«Ανιστορητη η ταυτιση του κομμουνισμου με το ναζισμο και το φασισμο»

O Στέφανος Στεφάνου, πρώην γραμματέας της ΕΔΟΝ της νεολαίας του ΑΚΕΛ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, που βρέθηκε στην πόλη μας με αφορμή συζήτηση που διοργάνωσε η Ένωση Κυπρίων Φοιτητών Κομοτηνής, φιλοξενείται σήμερα στον ΠτΘ. Μιλά για την εκλογική και ποιοτική επιβίωση των κομμάτων και δη των κομμουνιστικών, κυρίως μετά το δημοψήφισμα της 24ης Απρίλη 2004 και την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Για την επιρροή που ασκεί η ΕΕ σε επίπεδο νεοφιλελευθερισμού και για τη στάση των αριστερών κομμάτων απέναντι σε αυτήν και την προσαρμογή τους στην κυπριακή πραγματικότητα. Πολύ δε περισσότερο για την ιστορική τους αξία και την προοπτική τους στην Κύπρο και γενικά μέσα στην Ε.Ε.

Ο λόγος στον ίδιο…

ΠτΘ: κ. Στεφάνου το Μάη θα διεξαχθούν βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Ήδη θα πρέπει να ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος. Ουσιαστικά στην κοινή γνώμη το ΑΚΕΛ είναι ο βασικός πολιτικός φορέας. Τι επιδιώκετε ως κομματικός μηχανισμός σε αυτές τις εκλογές;

Σ.Σ: Στην Κύπρο γνωρίζουν όλοι ότι το σύστημα είναι προεδρικό και είναι σαφώς διαχωρισμένες η εκτελεστική από τη νομοθετική εξουσία. Το Μάη θα διεξαχθούν εκλογές για το Κοινοβούλιο και μετά από δύο χρόνια για την Προεδρία. Σε αυτές τις εκλογές, όπως πάντα στις βουλευτικές, μετριέται η δύναμη των κομμάτων.

ΠτΘ: Το αποτέλεσμα επηρεάζει όμως και τις επόμενες εκλογές…

Σ.Σ.: Αναπόφευκτα αυτό επηρεάζει και το σκηνικό για τις προεδρικές εκλογές, γιατί μετρώντας τις δυνάμεις η κάθε πολιτική δύναμη αμέσως δημιουργούνται και δυναμικές για συνεργασίες, για υποψηφιότητες… Οι εκλογές θα γίνουν στις 21 του Μάρτη και ήδη στην Κύπρο είμαστε σε προεκλογική περίοδο. Το ΑΚΕΛ στις εκλογές του 2001 αναδείχθηκε πρώτο κόμμα λαμβάνοντας το 34,7% των ψήφων και καταλαμβάνοντας 20 έδρες από τις 56 του Κυπριακού Κοινοβουλίου. Ο στόχος που βάζει το κόμμα θα έλεγα ότι είναι διπλός. Ο πρώτος στόχος η διατήρηση της πρωτιάς και ο δεύτερος η διατήρηση ψηλών ποσοστών. Είναι διαφορετικό το πολιτικό σκηνικό και περιβάλλον από αυτό του 2001. Το ΑΚΕΛ πάντα βρισκόταν στην αντιπολίτευση, σήμερα είναι στη συμπολίτευση. Επίσης, στην Κύπρο υπάρχει ακόμη ο απόηχος των δημοψηφισμάτων της 24ης Απρίλη του 2004 με όλα εκείνα τα αισθήματα και συναισθήματα που δημιούργησε στο λαό. Τέλος, η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ και αυτός είναι ένας παράγοντας που παίζει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικοοικονομικών πραγματικοτήτων στην Κύπρο. Με όλα αυτά το κόμμα είναι πεπεισμένο ότι θα καταφέρει να εκπληρώσει και τους δύο στόχους του. Αυτό θα έλεγα ότι έχει ανάγκη και η Κύπρος και οι εργαζόμενοι γιατί μπροστά μας είναι το Κυπριακό πρόβλημα και ένα μεγάλο και ισχυρό ΑΚΕΛ αποτελεί εγγύηση για μια βιώσιμη και λειτουργική λύση στο Κυπριακό, αλλά και ένα ισχυρό ΑΚΕΛ αποτελεί εγγύηση για τα δικαιώματα και τα κεκτημένα των εργαζομένων που κινδυνεύουν από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις οδηγίες των Βρυξελλών.

