Αποτιμηση των “δωρων” της ιστοριας και της προσφορας

Οι μαθητές μαθαίνουν και χαίρονται…

Μαθήτριες της ΣΤ΄ Δημοτικού η Φιλίτσα Κούνιου και η Παγώνα Γεμενετζή καταθέτουν τη δική τους άποψη για την εκδήλωση…

ΠτΘ: Συνειδητοποιήσατε ότι πηγαίνετε σε ένα σχολείο εκατό χρόνων;

Φ.Κ.: Είναι πολύ ωραία που πηγαίνουμε εδώ σχολείο. Μάθαμε πολλά πράγματα και μέσα από τα θεατρικά και από το σχολείο. Πώς ήταν παλιά στο σχολείο, πώς λειτουργούσε με τη βίτσα…

Π.Γ.: Μου άρεσε που διασκεδάσαμε και είχε πολύ γέλιο.

ΠτΘ: Σου έκανε εντύπωση που κάποιοι άνθρωποι έδωσαν χρήματα για να γίνει το σχολείο;

Π.Γ.: Όχι. Η πράξη τους δείχνει αγάπη για τη Μαρώνεια. Ήθελαν να δώσουν κάτι που να κρατήσει για πάντα.

ΠτΘ: Σήμερα έχουμε τέτοιους ανθρώπους να δίνουν χρήματα;

Π.Γ.: Δεν υπάρχουν πολλοί.

ΠτΘ: Πώς σας φάνηκε η ύπαρξη δημογεροντίας. Υπάρχει σήμερα αυτός ο θεσμός;

Π.Γ.: Όχι αλλά υπάρχουν άλλοι που παίρνουν αποφάσεις.

ΠτΘ: Σας άρεσε το χωριό όπως ήταν τα παλιά χρόνια.

Φ.Κ.: Πάρα πολύ.

ΠτΘ: Χαρήκατε που ήρθε πολύς κόσμος;

Π.Γ.: Ναι είδαμε πολύ κόσμο και λέγαμε ότι ήταν πολύ ωραία. Πρώτη φορά ήρθε τόσος κόσμος να μας δει.

Φ.Κ.: Είχαμε και άγχος εξαιτίας της παρουσίας πολύ κόσμου.

ΠτΘ: Αισθάνεστε και περήφανες ως νεότερες που κάνατε τη Μαρώνεια γνωστή;

Π.Γ.: Ναι.

Φ.Κ.: Είμαι πολύ χαρούμενη που ήρθαν οι απόγονοι των Χατζέα και βέβαια που τους βρήκαν. Φαίνεται πως ακόμη νοιάζονται για το σχολείο.

ΠτΘ: Τι σας είπανε οι παλιές φωτογραφίες του σχολείου; Σας συγκίνησαν;

Π.Γ.: Ναι γιατί ήταν πάρα πολύ ωραία. Παλιότερα είχε πολλά παιδιά σήμερα δεν έχει.

ΠτΘ: Πόσα παιδιά πάτε τώρα σχολείο;

Φ.Κ.: Μαζί με τα νήπια 21.

ΠτΘ: Τι έχετε να πείτε για τις δασκάλες σας που σας καθοδήγησαν;

Φ.Κ.-Π.Γ.: Τις ευχαριστούμε πολύ.

Άλλες δύο μαθήτριες η Ελπίδα Γεμενετζή και η Βάγια Παρίση καταθέτουν τη δική τους επίσης άποψη για την όλη εκδήλωση…

ΠτΘ: Τι σας άφησε αυτή η εκδήλωση;

Ε.Γ.: Δουλέψαμε σκληρά για αυτή την εκδήλωση και οι δασκάλες και τα παιδιά.

Β.Π.: Ήταν πάρα πολύ ωραία, ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ όλοι. Θα μου μείνουν πάρα πολλά, το γέλιο, οι παρατηρήσεις των δασκάλων. Στην πρεμιέρα όμως ήμασταν πάρα πολύ καλοί.

ΠτΘ: Τι σας είπε το γεγονός ότι κάνατε κάτι για το οποίο έμαθε όλος ο νομός Ροδόπης;

Β.Π.: Χαρήκαμε πάρα πολύ για αυτό που κάναμε και για το γεγονός ότι ήρθαν οι απόγονοι των Χατζέα.

