Αντιμαθημα για την ανισοτητα και τη φτωχεια στην ΕΕ

«Ανισότητα, φτώχεια και κοινωνική πολιτική στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» είναι το θέμα του πρώτου αντιμαθήματος που θα πραγματοποιηθεί σήμερα στις 8 το βράδυ στην αίθουσα τελετών Παλιάς Νομικής με εισηγητή τον καθηγητή του Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης του ΔΠΘ κ. Χρήστο Παπαθεοδώρου. Το αντιμάθημα διοργανώνεται από την Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Κομοτηνής και συγκεκριμένα από την Α.Ρ.ΕΝ.Α. Νομικής, ΑΡ.ΠΑ. Ιστορίας Εθνολογίας, Φ.ΑΤ.ΜΕ. Παρευξεινίων, Αριστερό Μπλόκο Κοινωνικής Διοίκησης.

Δίνοντας το πλαίσιο της Κίνησης η Έλλη Καυκιά τονίζει ότι «η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση αποτελεί μία συλλογικότητα στα πλαίσια των ΑΕΙ και ΤΕΙ σε όλη την Ελλάδα. Δημιουργήθηκε το 1991 στις τότε καταλήψεις που έκαναν οι φοιτητές ενάντια στο νομοσχέδιο του Κοντογιαννόπουλου. Στην Κομοτηνή ιδρύθηκε πριν δύο χρόνια περίπου από πρωτοετείς φοιτητές. Ανήκει στην ανεξάρτητη ριζοσπαστική αριστερά, μάχεται για τα συμφέροντα και τις ανάγκες των φοιτητών όπως αυτές εκφράζονται μέσα και έξω από το Πανεπιστήμιο, δηλαδή δεν θεωρεί τους φοιτητές μία ειδική κατηγορία που είναι κλεισμένοι σε μία γυάλα και δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Έχει πολιτική δράση και συμμετέχει αλλά και υποκινεί κινήματα, όπως αυτό εναντίον του νομοσχεδίου Αρσένη αλλά και για την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ ή για τα προγράμματα σπουδών επιλογής ή για την αξιολόγηση. Είναι ανεξάρτητη από κομματικούς φορείς και καθηγητικό κατεστημένο, δηλαδή λειτουργεί με σχήματα αυτοχρηματοδοτούμενα τα οποία συναντιούνται δύο φορές το χρόνο σε δύο πανελλαδικά διήμερα ένα το φθινόπωρο και ένα την άνοιξη κατά την διάρκεια των οποίων τοποθετούνται όλα τα σχήματα και βγαίνει ένα κείμενο πανελλαδικό που έχει αιχμές της πολιτικής που μας εκφράζει».

Μιλώντας για τα αντιμαθήματα και τους στόχους τους ο Δημήτρης Σουφτάς αναφέρει ότι δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αντιμάθημα. «Τα πρώτα έγιναν το 1975 μετά τη χούντα για να επέλθει η αποφασιστοποίηση των σχολών, να αναζωπυρωθεί το φοιτητικό κίνημα, να μη σταματήσει ο αγώνας μόνο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όλα αυτά τα μάθαμε τυχαία. Στόχος μας όταν ξεκίνησαν τα αντιμαθήματα ήταν να δώσουμε μία ευκαιρία στους φοιτητές να αντιληφθούν ότι αυτά που ακούνε στις αίθουσες δεν είναι η μοναδική αλήθεια, ίσως δεν αντιπροσωπεύουν και την πραγματικότητα. Θέλουμε να δώσουμε μία βάση διαλόγου και πολιτικής ζύμωσης. Αυτό το κάνουμε όσο μπορούμε και μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας με ερωτήσεις, με παρεμβάσεις αλλά απευθυνόμασταν σε ένα μικρό κοινό, σε ένα κοινό μιας σχολής, ενός έτους. Τα αντιμαθήματα αντιμετωπίζουν τα θέματα περισσότερο σφαιρικά, είναι δηλαδή θέματα που αφορούν στους φοιτητές όλων των σχολών, την καθημερινότητά μας. Σκοπός είναι μετά την ομιλία να επακολουθήσει συζήτηση, προκειμένου να εκφραστούν κάποιες διαφωνίες και κάποιες απορίες, ώστε να μπορέσουν οι φοιτητές να επεξεργάζονται αυτά που ακούν, να μη τα δέχονται άκριτα και ίσως να τα αμφισβητούν.