ΠτΘ: Ορμώμενη από τον ελλαδικό πολιτικό πολιτισμό και με δεδομένο ότι τα κόμματα στην Ελλάδα επιδιώκουν την πρωτιά θα ήθελα να σας ρωτήσω αν κι εσείς αποσκοπείτε σε αυτή; Τι σημαίνει για σας και γενικότερα για το πολιτικό σύστημα η περίπτωση που να ξεπεράσετε τις 20 έδρες;

Σ.Σ.: Οι έδρες δεν παίζουν κανένα ρόλο στην προεδρεία της δημοκρατίας, διότι είναι διαφορετικές οι προεδρικές εκλογές. Είναι όμως φανερό πως όσο πιο ισχυρός είσαι τόσο περισσότερο μπορείς να παίζεις με τους δικούς σου όρους, όταν γίνεται λόγος για τις συμμαχίες στις προεδρικές εκλογές. Όμως το πολιτικό σκηνικό και οι ισορροπίες που υπάρχουν για δεκαετίες τώρα στο κυπριακό πολιτικό σκηνικό είναι τέτοιες που είναι αδύνατο για κάποια πολιτική δύναμη από μόνο της να βγάλει πρόεδρο, δηλαδή να πάρει το 50% συν μία ψήφο για να εκλέξει πρόεδρο. Άρα το ζήτημα των συνεργασιών και των συμμαχιών είναι εκ των πραγμάτων επιβεβλημένο.

ΠτΘ: Είπατε ότι εκτός από το Κυπριακό ζήτημα σας απασχολούν και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αυτή τη στιγμή φαίνεται να κατισχύουν στην Ε.Ε. και βέβαια φέρνουν σε αδυναμία κυρίως τους εργαζόμενους και τους αδύνατους οικονομικά πολίτες. Αυτό το ζήτημα είναι εμφανές πλέον στην Ευρώπη και πολλά αριστερά κόμματα ασκούν κριτική στο ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι. Εσείς έχετε διαμορφώσει κριτική θέση;

Σ.Σ.: Σαφώς έχουμε καταθέσει την κριτική μας και στις πολιτικές της ΕΕ αλλά και στο περιεχόμενό της. Στη δική μας αντίληψη η ΕΕ αυτή τη στιγμή με τις ισορροπίες που υπάρχουν και τις πολιτικές που κατισχύουν είναι μια ένωση που προωθεί τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου εις βάρος της εργασίας και των μισθωτών. Και αυτό φαίνεται και από τις Οδηγίες και από τις διάφορες πολιτικές που προωθούνται. Τελευταίο παράδειγμα η Οδηγία Μπολγκεστάιν. Τέτοιες πολιτικές ίσχυσαν και στο παρελθόν και σήμερα ισχύουν και προφανώς θα ισχύσουν και αύριο, εφόσον δεν αλλάζει αυτή η πραγματικότητα στην ΕΕ. Συνεχώς θα συμπιέζουν προς τα κάτω τα κεκτημένα και τα δικαιώματα των εργαζομένων, θα προσπαθούν να αλλοιώσουν το σκηνικό της εργασίας έτσι όπως είχε διαμορφωθεί μέσα από τους σκληρούς αγώνες που έδωσε και η αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα και οι εργαζόμενοι και σε εθνικό και σε υπερεθνικό επίπεδο. Επίσης, είναι φανερό ότι το αντίπαλο δέος σε αυτή τη λαίλαπα, σε αυτήν την επίθεση του νεοφιλελευθερισμού που θέλει να έχει τα λεγόμενα ευλύγιστα ωράρια, τη λεγόμενη ελεύθερη εργασία, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και όλα εκείνα που προστατεύουν την εργασία, είναι η πάλη των εργαζομένων, της αριστεράς και του συνδικαλιστικού κινήματος. Εμείς στην Κύπρο, αντλώντας και από την εμπειρία της Ευρώπης και της ευρωπαϊκής αριστεράς, προσπαθούμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι και να διαδραματίσουμε το δικό μας ρόλο και σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για να βοηθήσουμε αυτήν την πάλη της αριστεράς. Στην Κύπρο αυτή τη στιγμή και με τη συμμετοχή του ΑΚΕΛ στην κυβέρνηση έχουμε το πλεονέκτημα έναντι άλλων ευρωπαϊκών χωρών και σε επίπεδο εκτελεστικής εξουσίας πλέον να βάζουμε εκεί που μπορούμε φραγμούς στην ανάπτυξη νεοφιλελεύθερων πολιτικών που έρχονται από την ΕΕ. Τέτοια περιθώρια υπάρχουν και προσπαθούμε να τα αξιοποιήσουμε στον καλύτερο δυνατό βαθμό. Για παράδειγμα, έχουμε βάλει φραγμό στο ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων. Καμία ιδιωτικοποίηση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Στήριξη και διεύρυνση του ευρύτερου δημόσιου τομέα και των δημοσίων επιχειρήσεων. Τρίτον, καμία θυσία στον τομέα των κεκτημένων των εργαζομένων. Βέβαια, εδώ υπάρχει και μία διαδικασία που ξεκινά από κάτω, με την επίθεση που το ίδιο κεφάλαιο κάνει, αξιοποιώντας οδηγίες της ΕΕ, όμως είναι πολύ σημαντικό να έχεις σύμμαχο την εκτελεστική εξουσία παρά αντίπαλο. Διαδραματίζουμε, λοιπόν, το ρόλο μας και ως συμπολιτευόμενο κόμμα για να μειώσουμε όσο το δυνατόν τις επιπτώσεις που έχουμε από την είσοδο της χώρας μας στην ΕΕ.