Ε.Γ.: Θέλουμε να πούμε για την κ. Χρύσα ότι χωρίς αυτήν δεν θα παίζαμε τόσο υπέροχα στο έργο που έγραψε. Χωρίς αυτήν δεν θα ήταν δυνατόν να συγκεντρωθούν οι παλιοί δάσκαλοι και οι παλιότεροι μαθητές και να θυμηθούν τα παλιά.

ΠτΘ: Αυτή η βουτιά στην ιστορία ήταν ωραίο ταξίδι;

Ε.Γ.: Ήταν πολύ ωραία και μας άρεσε και εμάς που παίξαμε αυτή την παράσταση. Θα μας μείνει αξέχαστη.

ΠτΘ: Την αγαπάτε λίγο παραπάνω τώρα τη Μαρώνεια;

Ε.Γ.: Την αγαπάμε αλλά πάντα την αγαπούσαμε.

ΠτΘ: Τα προηγούμενα χρόνια στις εκδηλώσεις πάντα γινόταν αναφορά στους αδελφούς Χατζέα. Φέτος ήταν αφορμή η εκδήλωση για τα εκατό χρόνια του σχολείου να σας μείνει περισσότερο αυτό το όνομα;

Ε.Γ.: Πάντα οι κυρίες μας μιλούσαν για τους αδελφούς Χατζέα και πηγαίναμε στην εκκλησία με την εικόνα τους, αλλά η σημερινή γιορτή δεν θα ξεχασθεί.

ΠτΘ: Ποιος είχε την ιδέα να σας ντύσει έτσι στα λευκά με τα φιογκάκια στα μαλλιά;

Ε.Γ, Β.Π.: Η κ. Χρύσα Μαυρίδου.

Οι παλιοί δάσκαλοι συγκινούνται και εκτιμούν…

Η Αηδόνα Ντώνια, δασκάλα στο σχολείο από το 1965-1968 και ο Χρήστος Πουλαράκης δάσκαλος στο σχολείο της Μαρώνειας από το 1968- 1969 παραβρέθηκαν στην εκδήλωση για τα εκατό χρόνια του δημοτικού σχολείου Μαρώνειας…

Αηδόνα Ντώνια:

«Και σήμερα στα όνειρά μου βλέπω να διορίζομαι στην Μαρώνεια»

ΠτΘ: Πώς αισθάνεστε κ. Ντώνια που βρίσκεστε σήμερα εδώ;

Α.Ν.: Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή που ήρθα, παρότι έχω περάσει πολλές φορές από εδώ. Σήμερα όμως είναι διαφορετικά γιατί είδα τους μαθητές, τις μαθήτριες, τους κατοίκους του χωριού. Είχα περάσει τρία ανεπανάληπτα χρόνια με πολλές εμπειρίες και με πολλές αναμνήσεις. Έγινα τόσο χρονών και στα όνειρά μου μόνο στη Μαρώνεια διορίζομαι, ενώ έχω περάσει τόσα πολλά χωριά.

ΠτΘ: Από πού ήρθατε;

Α.Ν.: Από τη Θεσσαλονίκη. Είμαι Σουφλιώτισσα. Σηκωθήκαμε στις 4:30 το πρωί και ας είναι καλά ο σύζυγος που με έφερε και χαρήκαμε πολύ.

ΠτΘ: Πώς αντιλαμβάνεσθε το γεγονός ότι αυτό το κτίριο σήμερα γιορτάζει τα 100 του χρόνια και πώς βλέπετε σήμερα, μια διαφορετική εποχή, την προσφορά των αδελφών Χατζέα;

Α.Ν.: Είναι υπέροχο αυτό. Εγώ όταν πρωτοάνοιξα την πρόσκληση και είδα το σχολείο με κατέλαβε μια συγκίνηση, την οποία δεν μπορώ να περιγράψω. Ήμουν ένα κοριτσόπουλο που δεν ήξερε για τους δωρητές, ήταν εκ μέρους μου μεγάλη παράλειψη που δεν το θυμόμουνα. Στα σαράντα δύο χρόνια που πέρασαν, δεν θυμόμουν το όνομα των δωρητών και ποτέ κάποιος δεν μου έκανε ιδιαίτερη μνεία για αυτούς. Οι Μαρωνείτες πρέπει να αισθάνονται περήφανοι για αυτή την ενέργεια των δωρητών.

