Ανθρωπινες ιστοριες με τους ενοικους της Στεγης «Αγαπης»

Ο πρώτος όροφος σκοτεινός, κανένα κουδούνι δεν ανοίγει την πόρτα. Στον δεύτερο ο Ηρακλής Σεγκερίδης 53 ετών, από την Αμπχαζία. Η πόρτα του ανοιχτή, «να περάσω;» τον ρωτώ καθώς τον βλέπω στο τραπέζι, «πέρνα» μου λέει και σηκώνεται αμέσως από το τραπέζι, ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής του, δείχνοντας μάλλον ότι περίμενε άνθρωπο για να μιλήσει: «Είναι καλά, δεν έχω κανένα παράπονο. Είμαι τρία χρόνια εδώ, δεν έχω κανένα παράπονο. Μένω μόνος μου σ’ ένα δωμάτιο και δεν έχω κανένα παράπονο.». Τρεις φορές η ίδια φράση, που μαρτυρά αγωνία να πείσει (ποιους αλήθεια;), ότι εκείνος δεν εκφράζει κανένα παράπονο. Ο θόρυβος στους διαδρόμους, οι φωνές και τα χτυπήματα στους τοίχους σε ώρες κοινής ησυχίας, είναι λίγα μόνο από όλα εκείνα που κάνουν την διαβίωσή τους δυσβάσταχτη. «Δεν πληρώνουμε, όμως, τίποτα, οπότε τι παράπονα να κάνουμε;» αναρωτιέται ο κ. Σεγκερίδης. Ο ίδιος δεν δουλεύει είναι άρρωστος. «Δεν μπορώ να πάρω σύνταξη, παίρνω χρήματα από την γυναίκα μου, που εργάζεται μέχρι τα ξημερώματα σε ένα cafe, για ζήσω.» Δεν έχει παράπονο, έχει θέρμανση, νερό και ρεύμα, όπως δηλώνει, τόσο εκείνος, όσο και οι υπόλοιποι ένοικοι της Στέγης «Αγάπης». Να τι λείπει: η αγάπη και το ενδιαφέρον, η αληθινή αλληλεγγύη και αυτό φαίνεται στα μάτια του καθενός. «Είμαστε καλά, από το να είμαστε στον δρόμο. Είμαι από το 91 στην Ελλάδα και συνεχίζω με τα λίγα που έχω να είμαι εδώ.» Η Στέγη συγκρίνεται με το δρόμο, όχι με ένα κανονικό σπίτι, γι’ αυτό και στην σύγκριση κερδίζει.

Το 90% των ανθρώπων που βρήκαν καταφύγιο είναι γέροι

Στον ίδιο όροφο, λίγα μέτρα πιο εκεί, ο Διογένης Καρελιάδης, 54 ετών.

Ένα χρόνο ζει στην Στέγη, νωρίτερα ήταν στα λυόμενα στις Σάπες. «Εκεί είχαμε αυλή, εδώ είμαστε σαν φυλακισμένοι, ούτε μπαλκόνι δεν έχουμε», δηλώνει αλλά σπεύδει και εκείνος να προσθέσει, «πάλι καλά που δεν πληρώνουμε ενοίκιο ή λογαριασμούς της ΔΕΗ και του νερού». Κάποια από τα διαμερίσματα, έχουν πουληθεί σε ιδιοκτήτες, τα περισσότερα, εβδομήντα στον αριθμό, κατοικούνται από μοναχικούς ανθρώπους, ηλικιωμένους, φτωχούς, με μειωμένα ή ανύπαρκτα εισοδήματα. Στις δώδεκα κλείνουν την είσοδο, αν αργήσει κάποιος, χτυπούν το θυροτηλέφωνο. Πέντε (!) φύλακες εργάζονται για την φύλαξη του χώρου. Το 90% των ανθρώπων που βρήκαν καταφύγιο είναι γέροι. Λίγοι εργάζονται, ελάχιστοι. Οι περισσότεροι ζουν με την σύνταξη. «Εγώ ήρθα το 92 για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μας έδιωχνε η αστυνομία τότε, έφυγα και ξαναήρθα το 97. Τώρα είναι καλύτερα. Η Ελλάδα είναι η πατρίδά μας.» Ο ίδιος δηλώνει άρρωστος, παίρνει μια σύνταξη της Πρόνοιας, ύψους 230 ευρώ το μήνα. «Μεγαλώνω δύο παιδιά 10 και 8 ετών. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, παρά μόνο οικονομία.» Δύο παιδιά και εκείνος σε έναν χώρο λίγων τετραγωνικών, χωρίς καν ένα μπαλκόνι, με την τηλεόραση μοναδική συντροφιά.

Ηλικιωμένοι μόνοι με 260 ευρώ σύνταξη…

Την Βαρβάρα Κοττίδου, την ογδόντάχρονη γυναίκα από την Γεωργία, την βρίσκουμε στον διάδρομο. Εκεί βγαίνει, από τότε που πέθανε ο άντρας της και έμεινε μόνη, για να μιλήσει με άνθρωπο, να πει μία κουβέντα, «η μοναξιά δεν αντέχεται», όπως δηλώνει. Μένει στην Ελλάδα οκτώ χρόνια, τα πέντε εκ των οποίων στην Κομοτηνή. «Είμαι μόνη, πέθανε ο άντρας μου. Δεν έχω κανένα, ζω με μια σύνταξη 260 ευρώ. Δεν έχω παράπονο, πάλι καλά. Από το να είμαι στο δρόμο.» Όλοι τους έχουν δει και χειρότερα, όλοι τους γνωρίζουν ότι η αλληλεγγύη που τους δόθηκε από την «Αλληλεγγύη» είναι μια Στέγη, με φως, νερό και θέρμανση, τίποτα άλλο. Όλοι προσδοκούν ένα χτύπημα στην πόρτα, την ανθρώπινη φωνή να τους αγγίξει. Δεν είναι τυχαίο που κάποιοι, όπως ο κ. Ηρακλής, αφήνουν την πόρτα τους ανοιχτή και περιμένουν έναν άνθρωπο…

Μαρία Νικολάου