ΠτΘ: Μιλώντας από την εμπειρία της Ελλάδας, όταν οι κυβερνώντες θέλουν να περάσουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές, στο μυαλό μας περνά η έλλειψη δυνατότητας εθνικής πολιτικής. Εσείς αυτή τη στιγμή στην Κύπρο δημιουργείτε όμως “αναχώματα”. Πιστεύετε ότι υπάρχει δυνατότητα αντίδρασης στην επέκταση του νεοφιλελευθερισμού;

Σ.Σ.: Στην Κύπρο υπάρχει ένα κεκτημένο. Ισχυρή αριστερά και ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα που το ένα μέρος του είναι υπό την έντονη επίδραση της αριστεράς και του ΑΚΕΛ. Στην δεκαετία 1993-2003 στην εξουσία βρισκόταν το κατ’ εξοχήν κόμμα της δεξιάς ο Δημοκρατικός Συναγερμός και με άλλοθι την ενταξιακή πορεία και τις οδηγίες της ΕΕ προσπάθησε να αφαιρέσει κεκτημένα και δικαιώματα από τους εργαζόμενους όπως η ΑΤΑ. Σε αυτό το πράγμα εμείς ως κόμμα σταθήκαμε ανάχωμα και δώσαμε τη δική μας μάχη. Κατάφεραν, η προηγούμενη κυβέρνηση και ο Δημοκρατικός Συναγερμός, να κουτσουρέψουν την ΑΤΑ αλλά δεν κατάφεραν να την καταργήσουν. Έλεγαν ότι η ΕΕ επιβάλλει την κατάργησή της. Εμείς ξεσκεπάσαμε αυτήν την πολιτική. Δεν την επιβάλλει η ΕΕ την κατάργηση της ΑΤΑ. Είναι διαφορετικό ότι προωθεί πολιτική για την κατάργησή της. Με άλλοθι την ενταξιακή πορεία η κυβέρνηση της δεξιάς έλεγε ότι πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν δημόσιοι οργανισμοί και δημόσιες επιχειρήσεις. Ξεσκεπάσαμε αυτήν την πολιτική και δώσαμε σκληρή μάχη και καταφέραμε να διατηρήσουμε πολλούς οργανισμούς, θα έλεγα την ενότητα πολλών οργανισμών που βρίσκονταν στο πλαίσιο του δημόσιου, ώστε να συνεχίσουν να υπάρχουν και αρκετοί απ’ αυτούς τους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις, να είναι και επικερδείς και ανταγωνιστικοί σε ένα έντονο ανταγωνιστικό περιβάλλον τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ευρώπη. Άρα περιθώριο υπάρχει παρά το γεγονός ότι αναπόφευκτα αρνητικές επιπτώσεις υπάρχουν και από την ΕΕ και από το ευρύτερο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, με τις συμφωνίες του εμπορίου με την παγκοσμιοποίηση με τον τρόπο που γίνεται… Το ζήτημα είναι να δίνεις τη δική σου μάχη και να προσπαθείς να διατηρήσεις αυτά που έχεις και μάλιστα με στόχο να τα διευρύνεις.

