Χουσειν Ισμαηλ: «Το σαμαλι χαριζει μακροζωια»

Ο Χουσεϊν Ισμαήλ είναι ο…«κύριος Σάμαλι» της Κομοτηνής. Ο άνθρωπος που φέρνει στην πόρτα μας το «πιο γλυκό γλυκό και ταυτοχρόνως το πιο φθηνό», όπως τονίζει σήμερα στο «Κόσμο». Μια ανάπαυλα οι κουβέντες μαζί του, μια ανάσα, ένα τσιγάρο μέχρι να συνεχίσει εκείνος το δρόμο του και ο «Κόσμος» το δικό του. Ο Χουσεϊν Ισμαήλ κρατά κρυμμένα τα μυστικά της τέχνης του, μιλά μόνο για σιμιγδάλι και το σιρόπι και σπεύδει να ανοίξει το μικρό κασελάκι που κουβαλά μαζί του για να μας τρατάρει λίγο σάμαλι…

Μην μου πείτε ότι σήμερα δεν πουλήσατε, βλέπω το κασελάκι σας γεμάτο…

Τώρα ξεκινώ, μην ξεχνάτε ότι είμαι 60 χρονών δεν μπορώ να βρίσκομαι στους δρόμους πολλές ώρες.

Τυχερή λοιπόν, προλαβαίνω να γευτώ ένα κομματάκι γλυκό…

Βεβαίως, μόνο μην με ρωτήσετε για τη συνταγή, είναι μυστικό.

Μυστικό, που πώς έφτασε στ’ αυτιά σας;

Από τον αδερφό μου. Είναι τριάντα χρόνια «σαμαλιτζής» στη Θεσσαλονίκη. Τριάντα χρόνια φωνάζει: «Εδώ το καλό σάμαλι», την ξέρει την τέχνη.

Κι εσείς;

Εγώ κάθε μέρα τη μαθαίνω καλύτερα. Βάζουμε σιμιγδάλι και μπόλικο σιρόπι στο σάμαλι. Δεν μπορώ να πω όλα τα μυστικά της τέχνης.

Αυγά; Είναι και αυτή η «κοτο-φρενίτιδα» που μας ανησυχεί, μην ξεχνιόμαστε…

Όχι, όχι αυγά και βούτυρο. Είναι νηστίσιμο το γλυκό μου. Μια άλλη συνταγή πάντως που μπορείτε να κάνετε στο σπίτι σας είναι: 3 1/2 φλιτζάνια σιμιγδάλι χοντρό, 3 φλιτζάνια ζάχαρη, 3 κουταλάκια μπέϊκιν πάουντερ,1 1/2 φλιτζάνι γάλα ξύσμα ενός λεμονιού, 1 1/2 φλιτζάνι ζάχαρη, 1 1/2 φλιτζάνι νερό. Προθερμαίνετε το φούρνο στους 140 C. Βάζετε σε ένα μπολ όλα τα υλικά και ανακατεύετε. Βουτυρώνετε ένα ταψί. Γυρίζετε το μείγμα στο ταψί. Αφήνετε το μείγμα να ξεκουραστεί για 20 λεπτά. Ψήνετε μέχρι να ροδίσει και να κάνει κρούστα, μία ώρα περίπου. Μόλις ετοιμαστεί το σάμαλι και κρυώσει, σε μία κατσαρόλα βάζετε το νερό και την υπόλοιπη ζάχαρη και αφήνετε να βράσει. Περιχύνετε με χλιαρό σιρόπι το κρύο σάμαλι.

Εσείς όμως ακολουθείτε άλλη συνταγή… Τουλάχιστον ανταμείβονται οι κόποι σας, βγαίνει το μεροκάματο;

Θα σας πω μόνο πως ένα ταψάκι που έχω μαζί μου κοστίζει 28 ευρώ. Πρέπει δηλαδή να πουλήσω όλα τα κομμάτια για να μπουν αυτά τα χρήματα στην τσέπη μου, δεν παραπονιέμαι όμως, είμαι μαθημένος στα λίγα.

Τα υλικά δεν μας τα αποκαλύπτετε, τη διαδικασία τουλάχιστον;

Καλό ζύμωμα όλων των υλικών, άπλωμα στο ταψί κι αυτό στο φούρνο όπου ψήνεται το γλυκό σιγά – σιγά. Το βγάζουμε έξω και το κόβουμε πριν ψηθεί. Μετά ξανά πάλι στο φούρνο. Όταν ψηθεί το περιχύνουμε με το σιρόπι. Όλα αυτά δεν τα κάνω μόνος μου, για το καλό μου – να μην έχουμε γκρίνια στο σπίτι (γέλια)- σας αποκαλύπτω ότι τα φτιάχνουμε από κοινού με τη γυναίκα μου.

Κάθε πότε κάνετε την ίδια διαδικασία;

Μέρα παρά μέρα. Το σάμαλι που πουλώ είναι πάντα φρέσκο. Δίνετε πενήντα λεπτά και τρώτε το πιο φθηνό και το πιο γλυκό- γλυκό του κόσμου.

Ποιοι είναι οι καλύτεροι πελάτες σας;

Αυτοί που ξέρουν το τρώνε. Πρέπει να είναι κανείς γνώστης για να σηκώσει το χέρι μόλις με δει και να φωνάξει: «Σαμαλιτζή για έλα απ’ εδώ!»

Συνταξιούχος και συνεχίζετε να είστε στους δρόμους, γιατί;

Μ΄ αρέσει. Βγάζω και το ούζο, το κρασάκι μου και τα τσιγάρα με το σάμαλι. Είναι και μια οικονομική ανάσα, δεν το κρύβω. Γνωρίζετε άλλωστε ότι οι συνταξιούχοι έχουν μικρές συντάξεις.

Ο κόσμος που σας βλέπει με το κασελάκι σας πώς αντιδρά;

Οι τουρίστες και οι νέοι με κοιτάνε με το στόμα ανοιχτό. «Σαμαλιτζίδες» υπήρχαν πολλοί στο παρελθόν, πάρα πολλοί, τώρα έμεινα μόνο εγώ. Αλλάζει η Κομοτηνή, αλλάζουν και οι συνήθειες. Τώρα τα παιδιά τρώνε σοκολάτες, γαριδάκια και kiss από το περίπτερο. Έρχεται λοιπόν ο εργατάκος που γνωρίζει, δίνει 2,5 ευρώ, παίρνει το πακετάκι με τα κομμάτια σάμαλι και το απολαμβάνει.

Ο «εργατάκος»;

Ναι, τα εργατάκια πίνουν ένα ουζάκι, τρώνε μετά κι ένα σάμαλι, αυτή είναι η έξοδός τους, υπάρχουν άνθρωποι που διασκεδάζουν έτσι…

Κάτι πήρε το αυτί μου και για μακροζωία…

Ααα πειράζω τους πελάτες μου. Λέω φάτε σάμαλι χαρίζει μακροζωία…Αστειεύομαι βέβαια, αν και τώρα που το σκέφτομαι…Γιατί να μην ισχύει;

Και το αγαπημένο σας στέκι πού είναι, που σας βρίσκει κανείς;

Στη Δημοτική Αγορά έχω το στέκι μου. Το βράδυ στα καφενεία.

Όποιος το τρώει με ψάχνει: «Πού είσαι ρε Ισμαήλ;» φωνάζουν μόλις με βλέπουν.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.