ΠτΘ: Ποια χρόνια υπηρετήσατε στο σχολείο;

Α.Ν.: Από το 1965 έως το 1968.

ΠτΘ: Τι θυμάστε;

Α.Ν.: Είχαμε πολλά παιδιά. Πολλές φορές έμεινα μόνη μου με ενενήντα παιδιά. Είχα τη διεύθυνση και παρακαλούσα το διοικητή της αεροπορίας να μου στείλει κανένα στρατευμένο δάσκαλο, γιατί δεν μας έστελναν από την επιθεώρηση. Τα παιδιά ήταν έξυπνα και το χωριό ήταν πολύ φιλόξενο. Έχω πολλές αναμνήσεις από τη Μαρώνεια, από τα θαλασσινά που ψαρεύαμε τις Κυριακές, από τον Άγιο Γεώργιο που κουβαλούσαμε το καστανόχωμα για να βάλουμε στα κυκλάμινα, στο λιοτρίβι που πηγαίναμε για να βγάλουμε το πρώτο λάδι. Όλα είναι σήμερα υπέροχα που τα θυμάμαι.

ΠτΘ: Στο σχολειό αφού περάσατε τρία χρόνια, ερχόσασταν αντιμέτωπη με μια παλιά φωτογραφία, ένα έγγραφο, που να σας θυμίζει την ιστορικότητά του;

Α.Ν.: Σας είπα και προηγουμένως ότι αυτό το θέμα καθόλου δεν συζητήθηκε. Έκανα και με ντόπιους παρέα δεν μου μίλησαν ποτέ για το συγκεκριμένο περιστατικό. Λυπάμαι που το λέω αλλά δεν ήξερα.

ΠτΘ: Σας άρεσε σήμερα αυτό που είδατε από τα παιδάκια;

Α.Ν.: Το χάρηκα όπως και ο σύζυγός μου, όπως χάρηκα και τη λατρεία των μαθητών μου, του κόσμου που ήρθε…

ΠτΘ: Τους αναγνωρίσατε τους μαθητές σας;

Α.Ν.: Όχι δεν τους γνώρισα με γνώρισαν εκείνοι. Με έπιασε ένα δέσιμο στο λαιμό μου και ήταν αδύνατο να αρθρώσω λέξη.

ΠτΘ: Τελικά λειτουργεί αυτό το στίγμα της αγάπης μαθητή και δασκάλου;

Α.Ν.: Λειτουργεί για τους εκπαιδευτικούς πάρα πολύ. Βγαίνει μέσα από την ψυχή σου και τίποτα δεν είναι προσποιητό.

Χρήστος Πουλαράκης:

«Τα παιδιά της Μαρώνειας είχαν έφεση στα γράμματα»

ΠτΘ: Πώς εισπράξατε αυτή την εκδήλωση;

Χ.Π.: Ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει για τα 100 χρόνια λειτουργίας του δημοτικού σχολείου Μαρώνειας για να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τους ευεργέτες της Μαρώνειας.

ΠτΘ: Διατελέσατε δάσκαλος εδώ. Από ποια χρονιά;

Χ.Π.: Από το 1968.

ΠτΘ: Ήταν καλά χρόνια τότε. Θυμάστε κάτι;

Χ.Π.: Θυμάμαι και συγκρίνω τώρα μετά από 35χρόνια εργασίας σαν δάσκαλος ότι τα παιδιά της Μαρώνειας από τότε ξεχώριζαν στα γράμματα. Είχαν μια έφεση. Τότε για να μπουν τα παιδιά στο γυμνάσιο έδιναν εισαγωγικές εξετάσεις. Είχε ιδρυθεί το γυμνάσιο Ξυλαγανής και ήταν τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του. Στις εισαγωγικές εξετάσεις του 1968 πρώτευσε μαθητής της Μαρώνειας και την καλύτερη έκθεση από τους διαγωνιζόμενους την είχε πάλι μαθητής της Μαρώνειας.

