Αποχαιρετισμος στον φιλο της καρδιας μας Χρηστο Κοζαριδη

Τον αντρειωμένο μην τον κλαις, όσο κι αν αστοχήσει
μα αν αστοχήσει μια και δυο πάλι αντρειωμένος θα ΄ναι,
πάντα ν’ η πόρτα του ανοιχτή κι η τάβλα του στρωμένη
και τ΄ αργυρό του το σκαμνί όμορφα στολισμένο
και καρτερεί τους φίλους του.

Ήταν Παρασκευή, της Αγίας Παρασκευής, όταν γύρω στο μεσημέρι ο Τριαντάφυλλος Παπαδάκης που τηλεφωνούσε μανιασμένα απ’ το πρωί, μάς ανακοίνωσε, όταν πήραμε στα χέρια μας το ξεχασμένο κινητό ότι έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο φίλος μας και συνεργάτης στις εκδόσεις «Παρατηρητής της Θράκης» Χρήστος Κοζαρίδης.

Ο Τριαντάφυλλος την ώρα εκείνη γύριζε από την Χρυσούπολη και σ’ εμάς ό,τι έμενε μετά τον πρώτο λυγμό ήταν να τον αποχαιρετήσουμε από τη ζωή με το πιο πρόσφορο εκείνη τη στιγμή υλικό, αλλά και τόσο ανίκανο να περιγράψει την πραγματική ζωή, τις λέξεις. Γιατί ο Χρήστος που έφυγε στα 51 του μόλις χρόνια περισσότερο από εξαιρετικός συγγραφέας και ιστορικός και Γκαγκαβούζης ήταν άνθρωπος της ζωής. Μπροστάρης στη ζωή, και στις χαρές και στις δυσκολίες της… Παλικάρι…

Παλικάρι που τίποτα δεν τον απομάκρυνε από τον στόχο… Έτσι όταν ανέλαβε να παρουσιάσει τους ανατολικοθρακιώτες της επαρχίας του Νέστου, με τα υπεράνω των 2500 καταγεγραμμένων ονομάτων ήξερε ότι αυτό ήθελε χρόνο, χρόνια και όμως… Εργαζόμενος το πρωί ως οδοντίατρος και το απόγευμα και το βράδυ ως ερευνητής και τα κατάφερε και έδωσε στους θρακιώτες της περιφέρειάς μας το νήμα να ξετυλίξουν το λαβύρινθο της καταγωγής τους… Μαζεύοντας οικογένεια την οικογένεια το υλικό, αφήνοντάς μας λαμπρή παρακαταθήκη μνήμης από όλα εκείνα τα μαγικά ονόματα που οι πρόσφυγες είχαν φυλαχτό στην καρδιά τους μετά τη μαρτυρική έξοδο από τα πατρογονικά τους…

Ο Χρήστος δεν θα μπορούσε όμως να σταματήσει εδώ… Ό,τι θεωρούσε υποχρέωσή του ήταν να αποκαταστήσει την περηφάνια και την αξιοπρέπεια των κατατρεγμένων γκαγκαβούζηδων, να γράψει για την καταγωγή τους, από τη Βόρεια Θράκη και τη σχέση τους με τη «μεγάλη πόρτα», το Οικουμενικό πατριαρχείο… Κυρίαρχη ήταν εξάλλου η αίσθησή μας ότι στοίχημα και έργο της ζωής του ήταν η συγγραφή της ιστορίας της φυλής του, όσα χρόνια και αν αυτό απαιτούσε, όσα ταξίδια, όσα διαβάσματα, όσες γλώσσες χρειαζόταν να μάθει προκειμένου να συγκεντρώσει στοιχεία και να ερευνήσει τις πηγές… Ο Χρήστος στο τέλος τα κατάφερε και μας πρόσφερε και ένα ακόμη σπάνιο βίωμα ζωής, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε πόσο σημαντικό είναι να κάνεις το χρέος στο γένος σου, όταν έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Εμείς οι Γκαγκαβούζηδες» στην κατάμεστη αίθουσα του Πολυκέντρου Ορεστιάδας. Με τους παππούδες, τους γέροντες και τις γερόντισσες γκαγκαβούζηδες να τον κοιτούν στα μάτια και με δάκρυα να του αντιγυρίζουν άπειρα ευχαριστώ για την γεμάτη περηφάνια ιστορία της φυλής τους… Για την ορθόδοξη ταυτότητα που τους χάρισε εντάσσοντάς τους στην επίσημη ελληνική ιστορία… Άπαξ δια παντός κι απελευθερωτικά…