ΠτΘ: Είστε κομμουνιστικό κόμμα. Η Ευρώπη τον τελευταίο καιρό ταύτισε και καταδίκασε τα κομμουνιστικά καθεστώτα με τα ναζιστικά. Φοβάσθε αυτόν τον αντικομμουνισμό της Ευρώπης; Αισθάνεστε μοναξιά ως κομμουνιστές στην ΕΕ ή δεν σας έχουν καταλάβει τέτοιου είδους αισθήματα;

Σ.Σ.: Το αντικομμουνιστικό μνημόνιο πέρασε από το Συμβούλιο της Ευρώπης και καταδικάστηκε όχι μόνο από τις κομμουνιστικές δυνάμεις και δυνάμεις ευρύτερα της αριστεράς αλλά ακόμα και δυνάμεις που είναι πέραν της αριστεράς. Στην Κύπρο όλα τα κόμματα και ο Δημοκρατικός Συναγερμός με την παρέμβαση του ΑΚΕΛ καταδίκασαν το μνημόνιο ως ρεβανσιστικό και απαράδεκτο. Νομίζω ότι η όλη υπόθεση με το αντικομμουνιστικό μνημόνιο δείχνει ένα πράγμα, ότι η αντίδραση φοβάται το Κομμουνιστικό κίνημα το οποίο κάποιοι βιάστηκαν να το ξεγράψουν τότε με την διάλυση του Σοσιαλιστικού στρατοπέδου όσο και με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η προσπάθεια είναι ανιστόρητη, απαράδεκτη και καταδικαστέα. Το να ταυτιστεί ο κομμουνισμός και ως ιδεολογία και ως κίνημα, και ως ιστορία και ως αξίες και ιδανικά με τον ναζισμό και φασισμό δείχνει αυτήν την προσπάθεια της αντίδρασης να εξαφανίσουν από το χάρτη το κομμουνιστικό κίνημα, πράγμα που δε θα το καταφέρουν. Δεύτερον, είναι και μια ανιστόρητη προσέγγιση και δεν ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα γιατί η δύναμη εκείνη, η μεγαλύτερη δύναμη που αντιστάθηκε στο ναζισμό και το φασισμό αποδεδειγμένα ήταν οι ίδιοι οι κομμουνιστές και σε εθνικό και σε υπερεθνικό επίπεδο. Η ραχοκοκαλιά της αντιφασιστικής νίκης ήταν η Σοβιετική Ένωση και ο Κόκκινος Στρατός, οι χώρες εκείνες που έφτιαξαν αντάρτικα κινήματα και η Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα, φτιάχτηκαν με ραχοκοκαλιά τα κομμουνιστικά κινήματα. Τα μεγαλύτερα αντάρτικα στην Ευρώπη καθοδηγούνταν από τους Κομμουνιστές και στην Ελλάδα εδώ, και στη Γιουγκοσλαβία και στη Γαλλία και στην Ιταλία και αλλού, άρα καμία σχέση μεταξύ κομμουνισμού, φασισμού και ναζισμού και είναι υποχρέωση όχι μόνο των κομμουνιστών, αλλά όλων των προοδευτικά σκεπτόμενων και των αντικειμενικά σκεπτόμενων υπερασπιζόμενοι τους αγώνες της ανθρωπότητας να υπερασπιστούν και την ιστορική πραγματικότητα.