ΠτΘ: Σας έχει μείνει δηλαδή αυτό στον εκπαιδευτικό σας βίο;

Χ.Π.: Καμαρώνω για αυτά τα παιδιά.

ΠτΘ: Πόσα παιδιά ήταν τότε στο σχολειό;

Χ.Π.: Πρέπει να ήταν τότε γύρω στα πενήντα παιδιά. Ήταν διθέσιο σχολείο.

ΠτΘ: Γνωρίζατε για τους Χατζέα;

Χ.Π.: Το γνώριζα και πριν από σαράντα χρόνια είχαμε τελέσει μνημόσυνο μνήμης για τους αδελφούς Χατζέα. Το μνημόσυνο γινόταν την 25η Μαρτίου.

ΠτΘ: Κάποια στιγμή αυτό εγκαταλείφτηκε; Γιατί σε τοπική εφημερίδα διαβάσαμε ότι δεν γινόταν πάντοτε…

Χ.Π.: Ίσως, γιατί δεν υπήρχαν και πολλά στοιχεία. Θυμάμαι τα χρόνια εκείνα μια σύντομη ομιλία που έκανα στο μνημόσυνο, πληροφορίες για την οικογένεια Χατζέα πήρα από γέρους και γριές του χωριού που είχαν ακούσει ή τους γνώριζαν. Μετέπειτα αν δεν γινόταν το μνημόσυνο, δεν το ξέρω.

ΠτΘ: Πώς σας φάνηκε η αναβίωση των επιδείξεων;

Χ.Π.: Ήθελα να συγχαρώ το σημερινό προσωπικό του δημοτικού σχολείου Μαρώνειας. Όλες τους είναι δραστήριες δασκάλες.

ΠτΘ: Άρα έχουμε ακόμη άξιους εκπαιδευτικούς παρότι λέγονται διάφορα…

Χ.Π.: Έχουμε και θα έχουμε

ΠτΘ: Αξίζει άρα και το δημόσιο σχολείο…

Χ.Π.: Βεβαίως. Πιστεύω ότι αξίζει μόνο το δημόσιο σχολείο.

Οι κάτοικοι του χωριού θυμούνται…

Ο Ανέστης Νιγδελίδης και η Φωτεινή Μαυρουδή κάτοικοι της Μαρώνειας καταθέτουν τη δική τους άποψη…

Ανέστης Νιγδελίδης, συνταξιούχος γραμματέας Κοινότητας Μαρώνειας:

«Εξαιρετική και συγκινητική η εκδήλωση»

ΠτΘ: Πώς σας φάνηκε αυτή η προσπάθεια των παιδιών και των δασκάλων να τιμήσουν τους αδελφούς Χατζέα;

Α.Ν.: Ήταν πάρα πολύ ωραία, εξαιρετική και συγκινητική και από ό,τι ένοιωσα και κατάλαβα κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες και χρειάζονται πολλά συγχαρητήρια στις δασκάλες και τη νηπιαγωγό.

ΠτΘ: Συγκινηθήκατε που επικαιροποιήθηκε ένα κομμάτι της ιστορίας;

Α.Ν.: Βεβαίως, διότι εδώ ζω πενήντα χρόνια, από είκοσι χρονών.

ΠτΘ: Δεν είσθε Μαρωνείτης;

Α.Ν.: Γεννήθηκα αλλού, στους Ασκητές και από τα είκοσί μου ζω εδώ. Επί σαράντα δύο χρόνια υπηρέτησα την Κοινότητα Μαρωνείας ως γραμματέας της. Όλες αυτές οι στιγμές με συγκινούν, γιατί εδώ μεγάλωσα.