Αυτό που διαπιστώσαμε στις σχολές μας, και το έχουν διαπιστώσει κάποιοι καθηγητές, είναι ότι οι φοιτητές μαθαίνουν την ύλη παπαγαλία και δεν αποκτούν επιστημονικό τρόπο σκέψης».

Επίκαιρο χαρακτηρίζει το θέμα ο Δημήτρης Σουφτάς τονίζοντας ότι επελέγη πριν τα γεγονότα της Γαλλίας. «Είναι πλέον επίκαιρο, γιατί όσες πολιτικές έχουν ακολουθηθεί έχουν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Οι στόχοι που διακηρύσσει ότι έχει η ΕΕ δεν ταιριάζουν με την οικονομική και κοινωνική της πολιτική».

Στόχος τα αντιμαθήματα να συνεχίσουν χωρίς βέβαια να έχουν περιεχόμενο πολιτικό. Έτσι όπως λένε και οι δύο φοιτητές το επόμενο θέμα θα έχει σχέση με την Κοινωνική ανθρωπολογία.

Σε σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση σχετικά με τους στόχους του πρώτου αντιμαθήματος τονίζονται τα εξής: «Ένα από τα πράγματα που καταλαβαίνει κανείς γρήγορα, μπαίνοντας σε μια σχολή στην Κομοτηνή, είναι πως η σκέψη, η κριτική και δημιουργική σκέψη, είναι κάτι άχρηστο εδώ και πως τα περιθώρια για το μεράκι και τις πραγματικές του ανάγκες είναι –όταν υπάρχουν- ελάχιστα. Έπειτα έρχεται η στιγμή που δε προλαβαίνεις πια να σκεφτείς τίποτα, εγκλωβισμένος στους εντατικούς ρυθμούς σπουδών, ακινητοποιημένος σε ένα μικρόκοσμο αυτάρεσκα κλειστό, κουρδισμένο στους ρυθμούς των εξετάσεων, της μοναδικής αλήθειας, του αυταρχισμού. Μέσα σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, ταγμένο στις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους, μέσα σε ένα κόσμο στενό που ο εξατομικευμένος χρόνος μας συμπιέζεται από την απειλή του μέλλοντος της εργασιακής ανασφάλειας, σε μια ατέλειωτη τρεχάλα, δίχως αρχή μέση και τέλος, σ ένα κόσμο που αποικιοποιείται απ τα προϊόντα της πολιτιστικής βλακείας, μετράει τους νεκρούς των πολέμων κάπου ανάμεσα σε δυο διαφημιστικά σπότ, παρακολουθεί τους πολύχρωμους κυρίους του επίσημου πολιτικού σκηνικού, να σχεδιάζουν το μέλλον, αποφασίσαμε πως ο ρόλος του θεατή δε μας ταιριάζει ούτε επίσης ο ρόλος της γκρίνιας και της ανακύκλωσης της μιζέριας.

Παίρνουμε την πρωτοβουλία για μια αριστερή- ριζοσπαστική συζήτηση στη βάση των επιστημονικών αντικειμένων που σπουδάζουμε, του διαφορετικού πολιτισμού που θέλουμε να εκφράσουμε για να παρέμβουμε δυναμικά στη μουντή πραγματικότητα μέσα και έξω από τις σχολές, κλονίζοντας τη διαμορφωμένη τάξη πραγμάτων για να δοκιμάσουμε προβληματισμούς που πραγματικά μας εκφράζουν και να αφήσουμε το δικό μας στίγμα.

Γιατί όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το ‘‘τέλος της ιστορίας’’ των ιδεολογιών, των συλλογικών οραμάτων, για το αδιαμφισβήτητο των νόμων του κέρδους, της παραγωγικότητας και της ‘’εθνικής’’ ανάπτυξης, γνωρίζουμε καλά πως η εξαθλίωση των ανθρώπων είναι κάτι παραπάνω από αυτό που πουλιέται με δόσεις στα δελτία ειδήσεων. Γιατί όσο κι αν προσπαθούν να μας το παρουσιάσουν σαν αναγκαίο κακό, γνωρίζουμε καλά ότι οι ατό καθέδρας καθηγητικοί μονόλογοι δεν είναι τρόπος προσέγγισης της γνώσης κι ότι η γνώση που θέλουμε δεν είναι κατακερματισμένη, αποστειρωμένη, γνώση που βασίζεται κατεξοχήν στην τέχνη της συγκάλυψης των πραγματικών κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων.

