«Αρχαιο Πνευμα Αθανατο» σε τιμη ευκαιριας για τους Ξανθιωτες…

«Ήταν πρόκληση. Είναι τιμή και πρόκληση για τον κάθε Έλληνα να τρέξει. Ήθελα να αφήσω αναμνήσεις καλές στο παιδί μου και είναι ο βασικός λόγος που ήρθα να τρέξω»: αυτά δεν είναι λόγια τυχαία ούτε ασήμαντα… Ανήκουν στον κ.Θωμά Πανταζή, τον λαμπαδηδρόμο που ξεκίνησε μαζί με την εξάχρονη κορούλα του Κυριακή χαράματα από το Μακροχώρι Ημαθίας για να βρίσκεται εγκαίρως στη θέση του, κάπου στον επαρχιακό δρόμο Αβδήρων – Γενισέας τού Νομού Ξάνθης και να τρέξει μεταφέροντας την Ολυμπιακή Φλόγα τριακόσια μέτρα πιο πέρα… Τους βρήκα να περιμένουν πιασμένοι πατέρας και κόρη χέρι – χέρι, στη μέση του πουθενά μέσα στο λιοπύρι, δίχως καπέλο στο κεφάλι ούτε ένα μπουκάλι νερό δίπλα… Είχαν ειδοποιηθεί μιάμιση εβδομάδα νωρίτερα πως την Κυριακή 18 του μηνός «έτρεχαν στην Ξάνθη»… Και ήρθαν με το Ι.Χ. τους όπως και ο προηγούμενος απ’ αυτούς, λαμπαδηδρόμος ο οποίος πήρε το δρόμο με το αυτοκίνητό του από τη Λάρισα και έπαθε βλάβη στην Ασπροβάλτα αλλά με τη δύναμη του εθελοντισμού τα κατάφερε και βρισκόταν στη θέση του την ώρα που έπρεπε… Δεν μπορώ μπροστά σ’αυτή τη δύναμη της θέλησης να μη νιώσω συγκίνηση και δέος…

Αλλά, κάπου εδώ τελειώνουν τα δάκρυα…

Καθότι, να σου ξεφύγει η αλμυρή η σταγόνα αλλά να μην είναι από το κρεμμύδι που καθαρίζεις… Να είναι από ανείπωτη ευτυχία… Και πώς να τη νιώσεις όταν έχεις ξοδέψει ένα ντεπόζιτο βενζίνης παλεύοντας μέσα από δρόμους και παράδρομους να προσεγγίσεις το χώρο υποδοχής τής Φλόγας στα Άβδηρα, και δεν μπορείς γιατί, σου λέει, έπρεπε να είχες στηθεί εκεί καναδυό ώρες πιο μπροστά… Ας πρόσεχες!

Και πάνω που εντυπωσιάζομαι από την οξύτατη αίσθηση καθήκοντος το οποίο επιδεικνύουν τα ένστολα όργανα της Τάξης – μα να τηρούν τις εντολές τού «Αθήνα 2004» με θρησκευτική ευλάβεια κι ας έχουν φέρει τα πάνω κάτω και τα μέσα έξω στην οδική κυκλοφορία του μισού Νομού Ξάνθης, πρώτη φορά το βλέπω η αθεόφοβη και θα το καταπιώ αν είναι να τους μείνει το «κουσούρι» στην τήρηση τού Νόμου! – ανταπαντώ κάθε τρακόσα μέτρα και από έναν λαμπαδηδρόμο μέσα στην κάψα τού μεσημεριού, μοναχό του να περιμένει μπας και φανεί από μακριά η «φασαρία», με τη δάδα παρά πόδας που όταν απελπίζεται την βλέπει για μπουκάλι γεμάτο νερό… Δεν αμφισβητώ ότι νιώθουν υπερήφανοι και τα συναισθήματά τους είναι σεβαστά απολύτως. Γι’ αυτό και γω παραλείπω να τους πληροφορήσω ότι «αυτή που περιμένουν, αυτή αυτή…» θα κάνει ώρες ακόμα να φανεί… Μια θαμπάδα που έχουν στο βλέμμα, από την αφυδάτωση στον ήλιο είναι και επίσης την παραβλέπω γιατί δεν μπορώ να την ανακουφίσω με το μισόλιτρο μπουκαλάκι νερού που κουβαλάω στο αυτοκίνητο…