ΠτΘ: Γνωρίζατε για την ιστορία των Χατζέα και του σχολείου;

Α.Ν.: Ξέρω αρκετά. Έχω διαβάσει. Αυτοί ήταν δωρητές του σχολείου και δεν είναι αυτή η μοναδική τους δωρεά. Άφησαν περιουσία, προίκα που λέμε, για να μπορεί να συντηρείται το σχολείο και αυτό είναι συγκινητικό. Είναι στην Κομοτηνή, ένα πολύ ωραίο κτήμα, το οποίο σήμερα είναι πλυντήριο αλλά μπορεί να αξιοποιηθεί. Και οι προσπάθειες των δασκάλων με συγκίνησαν περισσότερο και πιστεύω ότι πρέπει να αμειφθούν από τους προϊσταμένους τους. Συγκινήθηκα πολύ και τους αξίζουν συγχαρητήρια.

Φωτεινή Μαυρουδή:

«Υποστηρίζω ό,τι γίνεται για ν’ ακουστεί το χωριό μας»

ΠτΘ: Ποια είναι τα συναισθήματά σας μετά το τέλος της γιορτής;

Φ.Μ.: Ικανοποίηση από την ανταπόκριση και τη συγκίνηση του κόσμου. Έχω την ηθική ικανοποίηση ότι κάναμε κάτι καλό.

ΠτΘ: Εσείς μια παλιά Μαρωνείτισσα τι συναισθήματα νοιώσατε για τον τόπο σας που ένα μόνο κτήριό του έχει εκατό χρόνων ιστορία;

Φ.Μ.: Για όλους μας είναι μεγάλο θέμα.

ΠτΘ: Πώς είδατε την παρουσία των απογόνων των Χατζέα οι οποίοι μάλιστα δήλωσαν ότι δεν γνώριζαν και πολλά…

Φ.Μ.: Η παρουσία τους μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Παλιότερα είχε έρθει και μια άλλη συγγενής τους. Είχε συναντηθεί με τον πατέρα μου στον οποίο έστειλε φωτογραφίες, όπως αυτή των εγκαινίων και τη φωτοτυπία το πώς ήρθε ο Σταύρος Χατζέας και αγόρασε το χάνι. Κάποια στιγμή χαθήκαμε. Τώρα από τη στιγμή που γνωρίσαμε και κάποιους άλλους αυτό είναι ικανοποιητικό.

ΠτΘ: Η μεγάλη φωτογραφία των Χατζέα που υπάρχει στο αφιερωματικό σ’ αυτούς τεύχος προέρχεται από την ίδια την οικογένεια;

Φ.Μ.: Τη φωτογραφία με την οικογένεια του Σταύρου του Χατζέα και τα εγκαίνια του σχολείου μάς τα έχει στείλει η Ελένη Λασκαρίδου, εγγονή του Σταύρου. Αυτή είναι μεγάλης ηλικίας και δεν μπόρεσε να παραβρεθεί.

ΠτΘ: Τι θυμάστε από το σχολείο της Μαρώνειας;

Φ.Μ.: Ό,τι προσωπική μνήμη μπορεί να έχει ένα παιδί από το σχολείο.

ΠτΘ: Έτυχε σήμερα να είναι και κάποιος παλιός δάσκαλός σας;

Φ.Μ.: Όχι. Όταν πήγα σχολείο, είχα δασκάλα την κ. Μπακαλίδου και τελείωσα με τον κ. Μπακαλίδη.

ΠτΘ: Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι η συμμετοχή όλων των κατοίκων στην εκδήλωση. Θα συνεχίσετε τον αγώνα να καταγραφεί η νεότερη ιστορία του τόπου, πέρα από τα τμήματά της που ανέλαβαν επιστήμονες;

Φ.Μ.: Προσωπικά προσπαθώ να κάνω ένα φωτογραφικό αρχείο. Ξεκινήσαμε από κάποιες παλιότερες εκθέσεις και συλλέγουμε τμήματα της ιστορίας του χωριού.

ΠτΘ: Έρχονται σας βρίσκουν ερευνητές και ζητούν πληροφορίες για τη Μαρώνεια;

Φ.Μ.: Αρκετές φορές. Για παράδειγμα ο δάσκαλος κ. Σιγούρος πήρε φωτογραφικό υλικό για το βιβλίο του.

ΠτΘ: Το δίνετε παντού το υλικό σας;

Φ.Μ.: Αν πρόκειται να ακουστεί το χωριό μου ναι.

