«Απο τον παππου μου πηρα τα πρωτα διδαγματα για την πολιτικη και τη δημοκρατια.»

Οι πολιτικοί έλκουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και ως πρόσωπα. Οτιδήποτε αφορά τη ζωή τους, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, όπου προέκυψε και περιέβαλε και τα πράγματα της πολιτικής το στυλ λάιφ στάιλ, οι πολιτικοί μάς γίνανε γνώριμοι και ήρθαν περισσότερο κοντά στον καθημερινό άνθρωπο, αποκαλυπτόμενοι οι ίδιοι ως απλοί άνθρωποι. Ο μύθος του ακριβοθώρητου πολιτικού συνυφαίνεται άλλωστε με άλλους καιρούς και άλλες τάσεις…

Στο πλαίσιο αυτό μια συνέντευξη εκ βάθους καρδίας με το γενικό γραμματέα της Περιφέρειας κ. Άρη Παπαδόπουλο, όπου αυτός μιλάει για τα παιδικά του χρόνια ,την καταγωγή του, τις σχέσεις του με τους γονείς και τους παππούδες και ακόμη τα φοιτητικά του χρόνια, τα παιδικά του όνειρα για το τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει, την αγάπη του για τον κινηματογράφο και τα ταξίδια ,τη Φώφη και το Γιώργο Γεννηματά έχει εξ αρχής ενδιαφέρον….

Άρης Παπαδόπουλος όμως διά χειρός Αλκινόης Μοσχίδου και σελίδων της ξανθιώτικης εφημερίδας «Αγώνας»…

Τ.Β.

“Α”: Πού γεννηθήκατε και πώς περάσανε τα παιδικά σας χρόνια;

Άρης Παπαδόπουλος: Γεννήθηκα στη Δράμα, σ ένα χωριό κοντά στη Δράμα, σ ένα χωριό αγροτικό, με πρόσφυγες, με δύσκολη παραγωγή, με καπνά.

Με μικρό κλήρο, δεκατέσσερα στρέμματα είχε ο παππούς μου και ο πατέρας μου. Τα πρώτα χρόνια μου τα πέρασα εκεί, όπου πήγα και σχολείο.

“Α”: Ησασταν μεγάλη οικογένεια, πολλά αδέρφια;

Α.Π.: Όχι δεν ήμασταν, μεγάλη οικογένεια ήταν αυτή του παππού μου. Ο παππούς είχε πέντε κόρες, άρα είχα τη μάνα μου και τέσσερις θείες και μεγάλωσα μαζί τους. Έζησα σ ένα περιβάλλον γυναικών, που ήταν οι θείες μου και η μητέρα μου.

Αυτό ήταν καλό, με την έννοια ότι όλοι με φρόντιζαν.

“Α”: Μιλήστε μας λίγο για τα μαθητικά σας χρόνια

Α.Π.: Όταν πήγαινα δημοτικό, πήγαινα και στα χωράφια, στο χωριό. Γυμνάσιο όμως πήγα στη Δράμα.

Έμενα ακόμη στο χωριό και πολλές φορές πήγαινα με τα πόδια από το χωριό στη Δράμα, άλλες φορές με ποδήλατο και άλλες με το λεωφορείο. Την περίοδο του καλοκαιριού, πουλιάζαμε, περνούσαμε δηλαδή τον καπνό στη βελόνα.

Αυτή ήταν μια ενασχόληση που δε μ άρεζε καθόλου και ήθελα να την αποφύγω, έτσι έπειθα τον παππού μου να μ αφήνει να πηγαίνω στο αμπέλι για να φέρνω σταφύλια. Μια φορά την εβδομάδα το κατάφερνα. Και παράλληλα άρχισα ν ακούω ραδιόφωνο και να διαβάζω εφημερίδες.

Ήταν η εποχή των Ιουλιανών, των μεγάλων αντιπαραθέσεων της Ένωσης Κέντρου και της ΕΡΕ, των παρεμβάσεων από το παλάτι. Όλα αυτά τ ακουγα και μετά τα συζητούσα με τον παππού, από το οποίο πήρα τα πρώτα διδάγματα, τις πρώτες εμπειρίες για το θέμα της πολιτικής και της δημοκρατίας.