Ο Χρήστος, ο φίλος της καρδιάς, το παλικάρι… Όταν πέρυσι το καλοκαίρι μας είπε για ένα ελάχιστο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε, χαρήκαμε γιατί ξέραμε ότι ο Χρήστος δεν το βάζει κάτω στα δύσκολα… Ήταν εξάλλου ο «φύλακας άγγελος» της Νίκης, του Αλέξανδρου και της Μαρίας που υπεραγαπούσε, άρα θα έκανε οτιδήποτε γι’ αυτούς…

Κάποιους μήνες μετά ο Χρήστος σιώπησε, έτσι όταν την Παρασκευή μάθαμε την «έξοδό του» από τη ζωή, ό,τι μπορέσαμε να σκεφτούμε ήταν ότι ο Χρήστος ή θα έβγαινε νικητής με τον καρκίνο ή θα έφευγε… Σαν τον ήρωα στον θάνατο του παλικαριού του Παλαμά… Γιατί ο Χρήστος δεν άντεχε τα ημίμετρα… Παλικάρι, αετός, ολόρθος άνθρωπος…

Κι ας μας συγχωρήσει τον λυγμό, γιατί ξέρουμε καλά ότι στον Χρήστο δεν ταίριαζαν τα μοιρολόγια… Χρήστο να’ σαι καλά… Θα σ’ αγαπούμε πάντα… Και συγχώρησέ μας τις λυπημένες αναφορές… Αλλά εμείς οι θνητοί το δάκρυ παρηγοριά έχουμε…

Η σύντομη ιστορία του περάσματος απ’ τη ζωή του Χρήστου

Ο Χρήστος Στ. Κοζαρίδης γεννήθηκε στο Αμμόβουνο Ορεστιάδας Έβρου το 1962 και σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης. Κατάγεται από προσφυγική οικογένεια Θρακιωτών. Ο πατέρας του είναι Γκαγκαβούζης, από το Κοτζά Χιντίρ, χωριό κοντά στο Χάσκιοϊ, και η μητέρα του, Μαρία Τουφάκη, από την Καράμτζα του Ουζούν Κιοπρού. Από το 1989 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Χρυσούπολη Καβάλας, τόπο καταγωγής της συζύγου του Νίκης Καραουλάνη. Είναι μέλος πολιτιστικών και αθλητικών συλλόγων και ασχολείται ενεργά με τα κοινωνικά, πολιτιστικά και πολιτικά δρώμενα της επαρχίας Νέστου. Έχοντας διαμορφώσει από μικρός συνείδηση της καταγωγής του, συμμετείχε και μελέτησε τα ήθη και τα έθιμα του χωριού του και της ιδιαίτερης πατρίδας του. Αυτό ήταν η αφορμή για να ασχοληθεί συστηματικά με την ιστορία και τη διαδρομή των προσφύγων της Ανατολικής Θράκης, από την πατρίδα τους στην περιοχή της επαρχίας Νέστου.

Έγραψαν αποχαιρετώντας τον Χρήστο
«Παρατηρητής της Θράκης», 26/7/2013-Ηλεκτρονική Εκδοση

Έφυγε από τη ζωή ο οδοντίατρος και ιστορικός Χρήστος Κοζαρίδης. Ο συγγραφέας της ιστορίας των ελλήνων Γκαγκαβούζων

Αγαπημένοι και φίλοι συνόδεψαν σήμερα στη Χρυσούπολη Καβάλας στην τελευταία του κατοικία τον πιο περήφανο «Γκαγκαβούζη» της χώρας, τον γενάρχη συγγραφέα της φυλής των Γκαγκαβούζηδων, τον οδοντίατρο και ιστορικό Χρήστο Κοζαρίδη.