ΠτΘ: Επιθυμία σας ήταν να βγει ένα λεύκωμα. Θα το επιδιώξετε;

Φ.Μ.: Μου έχει γίνει πρόταση ώστε να μπορέσω να συλλέξω στοιχεία. Συγκεκριμένα στη γιορτή της σημαίας αλλά έκτοτε δεν έγινε κουβέντα.

ΠτΘ: Θα το επιδιώξετε;

Φ.Μ.: Υπάρχουν ορισμένα άτομα που θέλουν να βοηθήσουν αλλά θέλει δουλειά.

ΠτΘ: Το προσωπικό σας αρχείο πόσες φωτογραφίες αριθμεί;

Φ.Μ.: Πάνω από εκατό.

ΠτΘ: Ξέρετε την ιστορία της καθεμιάς;

Φ.Μ.: Περίπου. Γνωρίζουμε τον κτήτορα του καμπαναριού. Μια φωτογραφία δημογεροντίας, φωτογραφίες από τη Σμύρνη, φωτογραφίες από εκδρομές.

ΠτΘ: Είστε συνειδητά συλλέκτης;

Φ.Μ.: Βεβαίως είναι τρέλα.

Οι σημερινές δασκάλες τιμούν…

Χρύσα Μαυρίδου, Μαρία Βράτζια και Μαριάνθη Λαδίκου οι τρεις δασκάλες που οργάνωσαν και προετοίμασαν με κέφι και μεράκι την εκδήλωση….

ΠτΘ: Πώς προέκυψε η ιδέα, η αφορμή της εκδήλωσης; Ξέρατε όταν ερχόσασταν να διδάξετε εδώ ότι αυτό το σχολείο ήταν δωρεά Χατζέα;

Χρύσα Μαυρίδου: Δεν ήξερα για το συγκεκριμένο σχολείο. Όταν όμως έρχεσαι σε αυτό τον τόπο μαθαίνεις και το πρώτο που μαθαίνεις είναι για το καμάρι της Μαρώνειας, αυτό το σχολείο και ότι οι δωρητές είναι οι Χατζέα. Ο κόσμος της Μαρώνειας δεν τους ξέχασε ποτέ.

ΠτΘ: Όταν ήρθατε στο σχολειό ήρθατε αντιμέτωποι με αυτό το παρελθόν, είδατε βιβλία, είδατε να σας περιβάλλει η ιστορία;

Χ.Μ.: Το πρώτο που είδα είναι η φωτογραφία τους και φυσικά οι γονείς το πρώτο που έκαναν ήταν να μας εξηγήσουν ποιοι είναι αυτοί, ότι είναι οι ευεργέτες και ότι τιμούν τον τόπο. Στην πορεία βέβαια λυπήθηκα που δεν υπάρχουν πολλές καταγραφές γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Πιστεύω ότι με αφορμή τα 100 χρόνια του σχολείου και το πρότεινε και ο νομάρχης να γίνει συλλογή υλικού της Μαρώνειας για να καταγραφεί. Είναι καλή αφορμή για κάποιους ερευνητές να ασχοληθούν με το θέμα και να αναδείξουν όλη αυτή την προσπάθεια αυτών των ανθρώπων.

ΠτΘ: Το πρόγραμμα που καταρτίσατε και παιδαγωγικά έχει πολλούς πυρήνες δηλαδή το ότι έγγραφα της δημογεροντίας διαβάστηκαν από τα παιδιά, το ότι έχουμε αναβίωση των γυμναστικών επιδείξεων. Πόσο καιρό κάνατε να συνθέσετε την ιδέα και να την υλοποιήσετε;

Χ.Μ.: Αρχικά πιστέψαμε ότι πρέπει να τιμήσουμε αυτή την επέτειο και αυτό το οφείλαμε σαν δασκάλες εφόσον βρεθήκαμε εμείς να είμαστε σε αυτό το σχολείο. Σαν νηπιαγωγός να πω ότι είμαι βοηθητική στην προσπάθεια αυτή. Ήταν χρέος μας να τιμήσουμε εφόσον συμπέσαμε. Από εκεί και πέρα αρχικά δεν ξέραμε τι θα κάναμε αλλά στην πορεία μαθαίνοντας και πολλά ιστορικά στοιχεία προέκυψε η σκέψη η συνέλευση της δημογεροντίας να τεθεί επί σκηνής και τα παιδιά να μάθουν μέσα α από αυτήν.

