Απο-καλυφθειτε στο «Μανωλακη τον Βομβιστη»

Όχι που να το παινευτούμε αλλά το βράδυ της Πέμπτης νοιώσαμε κάτι από Νίνα Βλάχου να πω, κάτι από Κική Σεγδίτσα να πω, κάτι από Τίμο Τιμογιαννάκη, κάτι τέλος πάντων από την αίγλη των Αθηνών, καθώς καλεσμένοι οι δημοσιογράφοι του συμβουλίου του Δημοτικού θεάτρου είχαμε την ευτυχία να απολαύσουμε θέατρο και συγκεκριμένα κωμωδία γραμμένη από τον αλησμόνητο «έφηβο» του ελληνικού θεάτρου Αλέκο Σακελλάριο.

Τελική πρόβα της παράστασης του ΔΗΠΕΘΕ «Μανωλάκης ο Βομβιστής» για τις τελικές διορθώσεις και παρατηρήσεις από μέρους του σκηνοθέτη Πάνου Παπαϊωάννου. Και ποιες οι διορθώσεις; Ο φωτισμός, η …αλλαγή λαμπτήρα, κάποια εκατοστά στις θέσεις των ηθοποιών, το ύψος της μουσικής, τη σύμπτωση μουσικής και λόγου…Αστεία πράγματα για τον θεατή, σημαντικά για τον σκηνοθέτη και την επιβεβαίωση του τέλειου τελικού αποτελέσματος.

Κριτικοί δεν είμαστε βεβαίως, ούτε διαθέτουμε ιδιαίτερη θεατρική παιδεία, την γνώμη μας θα εκφράσουμε σαν θεατές που απλά αγαπούν να βλέπουν θέατρο. Έτσι, θα αποφύγουμε επίθετα όπως «εξαιρετικός», «υπέροχος» και τα τοιαύτα, και θα αρκεστούμε στο γενικότερο αίσθημα, ότι περάσαμε δύο ευχάριστες ώρες βλέποντας επί σκηνής και εκ του σύνεγγυς ανθρώπους να παλεύουν με τις λέξεις, τα νοήματα, την ευστροφία, τις εικόνες του Σακελλάριου, στον μονόδρομο μιας, αποκλειστικά, σκηνικής καταγραφής. Εν τούτοις αποδόθηκε η δράση, η κρυφή εικόνα περιγράφτηκε με τη γλώσσα του σώματος, μέσα σε ένα πολύχρωμο σκηνικό χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις.

Το «έργο»

Το να παρακολουθεί κανείς την τελική πρόβα ενός θεατρικού έργου, αποτελεί μια μοναδική εμπειρία για να αποτιμηθεί και ο ρόλος του σκηνοθέτη, όταν, ως μαέστρος συμφωνικής, συντονίζει κίνηση, φως, μουσική, λόγο, διάθεση, τόνο, βηματισμό. Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία, που χάνει ο θεατής, για να δει τη μυστική επικοινωνία σκηνοθέτη – ηθοποιού να πραγματώνεται μπροστά στα μάτια του, όταν το κτύπημα του ποδιού, το σήκωμα του χεριού, διερμηνεύεται αυτόματα από τον ηθοποιό, τον ηλεκτρολόγο, τον μουσικό, γνωρίζοντας θαρρείς – ο καθείς εκ των προτέρων – σε ποιόν απευθύνονται.

Με ελάχιστους, αλλά αναγκαίους νεωτερισμούς και προσθήκες για να σηματοδοτηθεί προσεγγιστικά ο τόπος και ο χρόνος, ο «Μανωλάκης ο Βομβιστής» ήταν μια χαρούμενη παράσταση κεφάτη, ζωντανή, «λυτή» στη σχέση της με το κοινό και άνετη. Θα λέγαμε και κινηματογραφική από «τεχνικής»(!), καθώς έδινε πλάνα που βοηθούσαν τη φωτογράφηση! (μεγάλος πόνος στην κάλυψη αναλόγου θέματος).

Πειστικότατος και με αναφορές στη σχολή Λογοθετίδη ο Παναγιώτης Σταματόπουλος (κ. Στάθης Κρυωνάς), κάτι από την κινηματογραφική Κατερίνα Γιουλάκη, η Γιόλα Χατζή (κ. Μαρίνα Κρυωνά), ο Πέτρος Μιχάλας (Μανωλάκης) θύμισε τις δόξες του Σταυρίδη και κάποιες στιγμές της Μαργαρίτα Παπαδημητρίου (Πέγκυ) έφεραν κατά νου τη Μέλπω Ζαλόκωστα. Κάτι από το άτεγκτο, αστείο, στρατιωτικό στυλάκι του Χατζηχρήστου και τις στιγμές αφέλειας, θύμισαν ο «αστυφύλακας» Τάκης Στάγκος και ο «χωροφύλακας» Γιώργος Καρύδας, που υποδύθηκε και τον «Γρηγοράκη». Σε μια πιο σύγχρονη έκδοση υπηρετικού προσωπικού, όχι ιδιαίτερα πειστική, η «κοπέλα του σπιτιού, Τασία», την οποία υποδύθηκε η Μαρία Παπαδοπούλου. Και τέλος εκρηκτική, με άγριες διαθέσεις που γέμιζαν τη σκηνή και αιφνιδίαζαν τον θεατή η Μυρσίνη Λαντζουράκη, η οποία σίγουρα θα έχει εντρυφήσει για τις απαιτήσεις του ρόλου και στις «πολεμικές τέχνες»!

