Αρθρο Ελληνα δημοσιογραφου για την Τουρκια
«Το άρθρο αυτό το γράφω σε ένα παράξενο μέρος. Η ώρα είναι 19:30 και εγώ βρίσκομαι στην Κωνσταντινούπολη μέσα σε ένα λεωφορείο. Έχουν περάσει 45 λεπτά από τότε που ξεκινήσαμε και έχουμε ακόμα 1,5 ώρα δρόμο, όπως καταλαβαίνετε, είναι να μην τρελαίνεσαι;
Θα έχετε καταλάβει ότι ο λόγος που βρίσκομαι εδώ είναι ο αγώνας του Ολυμπιακού. Φυσικά εσείς που είστε οπαδοί της ΑΕΚ ή του Παναθηναϊκού μπορείτε να πείτε «καλά να πάθει ο μαλάκας». Εάν νικηθεί ο Ολυμπιακός θα είναι πιο μεγάλη η χαρά σας. Αλλά και εγώ θα είμαι έτοιμος να επιστρέψω αυτήν την έκφραση όπως είναι όταν νικηθεί η ομάδα σας. Τι να κάνουμε το περιοδικό είναι δικό μου και γράφω ότι θέλω!
Με λίγα λόγια εδώ και περίπου 6 ώρες βρίσκομαι στο λεωφορείο (τρεις ώρες πήγαινε, τρεις ώρες ερχότανε), γιατί ακολουθώντας το δικό μας μοντέλο, και οι Τούρκοι, έκαναν ένα θαυμάσιο γήπεδο και έβαλαν υποψηφιότητα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 ενώ το ζήτημα του δρόμου το άφησαν για αργότερα. Βέβαια με έκανε να γελάσω πολύ η σκέψη «Άσε το δρόμο, να κάνουμε πρώτα το γήπεδο, τα άλλα είναι εύκολα» . Γιατί (συν και ο αγώνας) μέσα σε αυτές τις 8 ώρες μπορείς να πας στη Νέα Υόρκη. Αλλά εδώ είναι ανατολή και εδώ η ροή του χρόνου είναι διαφορετική.
Ο βασικός λόγος που γράφω όλα αυτά είναι η διαπίστωσή μου ότι η Κωνσταντινούπολη είναι μια θαυμάσια πόλη και οι Τούρκοι (τουλάχιστον αυτοί που γνωρίζω εγώ) πολλοί καλοί άνθρωποι. Μάλιστα μπορώ να πω ότι είναι ακόμα καλύτεροι και από μας. Νομίζω ότι πριν 20 χρόνια και εμείς ήμασταν έτσι: Γελαστοί, ειλικρινείς, διασκεδαστικοί, φιλόξενοι (οι άνθρωποι γίνονται χαλιά στα πόδια σας!). Δηλαδή πολύ όμορφοι άνθρωποι. Μιλάνε στο ίδιο στυλ με μας. Θαυμάζουν τις ωραίες γυναίκες και τις αγαπάνε. Συζητάνε συνέχεια για αυτές. Κουβαλάνε μαζί τα βάσανα και τις φιλοδοξίες τους σαν και εμάς. Αλλά δυστυχώς και αυτοί, όπως εμείς, μια μέρα θα βρίσκουν άγευστα αυτά τα συναισθήματά τους.
Μόλις περάσαμε τη γέφυρα συναντηθήκαμε με ένα σωρό φτωχούς ανθρώπους. Κάποιοι από αυτούς ήταν σκεπτικοί και αγέλαστοι. Εδώ δεν υπάρχει μεσαία τάξη, οι άνθρωποι είναι ή πολύ πλούσιοι ή πολύ φτωχοί…Παρόλη όμως αυτή τη φτώχεια, δεν μπορείτε να δείτε βλοσυρό προσωπικό στα ξενοδοχεία και στα εστιατόρια. Όλοι γελάνε συνεχώς και ειλικρινά για να σας αφήσουν ευχαριστημένους. Στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν ακόμα θαυμάσιες περιοχές. Αλλά όπως εμείς έτσι και οι Τούρκοι κοπιάζουν για να τις καταστρέψουν για χάριν της ανάπτυξης.
