Αποχαιρετωντας τον Στελιο Σταμπουλιδη

Ένας ευπατρίδης της πολιτικής ζωής του τόπου μας, ο Στέλιος Σταμπουλίδης, έφυγε χθες από κοντά μας. Θα μένει, όμως, για πάντα ζωντανή στη μνήμη όλων μας η προσφορά του στο δημόσιο βίο και την περιοχή. Υπηρέτησε, τόσο μέσα από τα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου, για πάνω από τριάντα χρόνια, όσο και μέσω της εργασίας του την περιοχή μας με ήθος και βούληση προσφοράς, με αξιοπρέπεια και ανιδιοτέλεια. Το ήθος του και η ευπρέπειά του θα διδάσκουν για πολλά χρόνια τους νεότερους.
Ο Στέλιος Σταμπουλίδης υπήρξε φίλος του Παρατηρητή της Θράκης και συνεργάστηκε άψογα μαζί του. Απόσταγμα αυτής της συνεργασίας ήταν το βιβλίο του Σάββα Τσιμπερίδη, “Δώστε τα χέρια όποιοι και να ‘στε”. Με τα ειλικρινή μας συλληπητήρια προς την οικογένειά του ως ελάχιστο σημείο τιμής αποχαιρετώντας τον άνθρωπο Στέλιο Σταμπουλίδη δημοσιεύουμε συνέντευξή του που παραχώρησε στην Μαρία Αμπατζή και φιλοξενήθηκε στο περιοδικώ «ΖΩ» – Οκτώβριος – Νοέμβριος 2008…

Στέλιος Σταμπουλίδης, Φαρμακοποιός-Συλλέκτης-Δημοτικός Σύμβουλος «Ψυχαγωγία μου είναι η δουλειά, το φαρμακείο, η πολιτική με την έννοια της αυτοδιοίκησης»

Ο Στέλιος Σταμπουλίδης είναι Κομοτηναίος, δημοτικός σύμβουλος επί πολλά έτη, εκλεγμένος τελευταία με την παράταξη του Δημήτρη Κοτσάκη, «Κομοτηνή – Σύγχρονη Πόλη» και αντιδήμαρχος Πολιτισμού. Είναι γέννημα θρέμμα Κομοτηναίος, με αφετηρία το σπίτι στην οδό Καισαρείας 1 στη Ρέμβη, μια από τις γειτονιές που διατήρησαν το χρώμα τους, ενώ διατηρείται και το σπίτι της οικογένειας. Από τη Ρέμβη μετακόμισαν στη Στρατώνα και θυμάται ότι πήγαιναν στην πλατεία Καραϊσκάκη κι έπαιρναν νερό από την τουλούμπα για το σπίτι, όπως όλοι…

Τελείωσε το Γυμνάσιο της Κομοτηνής και σπούδασε Φαρμακευτική στη Βιέννη. Εκεί διατέλεσε πρόεδρος Ελλήνων Φοιτητών Βιέννης και στη συνέχεια Αυστρίας. Πολιτεύτηκε με τη δεξιά παράταξη, όπως λέει χαρακτηριστικά, διατέλεσε πρόεδρος ΝΟΔΕ κι επί χρόνια υπηρετεί τα κοινά μέσα από τα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου, ενθυμούμενος την αρχή, το 1978 με τον αείμνηστο Ανδρέα Στογιαννίδη, όπως και όλους τους διατελέσαντες δημάρχους. Πιστεύει στην αυτοδιοίκηση την οποία υπηρετεί και στο διάλογο ως μορφή εξωτερίκευσης της σκέψης, αλλά και πηγή σύνθεσης και διαλόγου.

Ο Στέλιος Σταμπουλίδης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί bon viveur, λόγω καταγωγής, σπουδών, ζωής πλούσιας σε ταξίδια και πολιτιστικά ερεθίσματα όπως είναι το διάβασμα, η όπερα, η μουσική, αλλά είναι εργασιομανής και κοινωνικός, διαλέγει όμως να επικοινωνεί με τους ανθρώπους μέσα από τη δουλειά του. Επομένως το στοιχείο της ανθρώπινης επαφής με τους συνδημότες του κυριαρχεί της «καλής ζωής». Πιστεύει ότι τα αγαθά «κόποις κτώνται», αγαπάει τη γνώση και την ελληνική γλώσσα. Η συζήτηση μαζί του, μ’ έναν άνθρωπο που σέβεται τον συνομιλητή του, είναι μια διαδρομή με πολύ πνεύμα και χιούμορ και κύρια αισιοδοξία, μια και συστήνει το παιχνίδι να μετράς ανάποδα και … τα βάσανα ξεχνιούνται.