ΠτΘ: Πώς τα παιδιά αντιμετώπισαν το γεγονός ότι έρχονταν σε επαφή με το θέμα; Τι αντιδράσεις είχαν;

Μ.Λ.: Ήταν πολύ θετική η αντίδραση των παιδιών και με μεγάλη προθυμία δέχτηκαν να συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια.

ΠτΘ: Είχαν απορίες;

Μ.Λ.: Είχαν απορίες και ήθελαν να μάθουν περισσότερα για το πώς λειτουργούσε η δημογεροντία, καταλεπτώς.

ΠτΘ: Ουσιαστικά για τους Χατζέα δεν υπάρχουν πηγές. Σας έδωσαν πληροφορίες οι κάτοικοι του χωριού;

Μ.Λ.: Βεβαίως από την αρχή ήταν θετικοί. Μας βοήθησε πολύ και ο κ. Σιδηράς που έχει κάνει έρευνα και άλλοι δάσκαλοι που επίσης έχουν ερευνήσει.

ΠτΘ: Βραβεύσατε και δασκάλους. Όλα αυτά έγιναν με τη συνεργασία των ανθρώπων του χωριού;

Μ.Λ.: Βεβαίως, απλά ψάξαμε στα παλιά μαθητολόγια και στα βιβλία των δασκάλων για να βρούμε όλα τα ονόματα. Δεν ξέρω αν μπορέσαμε να καταγράψουμε όλους τους δασκάλους, ήταν λίγο δύσκολο, βρίσκαμε περισσότερο τους διευθυντές και όχι τους δασκάλους.

ΠτΘ: Όταν ήρθατε στο σχολείο ποια ήταν τα συναισθήματά σας;

Μ.Λ.: Καταρχήν όταν ήρθα εδώ δεν γνώριζα για το σχολείο, απλά γνώριζα για τη Μαρώνεια ότι είναι ένας τόπος με ιστορία από τα παλιά χρόνια. Σιγά σιγά και κάνοντας επισκέψεις με τα παιδιά, καθώς και βλέποντας κάποιες φωτογραφίες, που έχουμε στο σχολείο μας καταλάβαμε τη μεγάλη ιστορία που έχει αυτό το σχολείο. Καταρχήν μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι είναι πέτρινο και διώροφο. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο σχολείο ρωτώντας μάθαμε την ιστορία του, που ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.

Χ.Μ.: Όταν έρχεσαι επισκέπτης πόσο μάλλον δάσκαλος στη Μαρώνεια δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ για να μάθεις την ιστορία, γιατί οι άνθρωποί της θα στην πούνε. Είναι περήφανοι για την ιστορία τους περήφανοι για τον τόπο τους και θα προσπαθήσουν να σε μυήσουν οι ίδιοι στο ιστορικό παρελθόν.

ΠτΘ: Θέλω να μου πείτε και εσείς κ. Βράτζια την εμπειρία σας όταν πρωτοήρθατε στο σχολείο της Μαρώνειας;

Μ.Β.: Πρώτα από όλα μου έκανε εντύπωση το κτίριο κατάλαβα ότι έχει ιστορία και ρωτώντας τους παλιότερους συναδέλφους αλλά και τους γονείς πήρα κάποιες πληροφορίες.

ΠτΘ: Πώς είναι να κάνεις μάθημα σε ένα σχολείο που λειτουργεί και ως μουσείο;

Μ.Λ.: Τα παιδιά χαίρονται που από κάτω βρίσκεται η αρχαιολογική υπηρεσία. Μάλιστα κάποια στιγμή η αρχαιολόγος είχε βγάλει κάποια αντικείμενα αρχαία και τα συντηρούσε, οπότε έδειξαν ενδιαφέρον. Κάναμε μια επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο και μάλιστα βρήκαν και κάποια κομματάκια που τα παραδώσαμε οι ίδιοι στην αρχαιολογική υπηρεσία.

