Ανθρωποι και… 25/04/08

Τι κάνει τους ανθρώπους να επιστρέφουν σε χώρους που δεν έχουν γνωρίσει; Ο Κώστας Τζαμπάζης, μέλος του Συλλόγου: «Ανατολική Ρωμυλία» από το Άσπρο Κιλκίς, απαντά πώς είναι η αγάπη, οι μνήμες που ζωντανεύουν, η γνωριμία με έναν τόπο, ξένο τώρα, κάποτε οικείο. Πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία ο παππούς και η γιαγιά, άνθρωποι του μόχθου, που εγκατέλειψαν μια ζωή πίσω τους, για να ξεκινήσουν από την αρχή μια καινούργια, επί ελληνικού εδάφους. «Ο παππούς και η γιαγιά έλεγαν συνέχεια ιστορίες, πώς περνούσαν εκεί, τι δουλειές έκαναν, ότι μαζεύονταν στην πλατεία και χόρευαν». Ο εγγονός τους σήμερα, που με την ίδια αγάπη επιστρέφει και αναζητά τα παλιά ελληνικά χνάρια, αλλά και τις κουβέντες με τους Έλληνες που εξακολουθούν να ζουν εκεί. «Μέχρι που πέθαναν μιλούσαν συνέχεια για τα μέρη που είχαν αφήσει πίσω. Ο παππούς μου είχε και αδερφή εκεί, ήταν παντρεμένη και δεν ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, πάντα μιλούσε για την πατρίδα πίσω».

Πώς δημιουργήθηκε το Άσπρο Κιλκίς;

Είναι χωριό το οποίο δημιουργήθηκε από πρόσφυγες από το χωριό Άσπρο της Ανατολικής Ρωμυλίας, το οποίο βρίσκεται μια ώρα από την Βάρνα και μισή ώρα βόρεια της Μεσημβρίας.

Γνωρίζετε τις αποστάσεις, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το επισκέπτεστε συχνά.

Τακτικά το επισκέπτομαι. Πρώτη φορά ήταν το 1985 και έκτοτε το επισκέπτομαι συχνά.

Τι κάνει έναν νέο άνθρωπο, όπως εσείς, να επισκέπτεστε μια περιοχή στην οποία δεν έχετε ζήσει;

Πριν πάω για πρώτη φορά, ερχόταν συγγενείς μας, είχαν μείνει πολλοί Έλληνες εκεί. Όταν πήγα για πρώτη φορά έμεινα έκπληκτος από τους πολλούς συγγενείς που έχουν απομείνει εκεί. Όσες φορές ανεβαίνω, νομίζω ότι είμαι στην Ελλάδα, ότι βρίσκομαι στο χωριό μου, στο Κιλκίς.

Τι έλεγαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες για τα μέρη που είχαν αφήσει πίσω;

Ο παππούς και η γιαγιά έλεγαν συνέχεια ιστορίες, πώς περνούσαν εκεί τι δουλειές έκαναν, ότι μαζεύονταν στην πλατεία και χόρευαν.

Μιλούσαν μέχρι που έκλεισαν τα μάτιά τους;

Μέχρι που πέθαναν μιλούσαν συνέχεια για τα μέρη που είχαν αφήσει πίσω. Ο παππούς μου είχε και αδερφή εκεί, ήταν παντρεμένη και δεν ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, πάντα μιλούσε για την πατρίδα πίσω. Δεν την ξέχασε ποτέ. Κανείς από τους πρόσφυγες στο Άσπρο δεν έπαψε να μιλά για τα μέρη εκείνα. Δεν περνούσε μέρα, χωρίς να αναφερθούν στην ζωή στην πατρίδα, όπως έλεγαν…

Ήταν περήφανοι για την ζωή τους εκεί;

Η γιαγιά μου, όταν την έλεγα για κάποια φαγητά, εκείνη μου απαντούσε: «Εμείς τα φαγητά, έτσι τα κάναμε στην πατρίδα».

Πώς τους είχαν αντιμετωπίσει οι ντόπιοι όταν είχαν έρθει, τι σας έλεγαν;

Το χωριό δημιουργήθηκε μόνο από τους Πρόσφυγες, δεν μέναμε σε χωριό με άλλους ντόπιους, οπότε δεν ακούγαμε σχόλια διάφορα που λέγονται για τους μετανάστες. Εεε, όταν αντάμωναν στην αγορά, πάλι ήμασταν οι πρόσφυγες. Υπήρχε μια καχυποψία. Οι δικοί μου δεν μίλησαν ποτέ για έχθρα, ίσως κάποιοι να την ένιωσαν.

Τι νομίζετε ότι κάνει αυτούς τους ανθρώπους να πηγαίνουν και να ξαναπηγαίνουν στο Άσπρο;

Η αγάπη για τον τόπο. Όταν πας και δεις την ομορφιά που υπάρχει εκεί, δεν θέλεις τίποτα άλλο. Ύστερα είναι και ο κόσμος, οι Έλληνες που ζουν εκεί. Το μισό χωριό, στο Άσπρο της Ανατολικής Ρωμυλίας είναι συγγενείς μας. Αισθανόμαστε για εκείνη την περιοχή ότι είναι ένα δικό μας κομμάτι. Όσοι πηγαίνουν για μια φορά, θέλουν να ξανάπανε και πολλοί επαναλαμβάνουν συχνά αυτό το ταξίδι.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.