Φύγατε από την Κομοτηνή για να σπουδάσετε στην Αυστρία.
Πήγα για σπουδές στη Βιέννη και το 1965 -6 επέστρεψα στην Ελλάδα. Ανέλαβα το φαρμακείο του πατέρα μου κι από τότε ζω διαρκώς στην Κομοτηνή.

Πόσο δύσκολη ήταν η προσαρμογή από τις συνθήκες ζωής της Αυστρίας σ’ αυτές της Κομοτηνής που έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Τα φοιτητικά χρόνια έχουν άλλο νόημα. Το περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύσσεται κάποιος είτε σαν νέος, είτε σαν σπουδαστής προσφέρει εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που μπορεί να προσφέρει μια επαρχιακή πόλη και μάλιστα μια πόλη όπως ήταν τότε η Κομοτηνή. Ας μην ξεχνάμε ότι δε μπορούμε να συγκρίνουμε πόλεις στο εσωτερικό μιας χώρας, πόσο μάλλον τη Βιέννη με την Κομοτηνή. Τότε υπήρχαν 12- 14 γέφυρες στην πόλη, όταν υπήρχε ο Μπουκλουτζάς πριν την πλημμύρα.
Βοηθούσα τον πατέρα μου στο φαρμακείο από τότε που ήμουν στο Γυμνάσιο και βέβαια σαν φοιτητής, στις διακοπές μου αναλάμβανα τις διανυχτερεύσεις. Δε θεωρώ δύσκολη την προσαρμογή όταν κάποιος θέλει και ξέρει ότι πρέπει να προσαρμοστεί.

Μιλήσατε για το ποτάμι. Πιστεύετε ότι θα μπορούσε να έχει διατηρηθεί και η Κομοτηνή να είναι μια πόλη γραφική, με το ποτάμι να λειτουργεί σαν σημείο αναφοράς;
Με τα σημερινά δεδομένα θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολλά, αλλά τότε παρακαλούσαμε να μη βρέξει για να μην πλημμυρίσουμε, δεν υπήρχαν δρόμοι. Το ποτάμι με λίγο ρομαντισμό θα μπορούσε κάποιος να το συγκρίνει μ’ ένα ποτάμι της Ευρώπης, η οποία είναι κάτι το διαφορετικό. Δε μπορούμε να συγκρίνουμε την Ελλάδα που πέρασε προσφυγιές κι εμφύλιους με την Ευρώπη, άλλοι λαοί κι άλλες νοοτροπίες. Σήμερα πλέον δεν έχουμε τις τεράστιες διαφορές που είχαμε τότε.
Αν είχαμε την τεχνολογία και τα χρήματα που υπάρχουν σήμερα τότε, θα μπορούσαμε να το κάνουμε, αλλά τότε σκεφτόμασταν τον επιούσιο.

Θεωρείτε ότι στην Κομοτηνή η παρουσία του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης προκάλεσε μια έκρηξη;
Βέβαια, αν και δε θα πω έκρηξη. Έδωσε άλλη ώθηση κι όχι μόνο σε επίπεδο οικοδομικής έκρηξης. Οι νέοι άνθρωποι όπου πηγαίνουν φέρνουν άλλο αέρα, άλλες νοοτροπίες, προσαρμοζόμαστε, μαθαίνουμε.
Με την ύπαρξη του Πανεπιστημίου παρουσιάστηκαν ανάγκες, άρχισαν ν’ αναπτύσσονται οικοδομές, οι δρόμοι έπρεπε υποχρεωτικά ν’ αλλάξουν, νέες συνοικίες άρχισαν να δημιουργούνται κι ο δήμος Κομοτηνής άρχισε ν’ αντιμετωπίζει από τότε οικονομικά προβλήματα, γιατί τότε δεν υπήρχαν πόροι.