ΠτΘ: Άρα θέλοντας και μη ο καθένας εδώ ζει με την ιστορία;

Χ.Μ.: Η πρώτη επίσκεψη που θα κάνουμε τουλάχιστον εγώ με τα παιδιά του νηπιαγωγείου για να γνωρίσουμε τον τόπο μας είναι ο αρχαιολογικός χώρος και το σχολείο.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι είναι αδιάκοπη και ανελλιπής η επικοινωνία των Μαρωνιτών με τους Χατζέα; Διάβασα σε κάποια τοπική εφημερίδα ότι κάποια χρόνια υπήρξε και μια μικρή λησμονιά ή μια υποχώρηση από το τυπικό του οι Χατζέα να τιμώνται κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου και να τελείται μνημόσυνο…

Μ.Λ.: Εμείς από τη στιγμή που ήρθαμε το τηρούμε.

Χ.Μ.: Είναι και λογικό ίσως να συνέβη αυτό, αλλά δεν νομίζω ότι έπαψαν οι άνθρωποι της Μαρώνειας, και δεν είναι επί της ουσίας ζήτημα αυτό, η απάντηση είναι η προσέλευση σήμερα του κόσμου και η στήριξή του για να κάνουμε αυτή την εκδήλωση, η οποία αναδείχθηκε σε μεγάλη επέτειο.

ΠτΘ: Είναι σημαντική η συμμετοχή των κατοίκων και για το μπουφέ που στήθηκε και για την έκθεση φωτογραφίας η οποία έγινε με ευθύνη σας αλλά με τη συνδρομή των κατοίκων…

Χ.Μ.:καλέσαμε τους τοπικούς φορείς, το δήμαρχο το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων και όλοι ανταποκρίθηκαν θετικά. Αυτή είναι μία συλλογική προσπάθεια.

ΠτΘ: Ήταν ωραίο που οι γυναίκες μαγείρεψαν…

Χ.Μ.: Ήταν ό,τι καλύτερο. Ήθελαν ο καθένας να συμβάλλει με το δικό του τρόπο στο να πετύχει αυτό.

ΠτΘ: Θα συνεχίσετε μετά από αυτή την προσπάθεια να γίνει καταγραφή της ιστορίας;

Χ.Μ.: Νομίζω ότι το έναυσμα δόθηκε και μάλιστα θα έλεγα ότι υπάρχουν άνθρωποι εδώ που τη συντηρούν την ιστορία με τις συλλογές που κάνουν και με ιστορικά στοιχεία. Υπάρχουν ακόμη και προφορικές ιστορίες που περνάνε από τη μια γενιά στην άλλη. Τώρα από εκεί και πέρα και οι σύλλογοι βρήκαν την ευκαιρία αυτό που σκέφτονταν χρόνια να κάνουν στην Μαρώνεια, να το πραγματοποιήσουν. Αυτοί πρέπει να αναλάβουν αυτό το ρόλο και εμείς θα τους στηρίξουμε.

ΠτΘ: Ο κόσμος σας ευχαρίστησε. Είναι αυτό μια ηθική ικανοποίηση;

Μ.Λ.: Είναι και αποτελεί μια απάντηση σε όσα λέγονται για το δημόσιο σχολείο.

Χ.Μ.: Εμείς οι δάσκαλοι δεν πρέπει να απολογούμαστε για το έργο μας. Θεωρώ ότι αυτό από μόνο του είναι σημαντικό. Πολλές φορές μας προσάπτουν την κατηγορία ότι εμείς καθόμαστε και δεν εργαζόμαστε. Νομίζω ότι η σημερινή εκδήλωση είνια μια απάντηση.

Μ.Β.:Εμείς οι δάσκαλοι έχουμε χρέος να κάνουμε τέτοιες εκδηλώσεις, όταν δίνεται η αφορμή και όταν τα παιδιά θέλουν να συμμετέχουν. Είναι το πιο σημαντικό να αναγνωρίζεται το έργο από τους μαθητές σου.

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.