Ιδιαίτερα μου χε μείνει στη μνήμη η περίοδος των εξετάσεων, γιατί τότε γινόταν η φυτεία του καπνού και το τσάπισμα και θυμάμαι στα ενδιάμεσα της δουλειάς που έκανα, κουβαλούσα νερό με το γαϊδουράκι διάβαζα τον Όμηρο, την Ιλιάδα γιατί έπρεπε να δώσω εξετάσεις την επόμενη μέρα

“Α”: Οι γονείς σας θέλανε να σπουδάσετε, σας ωθούσαν προς αυτόν το δρόμο ή ήθελαν ν ασχοληθείτε με τη γεωργία, με τα καπνά;

Α.Π.: Είναι λίγο εγωιστικό αυτό που θα πω, οι επιλογές συνήθως ήταν δικές μου και οι αποφάσεις το ίδιο και την εποχή που ήμουν στο γυμνάσιο και μετά βέβαια στο πανεπιστήμιο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο, στην Ιατρική Σχολή, οι γονείς μου το έμαθαν μετά από ένα μήνα! Ήταν μια εποχή που εμείς κάναμε και την επανάστασή μας. Τότε οι νέοι είχαν ξεσηκωθεί στη Γαλλία, στην Αμερική, ήταν ο Μάης του 68.

Κάναμε την επανάσταση απέναντι στη συμπίεση της κοινωνίας που ήταν καταπιεστική για τους νέους. Στην προσπάθειά μας τότε να γίνουμε ανεξάρτητοι, αυτόνομοι απέναντι στην οικογένεια ήταν μια μορφή αντίδρασης να φορούμε τζάκετ και να έχουμε μακρύ μαλλί. Κάναμε έτσι την επανάστασή μας.

Σήμερα διάγουμε άλλες εποχές, βλέπω τους γονείς να πηγαίνουν στις ορκωμοσίες των παιδιών τους, πηγαίνουν στο σχολείο που δίνουν εξετάσεις.

“Α”: Πάντως δε μπορώ να σας φανταστώ με μακρύ μαλλί και τζάκετ…

Α.Π.: Όλοι κάναμε και νέοι! Δε θα μπορούσα να ξεφύγω και εγώ από την εποχή. Βέβαια δε θα μπορούσα να πω ότι ήμουν πολύ ακραίος νέος.

Θα λεγα ότι ήμουν ψιλοακραίος, λίγο ακραίος, κρατούσα τα μπόσικα -να σας το πω απλά- γι αυτό είχα τη φήμη του καλού παιδιού.

“Α”: Περάσατε στην ιατρική στη Θεσσαλονίκη, την τελειώσατε. Με πολύ δουλειά καταφέρατε να γίνετε ένας επιτυχημένος γιατρός, η πολιτική πώς σας προέκυψε;

Α.Π.: Το ζιζάνιο της πολιτικής το είχα από τη δεκαετία του 60, τότε με τα διάφορα γεγονότα, που πραγματοποιήθηκαν σε όλη εκείνη τη δεκαετία. Στη Θεσσαλονίκη τα πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου ήταν χρόνια ξεγνοιασιάς, μπορούσα να πηγαίνω ελεύθερα παντού και αυτό για μένα ήταν μια χαρούμενη αλλαγή.

Τα χρόνια του πανεπιστημίου ήταν σαν Σκωτσέζικο ντους, τρία χρόνια χούντα, τρία χρόνια μεταπολίτευση. Στα χρόνια της χούντας υπήρχαν εντάσεις, τριβές, συμμετοχές, καταλήψεις στη νομική στο χημείο και μετά η μεταπολίτευση της μεγάλης ελευθερίας και της μεγάλης δυναμικής του φοιτητικού κινήματος.

Η ιατρική σχολή, επειδή δεν έκανε την κατάληψη στην εποχή της χούντας., την κάναμε κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Από τον Γενάρη μέχρι το Μάρτιο του 1975 είχαμε κατάληψη της ιατρικής με σκοπό να κάνουμε την αποχουντοποίηση.

“Α”: Πήρατε μια δύσκολη ειδικότητα, παθολόγος-αιματολόγος. Πόσο δυσκολευτήκατε;

Α.Π.: Από τα χρόνια του αγροτικού είχα καταφέρει πολλά πράγματα. Άσκησα το αγροτικό μου σ ενα χωριό της Δράμας, τους Ποταμούς. Είχα καταφέρει να ασκήσω τότε όλες τις ειδικότητες, δεν είχα καμία βοήθεια, ούτε νοσοκόμους είχα, ούτε μαίες, ούτε τίποτα.