Στην πορεία του χρόνου

Κινείστε επαγγελματικά σε μια περιοχή που είναι από τις πιο γραφικές της Κομοτηνής, ανάμεσα στην Ερμού και τη δημοτική αγορά, η οποία έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Πιστεύετε ότι αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, χρειάζεται διατήρηση, ανάδειξη;
Θα σας μεταφέρω μια 20ετία πίσω. Η μακαρίτισσα Μελίνα Μερκούρη είχε δώσει στο δήμο ή τη νομαρχία κάποια εκατομμύρια δραχμές για να διατηρηθούν τα καλντερίμια και τα πλακόστρωτα, ένα δείγμα ότι πρέπει να διατηρηθούν. Αλίμονο αν δεν διασώζουμε την παράδοση ή κάτι που έχουμε βρει. Πρέπει να τα συντηρούμε, να τα αξιοποιούμε. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα σημείο αναφοράς μιας πόλης, όπως είναι η Πλάκα στην Αθήνα, τα Λαδάδικα στη Θεσσαλονίκη.

Αναφερθήκατε στο θέμα της διατήρησης των παλιών. Πώς προέκυψε η αγάπη για τα αντικείμενα που συλλέγετε;
Με ενέπνευσε ένα μπαούλο που ήταν το στρατιωτικό μπαούλο των αξιωματικών της εποχής εκείνης, το οποίο μού κληροδότησε ο πατέρας μου. Αγαπούσα τους γονείς μου, ιδιαίτερα τον πατέρα μου κι ό,τι είχε σχέση μαζί του το κράτησα, τη στολή του αξιωματικού, το σπαθί του, τα μετάλλιά του, την ταυτότητα, -αν θυμόσαστε το τραγούδι «Της Αμύνης τα Παιδιά» – του φαρμακοποιού. Ο πατέρας μου υπηρετούσε σαν στρατιωτικός φαρμακοποιός στον Έβρο. Διατηρώ ό,τι έχει σχέση με την οικογένειά μου, όπως και μια εικόνα της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου από την μητέρα μου, την οποία είχε δώσει στη γιαγιά μου η πεθερά της όταν αρραβωνιάστηκε. Όλα αυτά τα διατηρώ και τα σέβομαι. Δυστυχώς εμείς οι έλληνες έχουμε τη νοοτροπία ό,τι είναι παλιό να θεωρούμε ότι είναι για πέταμα. Δεν θεωρώ πως ό,τι παλιό είναι και καλό, απλά υπάρχουν πολλά παλαιά αριστουργήματα τα οποία δεν συγκρίνονται με τα σημερινά, σε οποιοδήποτε τομέα, στη μαγειρική, το ντύσιμο, τα κεντήματα…
Επίσης, είχα μια πολύ καλή συγκυρία στη Βιέννη. Είχα φίλο τον επιθεωρητή αστυνομίας της Βιέννης ο οποίος ήταν συλλέκτης γραμματοσήμων, αλλά δεν ήξερα τότε πολλά από γραμματόσημα. Χάζευα μια φορά σε μια βιτρίνα γραμματοσήμων, με πλησίασε και με ρώτησε από πού είμαι. Μού είπε ότι τον ενδιαφέρουν τα γραμματόσημα και ξεκίνησε μια φιλία οικογενειακή, με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Ανταλλάσσαμε γραμματόσημα, νομίσματα που εξέδιδε η αυστριακή και η ελληνική κυβέρνηση για διάφορες επετείους, επίσης αυτά του Μακάριου. Σε όλα αυτά διακρίνω ένα είδος πολιτισμού. Στη Βιέννη υπάρχουν ακόμη καταστήματα για συλλέκτες γραμματοσήμων.

Ταξίδια: συλλέκτης ευχάριστων αναμνήσεων

Σας αρέσουν ιδιαίτερα τα ταξίδια, είναι ένα κομμάτι της ζωής σας.
Μου αρέσουν, η Δύση, η Ανατολή, ο Βόρειος Πόλος, τα πάντα.

Υπάρχει κάποιο ταξίδι που θέλετε να κάνετε εκ νέου ή να επαναλάβετε;
Όλα τα ταξίδια μού αφήνουν ευχάριστες αναμνήσεις, γιατί όταν πηγαίνω κάπου πηγαίνω για να περάσω καλά κι όταν επιστρέφω ακόμη κι αν το 99% είναι άσχημο κρατάω το 1% και λέω «κοίτα τι ωραία που πέρασα». Δεν κρατάω τίποτε άσχημο.
Μια φορά είχαμε πάει σ’ ένα υπαίθριο παζάρι στη Δαμασκό και κάποιος έψηνε σουτζουκάκια που είχαν πάνω τους μύγες. Οι φίλοι μου είδαν τις μύγες κι εγώ το πήρα και το έφαγα για μια δοκιμή.
Έχω πάει πάνω στο Ίβαλο στη Φιλανδία, πέρα από το χωριό του Αϊ- Βασίλη το Ροβανιέμι, μια ώρα από εκεί με το αεροπλάνο που είχε θερμοκρασία -36 βαθμούς Κελσίου. Επίσης, στην πρώτη πτήση που έγινε για τον Μαυρίκιο ήμουν με τους πρώτους επιβάτες.