Εδώ είμαι μαζί με τον φίλο μου τον Τίτο. Ο Τίτο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Δεν μπορώ να καταλαβαίνω τους «εθνικιστικούς» λόγους όταν βλέπω τις σχέσεις του με τους Τούρκους φίλους του και το πώς μας δέχονται κάθε φορά που πηγαίνουμε στην Κωνσταντινούπολη. Δεν έχω πάθει την κρίση «της αδελφότητας των δυο λαών» αλλά είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την έχθρα. Εάν δεν γνωρίζετε τους Τούρκους πολύ εύκολα μπορείτε να σχηματίσετε αρνητικές εντυπώσεις για αυτούς. Αλλά όταν τους γνωρίζετε απορείτε πως έχετε σκεφτεί κάτι τέτοιο. Και εμείς είμαστε φιλόξενοι αλλά οι περισσότεροι δεν έχουμε αυτήν την «αρχοντιά» που έχουν αυτοί στη φιλοξενία.
Στην ομάδα είμαστε 5 άτομα. Για αυτά τα 5 άτομα άλλαξε το πρόγραμμα τουλάχιστον 10 οικογενειών Τούρκων. Σε πολύ λίγους ανθρώπους παρατηρείται σε μας η ευγένεια και το χουβαρνταλίκι αυτών των ανθρώπων. Θα πείτε τώρα «αναφέρεστε μόνο στις θετικές τους πλευρές». Ναι τώρα μόνο αυτές βλέπω…
Για αιώνες η Κωνσταντινούπολη υπήρξε μια μεγάλη κοσμοπολίτικη πόλη. Μπορώ να πω μια ανατολίτικη Νέα Υόρκη. Οι Κωνσταντινουπολίτες γνωρίζουν τα παιχνίδια των πολιτικών και δεν είναι φανατικοί στο θέμα της θρησκείας. Από μικρός δεν ήθελα να πάω στην Κωνσταντινούπολη. Επηρεασμένος από τα βιβλία που διάβασα στο σχολείο με ενοχλούσε η ιδέα ότι η Πόλη ανήκει στους Τούρκους. Τώρα παραδέχτηκα ότι είναι μια τουρκική πόλη, δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς. Πρέπει να είναι πολύ άρρωστος ο άνθρωπος για να είναι τόσο εθνικιστής. Επίσης η Πόλη είναι το μοναδικό μέρος που καλοδέχονται τόσο πολύ τους Έλληνες. Τη ζεστασιά που έχετε εδώ δεν θα την έχετε ούτε στο Λονδίνο ούτε στο Παρίσι.
Αυτοί που είναι μαζί μας στο λεωφορείο είναι φανατικοί οπαδοί της Galatasaray. Παρ όλα αυτά είμαι σίγουρος ότι δεν θα μου πετάξει κανείς καμιά καρέκλα εάν βάλει ένα γκολ ο Ολυμπιακός, ενώ δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι θα με συγύριζαν σε μια παρόμοια περίπτωση στη Λεωφόρο. Γιατί αυτές είναι διαφορετικές αγωνίες.
Ενας ασυνείδητος είχε παρουσίασε τον πίνακα του Μωάμεθ στο γήπεδο, ένα τέτοιο μαλάκα μπορείτε να βρείτε και στα δικά μας τα γήπεδα. Ο αθλητισμός δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική. Στον αθλητισμό υπάρχουν μόνο τα αισθήματα. Έτσι το ένιωσα, το είδα και το χώνεψα εγώ. Μάλιστα είχα και ένα μεγάλο όφελος. Γιατί πήρα τη συνταγή ενός νόστιμου ψητού: Το μυστικό είναι να βάζεις στο πρόβειο κιμά βούτυρο από πάχος της ουράς από ένα διαφορετικό είδος πρόβατο. Γυρίζοντας στην Αθήνα μέσα στη βαλίτσα μου θα έχω 2 κιλά βούτυρο από πάχος της ουράς, 3 κιλά εκμέκ, 4 κιλά καϊμάκι. Και άμα πάρουμε τον αγώνα με 2-3 γκόλ η χαρά μου θα είναι απερίφραστη. Αλλά όπως είπα, αυτό είναι ένα διαφορετικό ζήτημα…»
11/03/2004
www.internethaber.com.tr
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