Ευτυχώς, δεν έγινε ούτε ένα λάθος, όλα τότε πήγαν μια χαρά. Μετά γύρισα στη Θεσσαλονίκη και πήρα μια δύσκολη ειδικότητα, αιματολόγος- παθολόγος. Η αιματολογική κλινική ήρθε αργότερα, πρωτοπόρα, με μεγάλες επιτυχίες. Μπορώ να πω ότι είναι η πρώτη αιματολογική κλινική της Ελλάδος, και από τις καλύτερες της Ευρώπης.

Ημασταν οι πρώτοι στην Ελλάδα που κάναμε μεταμόσχευση μυελού των οστών, το 85. Ημασταν οι πρώτοι που κάναμε μεταμόσχευση από αλλογενή δότη, από αδερφό.

Ημασταν οι πρώτοι που κάναμε σε παιδάκι, οι πρώτοι που κάναμε σε ασθενή μεσογειακής αναιμίας, οι πρώτοι στην Ελλάδα που κάναμε σε ασθενή που έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας. Και είμαστε ακόμη οι μοναδικοί στον κόσμο, που κάναμε μεταμόσχευση μυελού των οστών στη νόσο του κολαγόνου.

“Α”: Όλα αυτά αποδεικνύουν πόσο καλός γιατρός ήσασταν. Θα σας ξαναρωτήσω γιατί ασχοληθήκατε με την πολιτική;

Α.Π.: Ασχολούμουν με την πολιτική. Ήμουν μ ένα πόδι στην ιατρική και μ ένα πόδι στην πολιτική και στην ενασχόληση με τα κοινά. Μ επηρέασε πολύ η γνωριμία μου με το Γιώργο Γεννηματά….

“Α”: Βλέπουμε, στο γραφείο σας να βρίσκεται σε περίοπτη θέση η φωτογραφία του Γιώργου Γεννηματά, του ανθρώπου, που “γιάτρεψε” την υγεία στην Ελλάδα…

Α.Π.: Ήταν, για την περίοδο εκείνη, η μόνη ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση. Με το Γιώργο Γεννηματά ήμασταν πολύ φίλοι, ήταν μια μεγάλη απώλεια για μένα, συναισθηματική πάνω απ όλα. Μαζί του ήταν η πιο δημιουργική περίοδος της ζωής μου. Αναγκαζόμασταν από την πολύ δουλειά να μην πηγαίνουμε διακοπές, ούτε για μια μέρα.

Και έπαιρνα στο λαιμό μου και τη γυναίκα μου, που δεν πήγαινε ούτε και αυτή. Το 1982 όμως ανέλαβα τη διοίκηση του νοσοκομείου, τότε ήμουν 28-29 χρονών ήμουν ο νεώτερος πρόεδρος. Μετά ασχολήθηκα στη Θεσσαλονίκη με τα δημοτικά και αργότερα με τα νομαρχιακά. Τα δημοτικά με βοήθησαν πάρα πολύ να ασχοληθώ με τη διαχείριση.

Ήμουν πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Αμπελοκήπων στην περίοδο 90-94, στην περίοδο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

“Α”: Βλέποντας τη φωτογραφία του Γιώργου Γεννηματά με ερεθίζει να σας ρωτήσω το εξής: στις φετινές εκλογές έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του υπερνομάρχη η κόρη του, Φώφη. Πήρε ένα πολύ καλό ποσοστό. Προφανώς θα την γνωρίζετε, πέστε μας λίγα λόγια για το “φαινόμενο” Φώφη…

Α.Π.: Όντως, την γνωρίζω πολύ καλά. Δεν ήμουν ένας πολιτικός φίλος του Γιώργου Γεννηματά, ήμουν φίλος της οικογένειάς του. Ήμουν φίλος και με τη Φώφη και με τη Μαίρη την αδερφή της .

Τότε η Φώφη ήταν μικρή, παρ όλα αυτά κάναμε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα, όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν αντιπολίτευση, την περίοδο 90-94. Είχα έρθει μάλιστα, εδώ, στην Κομοτηνή μαζί του στην ομιλία του, το 1993.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, σε μια περιοδεία στη Χαλκιδική, που μας έπιασε μια πολύ δυνατή μπόρα, όπου σταμάτησε η ομιλία του Γιώργου Γεννηματά και ο κόσμος έτρεχε από δω και από κει και η Φώφη σάστισε από το πανδαιμόνιο, και την έπιασα από το χέρι και την οδήγησα κάπου με ασφάλεια. Την περίοδο, που ο Γιώργος ήταν άρρωστος, θυμάμαι τη Φώφη να περιποιείται τον πατέρα της.

