Απο το δραμα στην κωμωδια

Η Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Κομοτηνής διοργάνωσε το βράδυ του Σαββάτου μια αλλιώτικη θεατρική βραδιά στο ανοιχτό δημοτικό θέατρο Κομοτηνής. Καλεσμένο σχήμα οι «Μορφές Έκφρασης», που παρουσίασαν μια ενδιαφέρουσα διασκευή –συρραφή δυο δημοτικών τραγουδιών, που έχει συμπεριλάβει στη συλλογή του ο λαογράφος Νικόλαος Πολίτης: το μοιρολόι «Της Λυγερής και του Χάρου» και την ακριτική παραλλαγή «Του Μαυριανού και της αδελφής του». Το τραγικό πρώτο μέρος, με τις έξοχες ερμηνείες του Θωμά Κινδύνη και της Ναταλίας Λιονάκη έδωσε τη σκυτάλη στο κωμικό θεατρικό που ακολούθησε. Τα δύο μαζί συνέθεσαν την παράσταση «Ιστορίες Μακρινές … κι αλλιώτικες».

Το κοινό αγκάλιασε με αγάπη και τις δύο ιστορίες, ακόμη και τα μικρά παιδιά που είχαν κατ’ επιλογή καταλάβει τις θέσεις της πρώτης σειράς, παρακολουθώντας με προσήλωση την παράσταση.

Οι «Μορφές Έκφρασης» εδώ και οκτώ χρόνια επιλέγουν και αποδίδουν έργα που προκύπτουν από τη μελέτη της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και της νεότερης ελληνικής παράδοσης. Οι «Ιστορίες Μακρινές … κι αλλιώτικες» υπογράφονται από τον Χάρη Καστανιά και τη Ματίνα Τσιγκούνη. Τη σκηνογραφία και τα υπέροχα κοστούμια –ειδικά των φιλενάδων της νύφης- ανέλαβε η Άννα Σεβαστή Τζίμα, τη μουσική οι Γιώργος Χατζημιχελάκης και Ιωάννα Κιρκιλέση.

Το πείραμα του θιάσου επιχειρεί τη μύηση των ηθοποιών και στη συνέχεια του κοινού στον ανεξάντλητο πλούτο των λαϊκών τραγουδιών. Χαρακτηριστικό του πρώτου μέρους ήταν η τήρηση κανόνων από την αρχαία ελληνική τραγωδία από πλευράς ενότητας χώρου και ερμηνείας των δύο πρωταγωνιστών, της Λυγερής και του Χάρου. Στην κατεύθυνση του τραγικού συντελούσε η συμβολική παρουσία των χρωμάτων, κόκκινο του γάμου, λευκό της προειδοποίησης και του ονείρου και μαύρο του θανάτου. Από το πανηγύρι μέχρι το ατμοσφαιρικό θρίλερ περιελάμβανε η απόδοση του μοιρολογιού «Της Λυγερής και του Χάρου», εκφράζοντας τον πλούτο της ελληνικής λαϊκής παράδοσης σε θέματα, εικόνες και συναισθήματα.

Η Λυγερή δηλώνει με περισσή αυτοπεποίθηση στις φίλες της, παραμονή του γάμου της με τον Κωνσταντή, «δεν φοβάμαι Χάρο» και η περηφάνια εκλαμβάνεται ως αλαζονεία, ακόμη και από τη μητέρα της, σε σχέση με τα μετριοπαθή δεδομένα μιας κοινωνίας με καθορισμένες αρχές, που δεν θεωρεί κυρίαρχο τον Έρωτα, όχι τουλάχιστον στη σύγκρουσή του με το Θάνατο. Ο Χάρος αναζητά τη Λυγερή παραμονή του γάμου της, στηριζόμενος και στην έμμεση επίκληση και διεκδικεί το θανατηφόρο χορό που θα τους ενώσει για πάντα. Λιγότερο τυχερή από την Περσεφόνη η Λυγερή, παρά την ευλυγισία που τής αποδίδει το όνομά της, χάνει το παιχνίδι.

Το ύφος γίνεται κωμικό στην ακριτική παραλλαγή «Του Μαυριανού και της αδελφής του» και το κοινό μετά το τραγικό απολαμβάνει το κωμικό. Ο στρατηγός Μαυριανός βάζει στοίχημα με το βασιλιά ότι κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει την αδελφή του και να περάσει μια νύχτα μαζί της. Εκείνη το πληροφορείται και βάζει στη θέση της την υπηρεσία της. Ο βασιλιάς περνά τη νύχτα με τη δούλα αντί με την κυρά, η οποία μάλιστα φροντίζει να υπάρχουν και τα ανάλογα πειστήρια για να αποδείξει του λόγου το αληθές.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.