Υπάρχει κάποιο ταξίδι που θέλετε να κάνετε;
Όλα μού αρέσουν, ακόμη και στον Πλατανίτη όταν πηγαίνω είναι ένα «ταξίδι». Η νοικοκυρά μού έλεγε «αν καταφέρεις Στέλιο μου να μετράς ανάποδα και να φτάσεις στο 0 για να σκέφτεσαι τα ευχάριστα είναι το καλύτερο απ’ όλα». Στους φίλους μου δίνω τη συμβουλή να μετρούν ανάποδα ανάλογα με το πρόβλημά τους, 50, 49, 48… φτάσε στο 0 και θα έχεις ξεχάσει το πρόβλημα.

Ποια είναι η αγαπημένη σας διαδρομή στην Κομοτηνή για περπάτημα;
Δυστυχώς δεν περπατώ, γιατί μού λείπει ο χρόνος. Κατηγορούμαι γι’ αυτό, συμμετέχω στο κατηγορώ αυτών που με κατηγορούν αλλά δεν έχω χρόνο.

Έχετε χρόνο για ψυχαγωγία;
Ψυχαγωγία μου είναι η δουλειά, το φαρμακείο, η πολιτική με την έννοια της αυτοδιοίκησης κι όχι η κομματική. Βέβαια, δε μού αρέσει να κάθομαι μόνος μου κι όταν είμαι μόνος μού αρέσει να γράφω σκέψεις. Σ’ ένα από αυτά έχω τον τίτλο «Ανακαλούνται τα ανακληθέντα». Υπάρχει ανάκληση φαρμάκων, διαφόρων. Μια φορά ήμουν μεταξύ σφαίρας και άκμονος σε ό,τι αφορά τη σχέση μου με τα αισθήματα και τα συναισθήματα και σκέφτηκα «γιατί ανακληθέντα, ανακαλούνται τα ανακληθέντα κι επανερχόμαστε στο καθημερινό που λέγεται αγάπη κι έρωτας».

Είναι οι δυο αρνήσεις που κάνουν μια κατάφαση;
Ναι, ανακαλώ τα ανακληθέντα.

Πιστεύετε ότι οι νέοι απογοητεύονται πιο εύκολα;
Ναι, γιατί ίσως σκέφτονται περισσότερα, έχουν ίσως περισσότερες ανέσεις από όσες θα έπρεπε. Ας μην ξεχνάμε ότι τα αγαθά «κόποις κτώνται» και τα αγαθά δε μπορούμε να τ’ αποκτήσουμε ενώ καθόμαστε, να περνάμε εξετάσεις χωρίς να διαβάζουμε, να βγάζουμε χρήματα χωρίς να δουλεύουμε.

Ίσως είναι και ζήτημα παιδείας.
Θυμάμαι τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον παππού, όταν ήταν υπουργός Παιδείας και είχε πάει μια επιτροπή γονέων και κηδεμόνων και ζητούσε σχολεία. Είχε πει τότε – κι αυτή είναι μια ρήση σοφή – «μορφώσατε μητέρες». Ο άνθρωπος ξεκινάει την εκπαίδευσή του από τον πατέρα και τη μητέρα.

Πώς αισθάνεστε πού ζείτε σε μια περιοχή που έχει υψηλούς δείκτες αναλφαβητισμού;
Είναι πραγματικά άσχημο. Δεν είναι μόνο ο αναλφαβητισμός, θυμίζω το «μορφώσατε μητέρες». Κάποτε, όταν δεν υπήρχαν οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα, οι τελειόφοιτοι Γυμνασίου ήξεραν περισσότερα από τους σημερινούς τελειόφοιτους Πανεπιστημίου.

Ήξεραν ελληνικά.
Ναι. Άκουσα σε μια εκπαιδευτική εκπομπή στην τηλεόραση να ρωτούν εάν το σπίτι γράφεται με «ι» ή με «η».
Διαβάζω την εφημερίδα «Εστία» για τη γλώσσα, έχει το «ω» και την υπογεγραμμένη, δασείες, ψιλές, τόνους.