Η Φώφη είναι αυτό που βλέπουμε, έχει πάρει πολλά στοιχεία από τον πατέρα της και κυρίως το στοιχείο, του να καταλαβαίνει τον άνθρωπο, να είναι απλή, να έχει πάθος μ αυτό που θέλει να κάνει.

Μ εντυπωσίασε η εξέλιξη που είχε και κυρίως μ εντυπωσίασε η προσαρμογή της. Ξέρετε, δεν είναι εύκολο να είναι νεαρή βουλευτής και να έχει τόσο καλή παρουσία.

Ήταν ευτύχημα απέναντι στον Τζανετάκο, η Αττική ψήφισε ένα νέο πρόσωπο, ψήφισε ζωντάνια, ανθρωπιά και μέλλον. Και αυτό είναι μήνυμα προς όλες τις περιοχές της Ελλάδος. Βέβαια, όλοι οι νέοι δεν είναι το ίδιο.

“Α”: Γνωρίζω πως σας αρέσουν πολύ τα ταξίδια. Θα θέλαμε να μοιραστείτε ένα ταξίδι που σας εντυπωσίασε περισσότερο από τ άλλα.

Α.Π.: Πράγματι, τα ταξίδια μ αρέσουν . Βέβαια, τα χω χάσει λίγο τα πολλά ταξίδια. Ως γιατρός πήγαινα αρκετά εκπαιδευτικά ταξίδια. Αυτό όμως που μ εντυπωσίασε περισσότερο απ όλα ήταν το ταξίδι μου στην Ινδία.

Ήταν ένα μακρινό ταξίδι και το ωραιότερο της ζωής μου, διότι πήγα με την πρόθεση να προσαρμοστώ στη ζωή της Ινδίας, γι’ αυτό δε με ταλαιπώρησε καθόλου. Ήταν μια σπουδαία εμπειρία, γιατί γνώρισα έναν εντελώς διαφορετικό πολιτισμό.

Οι Ινδοί είναι από τους λίγους λαούς, μαζί με τους Κινέζους που έχουν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής και μια διαφορετική στάση ζωής. Τώρα ως περιφερειάρχης προσπαθώ να πηγαίνω σε κάποια ταξίδια, αλλά σε πολλά πηγαίνουν οι συνεργάτες μου, ως εκπρόσωποι της περιφέρειας.

Σε δύο μέρες θα γίνει μια συζήτηση για τα θέματα που απασχολούν τους λαούς της Ευρώπης και των Βαλκανίων. Είναι πολύ ευχάριστο, που θα έχουμε μαζί μας τρεις υφυπουργούς μας: την κυρία Ροδούλα Ζήση, τον κ. Τσακλίδη και τον κ. Μπένο ως μελλοντικοί προεδρεύοντες της προεδρίας της Ελλάδας στην Ε.Ε.

“Α”: Ο ελεύθερος χρόνος που έχετε σαφώς θα είναι λίγος. Πώς τον αξιοποιείτε; Σας αρέσει να πηγαίνετε κινηματογράφο, να βλέπετε τηλεόραση, να διαβάζετε;

Α.Π.: Δεν έχω, δυστυχώς, ελεύθερο χρόνο. Μάλιστα, έναν συνεργάτη μου τον ρώτησα τις προάλλες, αν έχει κινηματογράφο εδώ στην Κομοτηνή, γιατί θέλω πολύ να πάω να δω μια ταινία.

Ήμουν πολύ κινηματογραφόφιλος. Και μάλιστα, στην παιδική μου ηλικία ήθελα να γίνω σκηνοθέτης. Έβλεπα τρεις φορές την ταινία για να τη δω στα πέντε επίπεδα. Δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, υπάρχουν και άλλα επίπεδα.

Είμαι της γενιάς του Ραφαηλίδη, που χώριζε την ταινία σε πέντε επίπεδα: τη χώριζε στο μύθο, στο πολιτικό επίπεδο, στο ψυχολογικό κλπ.

Όλα αυτά μου άρεζε να τα αναλύω, ήταν μια ευχάριστη διαδικασία. Μου λείπει ο κινηματογράφος.

