα Π.: Σε καμία περίπτωση. Θα μας υποτιμούσε και θα μας πρόσβαλλε και τους δύο.

• Και να υιοθετήσετε παιδιά, έτυχε να το σκεφτείτε;

Χριστίνα Π.: Δε μου δημιουργήθηκε η επιθυμία για παιδί. Έτσι δεν επιχείρησα ποτέ να κάνω, ούτε σκέφτηκα να υιοθετήσω. Είναι τόσο μεγάλη η ευθύνη ενός παιδιού και δεν υπήρξα ποτέ τόσο συνεπής και υπεύθυνη. Πιστεύω πάντως ότι εάν υπήρχε ένα σωστό σύστημα υιοθεσίας, θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνονται θετοί γονείς και ομοφυλόφιλοι και ίσως έτσι θα μεγάλωναν παιδιά απαλλαγμένα από φοβίες και ρατσιστικού τύπου ιδεολογίες.

• Πότε θα θεωρηθεί από την πλευρά σας ότι ωρίμασαν οι συνθήκες για να αποδεχθεί η ελληνική κοινωνία τον «αποκλίνοντα ερωτισμό», αποδεσμευμένη από αποσιωπήσεις και αγκυλώσεις άλλων εποχών;

Χριστίνα Π.: «Αποκλίνοντα ερωτισμό;». Αν δεν ήμουν σίγουρη ότι με πλησιάσατε με έναν σεβασμό και ότι αυτή η φράση σας διέφυγε, θα σταματούσα τη συνέντευξη τώρα. Θα πρέπει να μου πείτε λοιπόν εσείς για το «συγκλίνοντα ερωτισμό». Όχι κυρία Νικολάου. Για ερωτισμό και έρωτα μιλάμε. Για την ανάγκη του ανθρώπου να μοιραστεί, να καταργηθεί, να δοθεί, να πονέσει, να χαρεί. Η απάντηση είναι: Όταν γνωρίσουν. Οι άνθρωποι φοβόμαστε ό,τι διαφέρει γιατί δεν το γνωρίζουμε. Σκοτώνουμε ό,τι δε μας μοιάζει γιατί νομίζουμε ότι πρέπει να αμυνθούμε και να διαφυλάξουμε. Όμως, ό,τι δεν είναι στην πεπατημένη δεν σημαίνει ότι είναι νοσηρό και επικίνδυνο. Μπορεί να είναι και ένα όμορφο κομμάτι που συμπληρώνει αυτό που έχουμε. Αν πάψουμε να καίμε τις μάγισσες, ίσως καταφέρουμε να πετάξουμε κι εμείς με το σκουπόξυλό τους. Είναι μια πρόκληση, δεν είναι;

• Μπορείτε να μου μιλήσετε για ένα όνειρο που κάνετε συχνά κι έχει σχέση με την ομοφυλοφιλία…

Χριστίνα Π.: Ναι, να συστήνω τη σύντροφό μου ως σύντροφο και όχι ως φίλη. Να της κρατώ το χέρι όταν περπατάμε και να της δώσω ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο, αν νιώσω την επιθυμία, χωρίς ντροπή ή φόβο.

Σας ευχαριστώ.

Μαρία Νικολάου

* Στο φύλλο της Πέμπτης 16ης Μαρτίου ο Ανδρέας Κ., ένας 40χρονος ομοφυλόφιλος, φιλοξενείται στο: «Εμείς η Πόλις».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.