Το στόρυ απλό και όπως συμβαίνει σε όλες τις κωμωδίες βασίστηκε στην παρεξήγηση, διερμηνεύοντας και το «κλίμα» της εποχής, καθώς γράφτηκε και ανέβηκε για πρώτη φορά το 1972 στο θέατρο «Μπροντγουέι» σε σκηνοθεσία του ίδιου του Σακελλάριου και με πρωταγωνιστές το Γιώργο Κωνσταντίνου, την Καίτη Παπανίκα και το Στέφανο Στρατηγό. Η ατολμία της νιόπαντρης και με προξενιό κας Κρυωνά να αποκαλύψει στον άνδρα της το τι «λουλούδι» έχει στο σόι της και η προθυμία της «καλής φίλης» να βοηθήσει θέτοντας σε εφαρμογή σατανικό σχέδιο αποδοχής του αδελφού της, οδηγεί σε τραγελαφικές καταστάσεις, αποτρελαίνοντας τον νομοταγή, φιλήσυχο και νοικοκύρη έμπορο κ. Κρυωνά!

Στους συντελεστές της παράστασης η Άση Δημητρολοπούλου, σκηνογράφος, ο Κώστας Κλειδέρης στη μουσική επιμέλεια και βοηθός σκηνοθέτη η Μυρσίνη Λαντζουράκη.

Το ρεπορτάζ

Την παράσταση παρακολούθησε ο δήμαρχος Κομοτηνής κ. Βαβατσικλής, η πρόεδρος της ΔΕΠΑΚ και πρόεδρος του ΔΣ του ΔΗΠΕΘΕ κ. Μενεσελίδου, ο δημοτικός σύμβουλος και μέλος του ΔΣ κ. Τσάκωνας, ο επίσης δημοτικός σύμβουλος και δημοσιογράφος κ. Δαμιανός, ο καλλιτεχνικός διευθυντής κ. Παπασταμάτης και πολλοί από τους δημοσιογράφους της πόλης, αλλά κανένας «φύλλου» της μειονότητας.

Το χειροκρότημα όλων στο τέλος της παράστασης δικαίωσε τον ιδρώτα επί σκηνής του κ. Παναγιώτη Σταματόπουλου και χρωμάτισε επιδοκιμαστικά την απόδοση των πλέον εμπείρων, ενώ η εντοπιότητα απέσπασε εκ νέου το κάτι τις της. Άλλωστε το «αίμα νερό δεν γίνεται».

Σ΄ αυτό το «αίμα» επικέντρωσε την προσοχή του και ο κ. Τσάκωνας όταν ζήτησε από τους συντελεστές της φετινής θεατρικής παραγωγής του ΔΗΠΕΘΕ να γίνουν πρεσβευτές της Κομοτηνής, για να πάρει τη διαβεβαίωση από τον σκηνοθέτη κ. Παπαϊωάννου ότι η Κομοτηνή είναι η πλέον «ερωτική» πόλη θυμίζοντας τα χρόνια της θητείας του στο «Θέατρο Θράκης».

Η αναφορά στον ρόλο των ΔΗΠΕΘΕ ήταν εκ νέου θετική, παρά την ασκηθείσα κατά καιρούς πεσιμιστική κριτική, καθώς αναφέρθηκαν λόγοι διάχυσης της θεατρικής παιδείας ακόμη και μέσα από την κωμωδία, με τη σοβαρή υπενθύμιση της επιλογής του έργου, αλλά και της απόδοσης των συντελεστών, μηδέ εξαιρουμένων και των ερμηνευτών. Ιδιαίτερη ήταν η αναφορά στην ελληνική κωμωδία, στο διαχρονικό της λόγο, στον Αλέκο Σακελλάριο και στην αναγνωρισμένη ευστροφία του, που συνάδει και με την ιδιοσύσταση και ιδιοσυγκρασία του Έλληνα.

Επίσης υπήρξαν επισημάνσεις και αναφορές στη σημασία της τελικής πρόβας για τη ψυχολογική προετοιμασία του ηθοποιού και τη δημιουργία συναισθηματικής ασφάλειας, πριν να εκτεθεί στο «σαρκοβόρο» βλέμμα του θεατή.

Η δουλειά των ηθοποιών ήταν κάτι παραπάνω από καλή κι αυτό κρίνει και τον σκηνοθέτη. Η παράσταση όμορφη και δροσερή, τηρουμένων των αναλογιών που θέτει ένα Δημοτικό Θέατρο.

Επομένως θα συστήναμε ανεπιφύλακτα στους δημότες, τουλάχιστον της Κομοτηνής να πάνε και να την παρακολουθήσουν – άλλωστε αυτό ήταν και το ζητούμενο στο κάλεσμα των δημοσιογράφων – σίγουροι ότι δεν θα χάσουν τον χρόνο τους, θα φύγουν ανανεωμένοι, ενώ παράλληλα θα έχουν τη δυνατότητα κατόπιν να συζητήσουν ανασύροντας μνήμες θεατρικές αλλά και πολιτικές. Μέχρι την Κυριακή του Λαζάρου υπάρχει χρόνος αρκετός…

Ε.Μ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.