“Α”: Οσμίζομαι ότι σας άρεσε ο Χίτσκοκ….

Α.Π.: Μου άρεσε πολύ ο Χίτσκοκ αλλά και οι Ιταλοί σκηνοθέτες του νεορεαλισμού, όπως ο Παζολίνι, ο Φελίνι, ο Βισκόντι. Ο “θάνατος στη Βενετία” ήταν μια από τις ωραιότερες ταινίες, που έχω δει.

Μ άρεσαν, αργότερα, οι αδερφοί Ταβιάνι, επίσης μ άρεσε πολύ ο Ρόνχας, ο Βραζιλιάνος, που θεωρείται ο Αγγελόπουλος της Λατινικής Αμερικής, ο Αντονιόνι βέβαια, ο Γκοντάρ.

“Α”: Τι είναι αυτό όμως που σας ευχαριστεί και σας χαλαρώνει;

Α.Π.: Η απόδραση στη Θεσσαλονίκη, που βλέπω τους παλιούς μου φίλους, την παρέα μου. Κάθε μήνα λέω πως πρέπει να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στον εαυτό μου και κάνω προγράμματα αλλά ποτέ σχεδόν δεν τα τηρώ.

“Α”: Σκέφτεστε κάτι για τα Χριστούγεννα, που είναι πολύ κοντά…

Α.Π.: Δύο λύσεις έχω ή να πάω Θεσσαλονίκη ή να μείνω εδώ πέρα, το πιθανότερο είναι το πρώτο. Ένα άλλο σενάριο είναι να πάω Κωνσταντινούπολη, να πάω στον Πατριάρχη, να ζήσω την περίοδο των Χριστουγέννων, εκεί στο Πατριαρχείο.

Την Πρωτοχρονιά όμως θα είμαι σίγουρα εδώ. Μάλλον θα πάω στη στρατιωτική λέσχη, που γίνεται κάποια δεξίωση. Πέρυσι ήμουν στην Ξάνθη και μ εντυπωσίασε το εξής: πριν λοιπόν να γίνει η αλλαγή του χρόνου, το μείζον θέμα που κυριαρχούσε στις παρέες των παιδιών, ήταν ποιος θα βγει νικητής στο Big Brother.

Ξεχάσαμε τα πάντα και ήταν το θέμα της βραδιάς, η αγωνία ήταν αν θα βγει ο Τσάκας ή ο Πρόδρομος. Βέβαια, εγώ σαν Πόντιος ήμουν με τον Τσάκα…

“Α”: Θα θέλατε να είστε και άλλη θητεία στην Περιφέρειά μας;

Α.Π.:Κοιτάξτε είναι ένα θέμα που μου το ρωτάνε πολύ τώρα τελευταία. Ακούγονται διάφορα, ότι φεύγει ο Περιφερειάρχης κλπ. Είναι ανθρώπινο. Είμαι εξήμισυ χρόνια Περιφερειάρχης και κάθε χρόνο ανοίγει ένας κύκλος συζήτησης για τον αν θα παραμείνω ή αν θα φύγω.

Μάλιστα, μια συνεργάτης μου έγινε φορτική και με ρωτούσε συνέχεια αν θα γίνουν αλλαγές. Στο τέλος της απάντησα, ναι θα γίνουν, θα φύγεις εσύ!

“Α”: Ήταν αλήθεια ή την τρομάξατε;

Α.Π.: Την τρόμαξα αλλά ήθελα να της δείξω μ αυτήν την ακραία μου απάντηση, πως δε θα γίνει καμιά αλλαγή.

Πολλές φορές μια ακραία απάντηση φέρνει αποτελέσματα, γιατί μέσα από το σοκ συνειδητοποιούνται τα πράγματα. Το σίγουρο είναι, πως κάποια στιγμή θα κλείσει ο κύκλος μου, αλλά η ώρα δεν έχει φτάσει.

Και πιστεύω, όταν η ώρα φτάσει, θα ανοίξει και ένας νέος κύκλος. Το 2003 πάντως είναι μια χρονιά εντατικοποίησης των ρυθμών και έχουμε σκοπό να δουλέψουμε πολύ σκληρά.

“Α”: Σας ευχαριστώ πολύ.

Α.Π.: Και εγώ σας ευχαριστώ…

Αλκινόη Μοσχίδου, «Αγώνας», 3/12/2002

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.