Τους προσπερνάω έναν έναν και κάνω στάση αναμονής… Εκδρομή στην εξοχή θα το λέγαμε σε άλλη περίπτωση…

Κάποτε πλησιάζει το βαν με τα σύνεργα του «Αθήνα 2004» και των χορηγών και εκεί αποκτά η ιστορία ενδιαφέρον τηλεοπτικό… Τι να περιγράψω; Τα δείχνει κάθε βράδυ η ΝΕΤ κατ’ αποκλειστικότητα. Γιατί οι υπόλοιποι, δεν κάνει να αποκτήσουν «εμπορεύσιμο» τηλεοπτικό υλικό και τους το δίνουν να το καταλάβουν εύσχημα… Είναι η «μεγάλη γιορτή» των «ολυμπιακών ιδεωδών» αλλά ας μην το παραξηλώσουμε κιόλας… Ο καθένας από τη θέση του… Η «πλέμπα» είναι για να κουνάει τα σημαιάκια! Όχι να κάνει διαχείριση του προϊόντος… Φυσικά, απόλυτος έλεγχος στο δαιμόνιο και το πείσμα τού Έλληνα ποτέ εις τους αιώνες δεν επιβλήθηκε, πόσο μάλλον τώρα που πρόκειται για «σύγχρονο Έλληνα»… Έτσι εξασφαλίσαμε εικόνα υποφερτή, χρήσιμη για τοπική κατανάλωση και για το αρχείο… Ειδικά μέσα από τα χωριά, όπου παππούδες, γιαγιάδες και εγγονάκια, βγήκαν να δουν αυτό το θάμα που τους λένε στην τηλεόραση ότι συνεπαίρνει τον κόσμο όλον σαλεύοντάς τον από χαρά και περηφάνια…

Δεν έχει σημασία που οι λαμπαδηδρόμοι δεν τρέχουν αλλά περπατάνε από την κόπωση…Σημασία έχει που θα τους μείνει η στολή στο μπαούλο – καθότι για τη δάδα πρέπει να ακουμπήσουν 360 ζεστά ευρώ αλλιώς δεν έχει αναμνήσεις… Κι αφού την έχουν «τρέξει» ταλαίπωροι και ηλιοκαμένοι μέσα από τα χωράφια τής Ξάνθης – οι δε «ξένοι» πήραν τον ομμάτιόν τους για την επιστροφή αμέσως μετά το «τρακοσάρι» της λαμπαδηδρομίας αντί να φιλοξενηθούν οι άνθρωποι τη νύχτα εδώ μπας και συνεφέρουν για το δρομολόγιο που τους περίμενε άντε να δουν και την Πέτα στην κεντρική πλατεία – φθάνει κάποτε και στην είσοδο της πόλης… Κόσμος πολύς δεξιά κι αριστερά στο δρόμο, τους έχουν μοιράσει και τα σχετικά σημαιάκια για την έκφραση του μαζικού ενθουσιασμού, περιμένουν από «λεπτό σε λεπτό» για κάνα τέταρτο την άφιξη κάτω από το Ρολόϊ το στολισμένο. Και οι επίσημοι μετά των συζύγων τους, λες και δεν έχουν ξαναδεί φωτιά να καίει, να κλείνουν όρθιοι τη θέα από τα μάτια των παιδιών που κρέμονται από τα διαχωριστικά κάγκελα… Τι να τα κάνουν τα ιδεώδη οι μικροί θεατές(!) σου λέει… Σάμπως θα τα καταλάβουν! Ενώ αυτοί…