Αμφισβητούμε το ιδεολόγημα της ‘’ουδέτερης επιστήμης’’ που νομιμοποιεί τη διδασκαλία της γλώσσας ως εξωκοινωνικά διαμορφωμένου είδους υπό εξαφάνιση, αντιμετωπίζει τα αρχαία κείμενα ως ‘’χρυσωρυχεία’’ συντακτικών ανωμαλιών, την ιστορία ως στείρα παράθεση γεγονότων ενός παρελθόντος- θεάματος, την αρχαιολογία ως αισθητική αποτίμηση αγγείων, αγαλμάτων κλπ.

Αντιστεκόμαστε στον άνεμο της νέας εποχής, των χρόνων της φθοράς, ψάχνοντας νέους δρόμους δράσης, αναζητώντας λέξεις να εκφραζόμαστε, λέξεις να μας εκφράζουν. Κύριο όπλο στα χέρια μας ο λόγος. Ο λόγος ως μέσο έκφρασης των αντιλήψεών μας, ως λογική έμπρακτης εφαρμογής τους, ο λόγος ως αιτία, ως επιτακτική αναγκαιότητα που μας ωθεί προς τα εμπρός και μας δικαιώνει. Μέσα από νέες συλλογικότητες (όπως και η δική μας) και συλλογικές διαδικασίες, που μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα ενός νέου φοιτητικού κινήματος, ξεκινώντας από τους πανεπιστημιακούς χώρους, πολεμούμε να κάνουμε αυτόν το λόγο πράξη, να μετουσιώσουμε τη σκέψη μας σε ύλη δίνοντάς της σάρκα και οστά, να την κάνουμε γροθιά σφιγμένη, τείχος ατσαλένιο.

Απέναντι σε ό,τι επιμένει να μας περιορίσει σ ένα ακατάπαυστο αγώνα δρόμου όπου όλοι είναι εναντίων όλων, εμείς προβάλλουμε τη δική μας λογική τη λογική της συλλογικότητας, της κοινής πορείας, της γόνιμης κριτικής και αντιπαράθεσης. Απέναντι στη μονομέρεια της μιας οπτικής γωνίας στη διδασκαλία της επιστήμης, και σε ό,τι καταδικάζει τα ενδιαφέροντα μας, αντιτάσσουμε την ποικιλία και των πλούτο των δικών μας σκέψεων και προβληματισμών, δημιουργώντας, τη δική μας πολιτική σε ό,τι σχετίζεται με τη ζωή μας, σε διάφορα πεδία όπως της επιστήμης και του πολιτισμού. Γιατί ξέρουμε καλά ότι πολιτική δεν είναι μόνο η επίσημη- κοινοβουλευτική, ούτε αφορά μόνο ορισμένα άτομα και τα συμφέροντά τους. Για μας η πολιτική συγκροτείται στη βάση των κοινωνικών αναγκών, διατρέχει όλη μας την κουλτούρα και ασκείται από όλους.

30 χρόνια μετά τα πρώτα αντιμαθήματα, ανοίγουμε τον διάλογο στον κόσμο των σχολών, απευθυνόμαστε στην κοινωνική πλειοψηφία του αύριο, αμφισβητούμε τη μοναδική αλήθεια των καθηγητικών μονολόγων, τη στείρα εκπαιδευτική διαδικασία, το τσαλαπάτημα των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας και της ποιότητας των σπουδών. Διοργανώνουμε ένα γύρο συζητήσεων ώστε να ξαναβάλουμε τους όρους για το ποια μόρφωση θέλουμε, να αναδείξουμε την κοινωνική αναγκαιότητα μιας διαφορετικής μορφολογικά και ποιοτικά παιδείας, να ξαναβρούμε τελικά, ένα ‘σημείο αναγνωρίσεως’ όπως θα έλεγε και η Κική Δημουλά…»

Α.Π

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.