Απο το σχολειο στη σκηνη

Με το έργο του Λουίτζι Πιραντέλο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» το 1ο Γυμνάσιο Κομοτηνής συμμετείχε στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Θεάτρου και έλαβε τιμητική διάκριση.

«Τόσο η τέχνη όσο και η ζωή κλείνουν μέσα τους τόση δύναμη, που σπάνε κάθε καλούπι, κάθε προδιάγραμμα, κάθε σχηματοποίηση και ξεχύνονται ακράτητα στη δική του υπόσταση».

Αυτά τα λόγια στο οπισθόφυλλο του προγράμματος των παιδιών για την παράσταση, το οποίο επιμελήθηκε ο καθηγητής κ. Κ. Νταντουρής, εκφράζουν καλύτερα από κάθε τι άλλο το λόγο επιλογής του συγκεκριμένου θεατρικού από την ομάδα του 1ου Γυμνασίου Κομοτηνής, για να μας εκπροσωπήσει κι αυτή, όπως τόσα άλλα σχολεία στον πανελλήνιο διαγωνισμό.

Αποκαλύψεις μυστικές του εαυτού, το ίδιο το θέατρο αποκαλύπτει την πιο αληθινή πραγματικότητα και οι ρόλοι γίνονται ζωή, προηγούνται και την ερμηνεύουν εκ των προτέρων.

Τα παιδιά όμως ξέρουν καλύτερα…

«Ακουσα για θέατρο?… Γνώρισα την τέχνη

Ακουσα για ηθοποιία?… Γνώρισα το ήθος

Ενιωσα κούραση?… Απέδωσα με την προσπάθεια

Ενιωσα δειλία?… Απέδωσα με τόλμη και θάρρος».

Φέτος αυτοσχεδίασα.

Παπαδόπουλος Ευγένης

«Για μένα οι πρόβες με τη θεατρική σημαίνουν:

Πολύς χρόνος, ποτέ χαμένος, μεγάλος κόπος, κούραση, προσπάθεια, αγωνία και ανησυχία μα πιο πολύ διασκέδαση, κέφι, όρεξη για δουλειές, νέες φιλίες και γνωριμίες και φυσικά προσδοκία για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα πάνω στη σκηνή».

Παπαδοπούλου Έλλη

«Το έργο δεν είναι συνηθισμένο. Δεν έχει υπόθεση. Έχει όμως μια περίεργη ομορφιά, με κερδίζει. Πρέπει να το προσέξεις καλά για να καταλάβεις τι θέλει να σου δώσει. Παραδέχομαι ότι είναι δύσκολο να παιχθεί από μαθητές χωρίς εμπειρία, αλλά και μια προσπάθεια που φέρει ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Μετά από τις πολυάριθμες πρόβες, τις συγκινήσεις, τις χαρές νιώθω περισσότερο γεμάτη, γεμάτη από εμπειρίες και αναμνήσεις που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Δεθήκαμε όλα τα παιδιά της ομάδας, γίναμε φίλοι…».

Αραμπατζή Αντωνία

«… Στις πρόβες συνεργαστήκαμε, κλάψαμε, μαλώσαμε, γελάσαμε, ανταλλάξαμε άσχημα λόγια.

Μια ομάδα ενωμένη που τώρα πλέον έχει τη δυνατότητα να δώσει μια παράσταση. Αυτό που σκεφτόμαστε τώρα που όλα τελείωσαν είναι αν μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να ξαναζήσουμε όλα από την αρχή.

Γούλα Κέλλυ

Τη σκηνοθεσία της παράστασης ανέλαβαν από κοινού οι υπεύθυνες καθηγήτριες της Θεατρικής Ομάδος κυρίες Έφη Καλεντερίδου και Μαρία Δαργινίδου, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η κα Έφη Καλεντερίδου. Η μουσική ανήκει στον καθηγητή Καραφυλλίδη Ευάγγελο.

Στη συζήτηση μαζί μας οι υπεύθυνες καθηγήτριες εξηγούν γιατί έγινε η συγκεκριμένη επιλογή.

«Επιλέξαμε το θεατρικό έργο του Πιραντέλο «Απόψε αυτό σχεδιάζουμε», θέλοντας να ξεφύγουμε από το κλασσικό θεατρικό ρεπερτόριο και να δώσουμε στα παιδιά την δυνατότητα να συμμετέχουν πιο ενεργά – αυτό-σχεδιάζοντας – στην ολοκλήρωση του έργου», επισημαίνουν οι κυρίες Έφη Καλεντερίδου και Μαρία Δαργινίδου.