Τέλος πάντων, με το «τώρα μπαίνει η Φλόγα – ύστερα μπαίνει η Φλόγα», έγινε το συμβάν σε ανύποπτι χρόνο σαν τον «Ψεύτη Βοσκό» που την έπαθε εκεί που δεν το περίμενε… Και έτσι μπήκε η Φλόγα αφού είχαν προηγηθεί τρεις – τέσσερις πρόβες τζενεράλε σε «ενθουσιώδη υποδοχή» και λίγοι την πήραν χαμπάρι να περνάει από μπροστά τους… Ωραία ήταν πάντως… Οι μαμάδες που τα είχαν τα παιδιά τους λαμπαδηδρόμους, έκλαψαν από συγκίνηση, οι πατεράδες φούσκωσαν από υπερηφάνεια – θα’ χουν να λεν στα εγγόνια τους – ο δυτικής τεχνοτροπίας βωμός άναψε από τη δάδα τής Αναστασίας Μόρφη και όλοι προσευχόμασταν να μην κοπεί το υγραέριο εκείνη την ώρα και γίνουμε πρώτο θέμα στα αθηναϊκά ΜΜΕ, ανακρούστηκαν οι ύμνοι, χειροκρότησε ο κόσμος, και ο Δήμαρχος ανέβηκε στο βήμα:

«…η φλόγα μας ενώνει τον κόσμο. Είναι το φως τής ευγενούς άμιλλας, της αγάπης και της ελπίδας. Την καλωσορίζουμε με ιδιαίτερη χαρά, με ικανοποίηση, με ενθουσιασμό, με πάρα πολύ συγκίνηση. Ο αθλητισμός, η ευγενής άμιλλα, η παιδεία αλλά και η συνύπαρξη των λαών, βρίσκονται στην καρδιά των αγώνων αλλά και στοιχειοθετούν τον πυρήνα τού ελληνικού πολιτισμού εδώ και εκατοντάδες χρόνια»… είπε μεταξύ άλλων κι έδωσε τη θέση του στη Διευθύντρια της Λαμπαδηδρομίας την κ.Μικελοπούλου την οποία ακούσαμε από τα μεγάφωνα να λέει μια πολύ μεγάλη αλήθεια: «…δεν θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε αυτό το μεγάλο εγχείρημα χωρίς τη βοήθεια όλων των ανθρώπων, των εθελοντών, των λαμπαδηδρόμων…» Και μετά, παρέλαβε από τα χέρια τού Μιχάλη Στυλιανίδη μια ειδική πλακέτα με το έμβλημα του Δήμου Ξάνθης ενώ η ίδια του πρόσφερε μια αναμνηστική με το σήμα της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας και την ημερομηνία που η φλόγα ταξίδεψε στην Ξάνθη. Φιλήθηκαν σταυρωτά και έληξε η τελετή…

Αν μη τι άλλο θα μας μείνει η αναμνηστική φωτογραφία στο άλμπουμ…

Θα θέλαμε, επίσης, να μας πληροφορήσει η «Αθήνα 2004» αν επέδειξαν οι Ξανθιώτες, αρκούντως ικανοποιητική για το ταμείο της, καταναλωτική συμπεριφορά εμπεδώνοντας με υπευθυνότητα τα «πανανθρώπινα μηνύματα» της Ολυμπιακής Φλόγας, αλλά φοβούμαι πως αυτό δεν είναι του παρόντος…

Όπως όλοι τονίζουν, με χαμηλούς τόνους και πολύ δουλειά, πρέπει να πετύχουμε στους Ολυμπιακούς και θα πετύχουμε… «Μετά, τον κλαιν τον πεθαμένο» έλεγε, άλλωστε, η γιαγιά μου…

Μ.Β.Μπόντη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.