Έχετε κρατήσει βιβλία από την παιδική σας ηλικία;
Έχω πολλά βιβλία, έχω του πατέρα μου, η γυναίκα μου έχει μια πολύ ωραία βιβλιοθήκη. Είναι υπέρ του θεάτρου και της ποίησης, αλλά δεν έχω αξιολογήσει ποτέ τη βιβλιοθήκη.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας σημείο στην Κομοτηνή;
Ο χώρος εργασίας, το άρωμα της δουλειάς μου. Έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο και μού αρέσει. Μού αρέσουν οι άνθρωποι.

Βάζετε κάποιο συγκεκριμένο στοίχημα μέσα από τη νέα σας θέση στα πολιτιστικά πράγματα του δήμου Κομοτηνής, κάτι που θα σας ευχαριστούσε να υλοποιηθεί;
Ό,τι είναι για το καλό της πόλης μ’ ευχαριστεί. Στον κ. Κοτσάκη διέκρινα έναν άνθρωπο πολύ ενεργητικό τον οποίο τον έχω σαν παράδειγμα στα λόγια και τα έργα του. Πάντα μιλάω για τους τέως δημάρχους, τον Ανδρέα Στογιαννίδη, τον Χαράλαμπο Κατσιμίγα, τον Γιώργο Παπαδριέλλη, τον Τάσο Βαβατσικλή, ακόμη κι αν τσακωνόμαστε, κι όλα τα καλά που κάνουν μού αρέσουν.
Ό,τι γίνεται για την Κομοτηνή είναι καλό. Όποια πρόταση από όπου κι αν προέρχεται είναι σεβαστή.

Διάλογος, επομένως.
Βεβαίως. Όταν ο άνθρωπος δεν εξωτερικεύει τη σκέψη του δεν γίνεται. Όταν κλείνεσαι μέσα στο μυαλό σου χωρίς να μιλάς δε «μπορείς» σαν άνθρωπος.
Μέσα από το διάλογο έρχεται η βελτίωση, το ρητό των προσκόπων «αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμειναι άλλων».

Συλλογές – δωρεά

Με τι άλλο ασχολείστε;
Κατά καιρούς, ανάλογα με τον ελεύθερο χρόνο διαβάζω ποίηση, χωρίς να είμαι λάτρης. Για μια διετία διάβαζα Καβάφη. Μού αρέσουν οι αρχαίοι συγγραφείς και μάλιστα ο Αριστοτέλης, όπως και ο Ισοκράτης.

Έχουμε το πρόσφατο παράδειγμα της δωρεάς σας στο δήμο Κομοτηνής, αντικειμένων από την προσωπική σας συλλογή.
Έβλεπα τη στολή του πατέρα μου και σκεφτόμουν ότι δεν πρέπει να πάει χαμένη. Μια και δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση σκεφτόμουν ότι αυτά ανήκουν στον κόσμο κι όχι σ’ εμένα. Η ερωμένη του Βίκτωρος Ουγκό, Ιουλιέττα έλεγε «στον κόσμο ανήκει η σκέψη του, σ’ εμένα ο έρωτάς του», αυτά ανήκουν εκεί που τα βρήκαμε…

Το ζήτημα είναι το τι μπορεί να γίνει στην Κομοτηνή για να διατηρηθούν κάποια πράγματα, όπως αποκαταστάθηκε η αστική οικία Δίντσογλου – Σκουτέρη, όπου και θα φιλοξενηθεί η δωρεά σας…
Η δική μας δωρεά είναι 75 κομμάτια και θα συνεχίσω να δίνω. Μπορούν να γίνουν πολλά, αρκεί να υπάρχει βούληση και να ενισχύονται οι προσπάθειες αυτών που σκέφτονται να κάνουν κάτι.