«Επιλέξαμε και αξιοποιήσαμε τον Πιραντέλο, αφού μελετήσαμε πολλά έργα του, τα αναλύσαμε και έτσι αποφασίσαμε ν΄ ασχοληθούμε μ΄ ένα τόσο δύσκολο έργο. Μας μάγεψε η ιδέα να διαλύσουμε τις ψευδαισθήσεις και να δημιουργήσουμε μια πραγματικότητα για τον εαυτό μας και τους ρόλους. Επιλέξαμε να «ξεγελάσουμε» τους εαυτούς μας. Μια γοητεία που δεν χαρακτηρίζει… μαθητές, καθηγητές, ρόλους, ηθοποιούς, κανόνες, πρέπει, μάσκες», λέει πολύ χαρακτηριστικά η κ. Δαργινίδου.

Και η κ. Καλεντερίδου συμπληρώνει με συγκίνηση: «Η διαδρομή της θεατρικής πορείας τελείωσε πριν τον διαγωνισμό. Το βίωσα, το ένιωσα, το εισέπραξα και από τα παιδιά, όταν και άκουσα να δηλώνουν από την ψυχή τους στην επιτροπή… «Εμείς ήρθαμε να καταθέσουμε το δικό μας «βραβείο», εδώ – μπροστά σας. Βραβευθήκαμε γιατί μάθαμε, κουραστήκαμε, νιώσαμε, δημιουργήσαμε, αγαπήσαμε το θέατρο, δουλέψαμε».

«Μετά από ατελείωτες ώρες πρόβας, συζητήσεων και δημιουργίας ένιωσα πολλές φορές να χω απέναντί μου υπεύθυνους, ώριμους ανθρώπους και όχι μικρούς μαθητές.

Στην σκηνογραφία, η οποία βασίστηκε στις απαιτήσεις του ίδιου συγγραφικού ρόλου του Πιραντέλο, κουραστήκαμε πολύ. Θεώρησα απαραίτητο να συμμετέχουν στην κατασκευή των σκηνικών τα παιδιά για να ολοκληρωθεί η δημιουργία και όχι να πάρω έτοιμα σκηνικά και να τα «φορέσω» στο έργο και άρα στην προσπάθεια της ίδιας ομάδας», αναφέρει η κ. Δαργινίδου δίνοντας την εικόνα μιας ολοκληρωμένης καλλιτεχνικής δημιουργίας.

«Αγαπώ και πιστεύω στο θέατρο και θεωρώ υποχρέωσή μου να καταθέτω της εμπειρίες μου σε κάθε καινούργια προσπάθεια, ιδίως στα παιδιά, στους μαθητές μου.

Ναι στο φινάλε της παράστασης η μαθήτρια μέσα στον ρόλο της έκλαιγε αληθινά και μαζί μου» μας είπε η κ. Καλεντερίδου με τη σειρά της.

«Ευχαριστούμε τον Δ/ντη του σχολείου μας Κ. Τρυπίδη, για την συμπαράσταση του σ΄ όλη μας την προσπάθεια. Από την αρχή και με πολλούς τρόπους μας βοήθησε, μας ενθάρρυνε, μας παρότρυνε, μας εμπιστεύθηκε. Δεν ήταν λίγες οι φορές που χρειάστηκε να συμβάλλει και ο ίδιος. Τα παιδιά και εμείς νιώσαμε ότι είχαμε «υποχρέωση» να προσπαθήσουμε απέναντι στον ίδιο και εμμέσως σ΄ ολόκληρο το σχολείο», κλείνει την κουβέντα η κ. Δαργινίδου και μας αφήνει μια γλυκιά γεύση από ομαδική δουλειά και από θέατρο.

Ο λόγος και πάλι στα παιδιά, που μόχθησαν, κουράστηκαν, πάνω απ΄ όλα όμως αγάπησαν την τέχνη.

«Ευχαριστούμε το διευθυντή του σχολείου μας κ. Κ. Τρυπίδη και ολόκληρο τον Σύλλογο των καθηγητών μας. Φέτος μάθαμε να αυτοσχεδιάζουμε. Υποσχόμαστε μεγαλύτερη προσπάθεια στο μέλλον. Αγαπήσαμε το θέατρο».

Επίλογος σε μια αξιόλογη προσπάθεια, όχι όμως και στη ζωογόνα ενασχόληση με την τέχνη.

Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.