ΠτΘ: κ. Στεφάνου, αυτό το βλέπετε λογικό να συμβαίνει σήμερα, δηλαδή ένας κομμουνιστής πώς αισθάνεται όταν πραγματικά επιχειρείται να αλλοιωθεί η ιστορική ύλη; Πικραίνεστε ή το παραβλέπετε και συνεχίζετε; Υπάρχουν βέβαια γεωπολιτικοί και πολιτικοί λόγοι, τα νέα μέλη της ΕΕ που προέρχονται από την πρώην Σοβιετική Ένωση είναι βασιλικότερα του βασιλέως, αλλά γενικά ερμηνεύετε αυτά τα φαινόμενα με ψυχραιμία;

Σ.Σ.: Με ψυχραιμία πάντα πρέπει να αναλύουμε τα πράγματα, αλλά η ψυχραιμία δεν αποκλείει το θυμό και την οργή. Γιατί και θυμωμένοι είμαστε και οργισμένοι είμαστε γι’ αυτή την επίθεση ενάντια στα ιδανικά που εμείς πιστεύουμε, τουλάχιστον. Αλλά και ενάντια στην ιστορία της προοδευτικής ανθρωπότητας γιατί το κομμουνιστικό κίνημα προσέφερε πάρα πολλά στην ανθρωπότητα για να κινηθεί μπροστά και πιστεύω ότι ακόμα μπορεί να προσφέρει για να συνεχίσει να πηγαίνει μπροστά η ανθρωπότητα. Σ’ αυτήν την περίοδο με την κατίσχυση της νέας τάξης πραγμάτων, εμείς συνηθίζουμε να λέμε της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων, και την επίθεση που αναπτύσσεται σε όλα τα μέτωπα από τον ιμπεριαλισμό υπάρχουν σοβαρότατοι κίνδυνοι να οπισθοδρομήσει η ανθρωπότητα και ήδη σε ορισμένους τομείς έχει οπισθοδρομήσει. Άρα ο αγώνας για υπεράσπιση και των αξιών και την υπεράσπιση του κομμουνιστικού κινήματος είναι ένας αγώνας που δένεται άριστα και αλληλοσυμπληρώνεται με τον αγώνα που δίνει σήμερα η ανθρωπότητα ενάντια στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού, ενάντια στον πόλεμο και ενάντια στην προσπάθεια η αντίδραση να επαναχαράξει το χάρτη του κόσμου. Για μας η επίθεση ενάντια στο κομμουνιστικό κίνημα εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της ευρύτερης επίθεσης που η αντίδραση απλώνει τα τελευταία χρόνια ενάντια στις κατακτήσεις της ανθρωπότητας, ενάντια στις κατακτήσεις των εργαζομένων, ενάντια στις κατακτήσεις των λαών. Και εντάσσουμε αυτή την πάλη στην γενικότερη εκατομμυρίων ανθρώπων που βρέθηκαν και είναι ακόμη στους δρόμους ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ, την εισβολή και την κατοχή την αμερικάνικη στο Αφγανιστάν, ενάντια στον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία και ενάντια στις πολιτικές του ιμπεριαλισμού.

ΠτΘ: Φαίνεται να εντάσσεται τον εαυτό σας στο ευρύτερο αριστερό κίνημα. Εντούτοις για τα κομμουνιστικά κόμματα η πληροφόρηση στην Ελλάδα είναι ότι είναι τελείως αποδυναμωμένα. Ό,τι παλιότερα θεωρούσαμε ραχοκοκαλιά των κομμουνιστικών κομμάτων αυτά λόγου χάριν της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας στην Ελλάδα τουλάχιστον δεν φαίνεται σήμερα να είναι ισχυρά. Αισθάνεστε εσείς αποδυναμωμένοι;