Με τη θέση που έχετε στο δήμο είστε πρόθυμος να ενθαρρύνετε τους πολίτες να έρθουν στο δήμο και να προσφέρουν;
Είμαι πρόθυμος. Μ’ ενδιαφέρει οτιδήποτε παλιό έχουν που δεν τους ενδιαφέρει να το δώσουν είτε σε μια επιτροπή στο ΚΑΠΗ, είτε στο δήμο, να τα κοιτάξουμε κι ό,τι αξίζει να το αξιοποιήσουμε, να το εκθέσουμε, να το αναπαλαιώσουμε. Αν τυχόν υπάρχει κάποια εικόνα να την δώσουμε στο Βυζαντινό Μουσείο που διαθέτει εργαστήριο για τη συντήρηση και τον καθαρισμό των εικόνων.
Θυμάμαι τον μακαρίτη Παπανικολάου, ο οποίος πριν κάνει τη δωρεά ερχόταν και παρακαλούσε στο δημοτικό συμβούλιο για να του παραχωρήσει ο δήμος το οικόπεδο όπου έχτισε στη συνέχεια δίπλα στη νομαρχία. Πήγαινε σε όλο τον κόσμο, γιατί του άρεσε να συλλέγει και ν’ αφήνει αυτά που συλλέγει και τα άφησε κι έμεινε το όνομά του. Τα χρυσά νομίσματα που έχει στη συλλογή θα γινόντουσαν δαχτυλίδια ή αλυσίδες, γιατί τότε οι χρυσοχόοι χαλούσαν λίρες και αρχαία νομίσματα για να κάνουν κοσμήματα.

Το πρόβλημα είναι ότι η δωρεά Παπανικολάου δεν εκτίθεται στο κοινό.
Είναι ένα ζήτημα που μας καίει. Το συζητήσαμε τελευταία φορά με τον δήμαρχο και θεωρούμε ότι πρέπει να πάρουμε τα παιδιά να τους δείξουμε κάποια πράγματα και να τους κάνουμε να μιμηθούν τον δωρητή, να γίνουν συλλέκτες.

Δεν είναι μεν ζήτημα του δήμου Κομοτηνής, αλλά δε θα μπορούσε να γίνει μια παρέμβαση;
Θα μπορούσε και πρέπει να γίνει μια συζήτηση, γιατί μας πονάει το ότι είναι κλειστό στο κοινό. Ερχόταν ο Παπανικολάου στο σπίτι, μού έδειχνε τους παπύρους, συγκινημένος. Μού είχε ζητήσει μάλιστα να γίνω αντιπρόεδρος του Ιδρύματος, αλλά δε μπορούσα λόγω υποχρεώσεων.

Η Κομοτηνή αποχαιρέτησε τον Στέλιο Σταμπουλίδη

Συγγενείς, φίλοι και απλοί πολίτες συνόδευσαν την Τετάρτη το μεσημέρι στην τελευταία του κατοικία τον Στέλιο Σταμπουλίδη.
Η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπου σε βαρύ κλίμα πένθους, οι συγγενείς και οι φίλοι, οι συνάδελφοί του στο δήμο Κομοτηνής, με τους οποίους συνεργάστηκε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και απλοί πολίτες, που τον γνώρισαν στην κοινωνική και πολιτική του δράση, απηύθυναν το τελευταίο αντίο στον εκλιπόντα, έχοντας όλοι έναν καλό λόγο να πουν.

Ο κ. Κοτσάκης στον επικήδειο λόγο του, με εμφανή συγκίνηση αποκαλώντας πρωτίστως «φίλο» τον εκλιπόντα, μίλησε για το πλούσιο έργο του και τη μακρόχρονη προσφορά του στα δημοτικά πράγματα, αλλά κυρίως για το ήθος, την ταπεινότητά του και την απουσία ίχνους ιδιοτέλειας. Αντίθετα, μνηνόνευσε στιγμές του με τον κ. Σταμπουλίδη, όπου ο εκλιπών τον προέτρεπε, πέρα από τις δυνατότητες του δήμου, να προσφεύγει και στη δικιά του βοήθεια, προκειμένου για ανάγκες άπορων δημοτών. Και σε αυτό στάθηκε ιδιαίτερα, κάνοντας λόγο για πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, που ποτέ δεν έλαβε δημοσιότητα.

Ο κ. Πετρίδης είχε κι εκείνος να πει τα καλύτερα για τον εκλιπόντα συνάδελφό του στο δημοτικό συμβούλιο, αλλά και οικογενειακό φίλο, όπως αποκάλυψε, που τον γνώριζε από πολύ μικρό παιδί. Ανέδραμε στις νουθεσίες, που προσέφερε σε όλους τους νεότερους συνάδελφους του, ανεξαρτήτως παράταξης, στην τρυφερότητα και το αμέριστο ενδιαφέρον, που έδειχνε, στην αγάπη του για την πόλη μας, αλλά και στην στοργικότητά του έναντι των κατατρεγμένων, που έσπευδε χωρίς δεύτερη σκέψη να τους συμπαρασταθεί αμέριστα ψυχικά και υλικά.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.