Τον φίλο της καρδιάς μας, έναν από τους πιο ωραίους και όρθιους ανθρώπους που γνωρίσαμε στη ζωή μας, έναν πραγματικό άνθρωπο που κοίταζε πάντοτε ψηλά όπως αρμόζει. Έναν άνθρωπο με αίσθηση ευθύνης και βαθειά ενσυναίσθηση του χρέους του απέναντι στη φυλή του, τους ταλαιπωρημένους από το ελληνικό κράτος λόγω της τουρκοφωνίας τους, τους χριστιανούς ορθοδόξους βορειοθράκες στην καταγωγή Γκαγκαβούζηδες, που, όπως έλεγαν οι ίδιοι και καταγράφει στην έρευνά του ο Χρήστος, «κράταγαν από ψηλά», από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

Έφυγε από τη ζωή και από το πλάι μας τυπικά ο Χρήστος Κοζαρίδης, ένας ιστορικός με τον οποίο εργαστήκαμε μαζί για δυο βιβλία του, για την έκδοση του Πολιτιστικού Αναπτυξιακού Κέντρου Θράκης με τίτλο «Από την Ανατολική Θράκη στην Επαρχία Νέστου» και το «Εμείς οι Γκαγκαβούζηδες» που μας έκανε την τιμή να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Παρατηρητής της Θράκης».

Εφυγε από τη ζωή ένας φίλος μας και ένας λάτρης της. Ο Χρήστος που μπορούσε να σέρνει τον χορό ολοήμερα, ο Χρήστος που δεν το έβαζε ποτέ κάτω. Που λάτρευε τη Νίκη και τα παιδιά του…
Χρήστο μας καλό σου ταξίδι…
Θα είμαστε δίπλα σου πάντοτε, όσο ζούμε…
Νίκη, Αλέξανδρε, Μαρία τα θερμά μας συλλυπητήρια.»

Οι φίλοι του Λαογραφικού Μουσείου Π.Ο. Ξυλαγανής

Γεια σου φίλε, καλό ταξίδι για εκεί που η μοίρα διάλεξε πρόωρα να πας. Είμαστε εδώ όλοι οι φίλοι σου, για να συνεχίσουμε την πορεία της ζωής μέχρι να ανταμώσουμε πάλι εκεί ψηλά στους ουρανούς, που σαν αετός πλέον πετάς. Μην χαμηλώνεις, πέτα ψηλά περήφανος όπως ήσουν πάντα για τις ιδέες σου και την καταγωγή σου. Εσύ που πάντα έσερνες πρώτος το χορό, έσυρες κι αυτόν του αποχωρισμού.
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΕ ΧΡΗΣΤΟ.

Πάρις Σαντιξής, Μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Θρακιωτών

Οι τίτλοι τέλους γράφτηκαν σήμερα στις 13.00 στο νεκροταφείο Χρυσούπολης, με πλήθος φίλων γνωστών και συγγενών που συνόδεψαν στην τελευταία κατοικία του Τον φίλο, Τον δάσκαλο, Τον ιστορικό ερευνητή, Τον πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Θρακιωτών Νέστου, Τον γιατρό, Τον επαναστάτη… και πάνω από όλα ΤΟΝ Μ Ε Γ Α Λ Ο ΓΚΑΓΚΑΒΟΥΖΗ, Να είναι ελαφρύ το χώμα του που σε σκέπασε.
Καλό σου ταξίδι, θα είσαι πάντα κοντά μας, στη σκέψη μας.
Και όταν φτάσεις μάθε σε όλους εκεί τι θα πει Θράκη – Γκαγκαβούζης – Ιστορία και Θρακιώτικο κουλούριασμα.

Ελένη Ραντζούδη, Πρόεδρος Πολιτιστικού Συλλόγου Άνω Οινόης

Είμαι και παραμένω στην κατάσταση σοκ που συνοδεύει τον χαμό ενός αγαπημένου φίλου…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.