Σ.Σ.: Είναι αναντίρρητο γεγονός ότι το κομμουνιστικό κίνημα δέχθηκε σημαντικά χτυπήματα με τη διάλυση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου και την διάλυση της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης. Και αυτό φαίνεται και από την κατάσταση που επικράτησε εν μέρει πολύ ή λίγο στα κομμουνιστικά αριστερά κινήματα σε διάφορες χώρες. Από την άλλη βεβαίως διακρίνουμε μία πορεία ανάκαμψης της αριστεράς ευρύτερα και στην Ευρώπη αλλά και αλλού. Απόδειξη τι γίνεται σήμερα στη λατινική Αμερική. Στην πίσω αυλή των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπου ένας- ένας οι λαοί των χωρών ξεσηκώνονται και αναδεικνύουν προέδρους ανθρώπους που έχουν σαφές ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, τα βάζουν με το μεγάλο βόρειο γείτονα, ορθώνουν το ανάστημα και διεκδικούν μια γνήσια εθνική ανεξαρτησία και γνήσια δικαιώματα. Αυτός είναι ένας ξεσηκωμός των καταφρονεμένων. Ξεσηκωμός σημειώθηκε ενάντια στον πόλεμο και από την ίδια την Ευρώπη. Άρα υπάρχουν διαδικασίες, ζυμώσεις, δυναμικές που είναι αισιόδοξες. Και στον πυρήνα αυτών των διαδικασιών είναι οι ίδιοι κομμουνιστές. Εμείς δεν βγαίνουμε απλά ως ΑΚΕΛ να δηλώσουμε μέλη του ευρύτερου αριστερού κινήματος. Εμείς δηλώνουμε μέλη ενός σύγχρονου κομμουνιστικού κινήματος, ενός κομμουνιστικού κόμματος που έχει κομμουνιστικές αξίες, αρχές και ιδανικά και σε αυτές πιστεύει και στη βάση αυτών δίνει το δικό του αγώνα. Νομίζω ότι δικαιώνεται το ΑΚΕΛ και σε εθνικό επίπεδο ως η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη στον τόπο αλλά και με το κύρος που διαθέτει αυτό διεθνώς.

ΠτΘ: Ένα από τα ανοιχτά θέματα είναι η επίλυση του Κυπριακού ζητήματος. Τώρα τελευταία υπήρξε μία κινητικότητα. Η κατάσταση πάντως παραμένει ασαφής…

Σ.Σ.: Σωστά μιλήσατε για κινητικότητα. Για δύο χρόνια μετά την απόρριψη του σχεδίου λύσης με δημοψήφισμα και την αποτυχία της πρωτοβουλίας του Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών υπήρξε στασιμότητα. Για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα η Κυπριακή Δημοκρατία χρειάστηκε να αντιμετωπίσει επιθέσεις με στόχο να πληγεί αυτή και να αναβαθμιστεί το ψευδοκράτος. Αυτές οι επιθέσεις κύρια προέρχονταν από τον αντιαμερικανικό παράγοντα μέσα και έξω από την ΕΕ. Εν πολλοίς καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις μεθοδεύσεις και ταυτόχρονα χρειάστηκε να κάνουμε σοβαρή δουλειά προς την κατεύθυνση της ενημέρωσης και διαφώτισης του διεθνούς παράγοντα, να πειστεί ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν απέρριψαν το συγκεκριμένο σχέδιο γιατί λένε όχι στη λύση του Κυπριακού αλλά γιατί το συγκεκριμένο σχέδιο το θεωρούσαν άδικο, μη λειτουργικό, ως ένα σχέδιο που δεν αναιρεί τις συνέπειες της εισβολής και της κατοχής και για αυτό το απέρριψαν. Πιστεύω ότι καταφέραμε να πείσουμε το διεθνή παράγοντα ότι ναι θέλουμε και επειγόμαστε για λύση του Κυπριακού προβλήματος, μια λύση που να αναιρεί τις συνέπειες της Κατοχής, να αναιρεί την de facto διχοτόμηση, να επανενώνει το νησί και το λαό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Μία λύση που να αποκαθιστά και να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες στον τόπο, να καθιστά το λαό μας, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους πραγματικό αφέντη στην χώρα τους χωρίς ξένη δύναμη, είτε αυτή λέγεται Ελλάδα, είτε Τουρκία, είτε Μεγάλη Βρετανία, είτε εγγυήτριες δυνάμεις των συμφωνιών του 1960. Η Συμφωνία του Παρισιού στη συνάντηση του Κύπριου προέδρου με το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ για σύσταση και λειτουργία τεχνικών επιτροπών που θα έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και των συνομιλιών αλλά και για να καλυτερέψουν το κλίμα και να ανοικοδομήσουν το κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών είναι ένα θετικό βήμα το οποίο πρέπει να αξιοποιηθεί για να προχωρήσουμε μπροστά. Χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά. Χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να δούμε τις αντιδράσεις της Τουρκίας και της Τουρκικής πλευράς σε αυτή τη συμφωνία για να μπορέσουμε να κινήσουμε τα βήματα, να πάμε μπροστά και να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις που θα οδηγήσουν στη λύση του Κυπριακού προβλήματος.

ΠτΘ: Ευελπιστείτε ότι θα οδηγηθούμε σε λύση…

Σ.Σ.: Αν δεν ελπίζαμε και δεν αισιοδοξούσαμε, θα παρατούσαμε τα πράγματα εδώ και καιρό. Είναι γεγονός ότι οι τρεις και πλέον δεκαετίες δημιουργούν έντονα αισθήματα απαισιοδοξίας στον Κυπριακό λαό σε αυτή την απαισιοδοξία προστέθηκε και η αποτυχία της πρωτοβουλίας πριν δύο χρόνια εμείς όμως ως κόμμα και τότε και τώρα λέμε ότι αυτή δεν ήταν η τελευταία προσπάθεια και πρωτοβουλία για λύση του Κυπριακού. Χρειάζεται να δουλέψουμε σκληρά μέσα σε ένα αρνητικό περιβάλλον διεθνές και περιφερειακό για να λύσουμε το κυπριακό. Άλλη προοπτική δεν υπάρχει.

ΠτΘ: Θεωρείτε, ως μέλος της ΕΕ, ότι την έχετε με το μέρος σας;

Σ.Σ.: Η ΕΕ δεν είναι γειτονιά των αγγέλων. Είναι μία ένωση συμφερόντων σκοπιμοτήτων και πολλοί λένε αρχών. Εμείς λέμε ότι αν όντως οι αρχές που πρεσβεύσει η ΕΕ υπάρχουν, τότε πρέπει να εφαρμοσθούν και στην Κύπρο. Για μας η ΕΕ είναι ένα εργαλείο που μπορεί να χρησιμεύσει για τη δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού προβλήματος. Αυτό το εργαλείο δεν είναι δεδομένο. Χρειάζεται να το παλέψεις για να λειτουργήσει προς τη σωστή κατεύθυνση. Γιατί μπορεί η ΕΕ και η ενταξιακή πορεία της Κύπρου σε συνάρτηση με το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον της Τουρκίας να δημιούργησε μία συγκυρία και μία δυναμική για να πάμε στην πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος αλλά στη δική μας αντίληψη λειτούργησε προς λανθασμένη κατεύθυνση. Αυτή η συγκυρία και η δυναμική υπάρχει. Η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ, η Τουρκία βρίσκεται σε διαδικασία ενταξιακής πορείας, εμείς θέλουμε η Τουρκία να υλοποιήσει τις υποχρεώσεις της έναντι της ΕΕ και κατ’ επέκταση έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως περιγράφονται στο πρωτόκολλο τελωνειακής ένωσης για να επεκτείνει η Τουρκία την τελωνειακή της ένωση και με την Κυπριακή Δημοκρατία. Η υλοποίηση του πρωτοκόλλου δεν σημαίνει και επίλυση του κυπριακού προβλήματος γι’ αυτό και ταυτόχρονα θέλουμε η ΕΕ να συνδράμει στις προσπάθειες του ΟΗΕ, γιατί το κυπριακό είναι διεθνές πρόβλημα, ως ζήτημα επιβολής και κατοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, να βοηθήσει η ΕΕ στην ανάπτυξη μιας νέας πρωτοβουλίας για επίλυση του Κυπριακού. Πρόσφατα στις Βρυξέλλες είχαμε μία θετική εξέλιξη. Τον διαχωρισμό των δύο κανονισμών του χρηματοδοτικού πρωτοκόλλου και του κανονισμού για το απευθείας εμπόριο. Ειδικά η Βρετανία όταν είχε την προεδρία της ΕΕ προσπάθησε πάρα πολύ να περάσει πακέτο αυτούς τους δύο κανονισμούς με στόχο την αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Τώρα έχουν διαχωριστεί οι κανονισμοί. Υπάρχει το χρηματοδοτικό πρωτόκολλο για τους Τουρκοκύπριους χωρίς όμως να παραγνωρίζεται η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία έχει λόγο για το πού θα δοθούν τα κονδύλια με στόχο την αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των συμπατριωτών μας τουρκοκυπρίων. Άρα υπάρχει μία κινητικότητα που πρέπει να αξιοποιηθεί για τα παραπέρα βήματα.

ΠτΘ: κ. Στεφάνου σας ευχαριστώ πολύ.

Σ.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.