Αναθεωρειται το καθεστως οπλοκατοχης και οπλοχρησιας των αστυνομικων

Ο αστυνομικός θα κάνει χρήση του όπλου του εναντίον συγκεκριμένου προσώπου είτε για την ακινητοποίησή του είτε για την εξουδετέρωσή του στις εξής περιπτώσεις:

Όταν αντιμετωπίζει έγκλημα συνδεόμενο με άμεσο κίνδυνο προσώπου.

Όταν αντιμετωπίζει έγκλημα που τελείται με ένοπλη επίθεση

Όταν συντρέχει συγκεκριμένος κίνδυνος προσώπου

Όταν βρίσκεται σε κατάσταση αυτοάμυνας και αποκρούει επίθεση με επικείμενο κίνδυνο θανάτου ή βαριάς σωματικής βλάβης των τρίτων

Όταν αντιμετωπίζει επίθεση κατά τρίτων και αμύνεται σε επικείμενο κίνδυνο θανάτου ή βαριάς σωματικής βλάβης τρίτων

Όταν αντιμετωπίζει απαγωγείς και απειλείται εναντίον των ομήρων κίνδυνος ζωής ή βαριάς σωματικής βλάβης.

Η χρήση όπλων για ακινητοποίηση ή εξουδετέρωση προσώπων απαγορεύεται στις εξής περιπτώσεις:

Όταν το πρόσωπο τρέπεται σε φυγή για να αποφύγει νόμιμο έλεγχο ο αστυνομικός δεν επιτρέπεται να πυροβολήσει παρά μόνο εκφοβιστικά στον αέρα.

Όταν αντιμετωπίζει ανήλικο κάτω των 18 ετών εκτός και αν αντιμετωπίζει επικείμενο κίνδυνο θανάτου ή σωματικής βλάβης και ο πυροβολισμός είναι το μοναδικό μέσο άμυνας.

Θετική κρίνει κατ’ αρχήν την απόφαση του Υπουργού να ρυθμίσει το καθεστώς της οπλοχρησίας των αστυνομικών ο Πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Ροδόπης κ. Γιάννης Τσαβδαρτζής. «Υπήρχε ένα καθεστώς ασάφειας σχετικά με το θέμα το οποίο ρύθμιζε ο νόμος 29/43. Σχεδόν πάντοτε οι αστυνομικοί ανεξάρτητα του αν ενήργησαν μέσα στα επιτρεπόμενα όρια άμυνας, συλλαμβάνονταν και κρατούνταν ως υπόδικοι και δικάζονταν πολλές φορές για ανθρωποκτονίες εκ προθέσεως γιατί δεν υπήρχε σαφής άποψη σε ποιες περιπτώσεις μπορεί ο αστυνομικός να κάνει χρήση του όπλου. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να δημιουργηθεί μία άσχημη αντίληψη για τους αστυνομικούς και από την άλλη σε περιπτώσεις με θύματα αστυνομικούς να μην ευαισθητοποιείται η κοινή γνώμη. Θα αναφέρω ότι από το 1975 είκοσι πέντε αστυνομικοί υπήρξαν θύματα σε ώρα υπηρεσίας. Πάγιο αίτημα λοιπόν της Ομοσπονδίας ήταν να αλλάξει το υπάρχον καθεστώς και να ψηφισθεί νόμος που θα καθορίζει με σαφήνεια πότε επιτρέπεται και πότε όχι η χρήση όπλου, για να μπορεί καλύτερα και ο αστυνομικός να κάνει τη δουλειά του. Δηλαδή δεν ζητάμε να μας δίνεται ευκολότερα η χρήση του όπλου, είμαστε κάθετα αντίθετοι προς αυτό, αλλά να καθορίζεται σαφώς πότε πρέπει να το χρησιμοποιούμε. Το σχέδιο νόμου που κατατέθηκε στη Βουλή ορίζει πλέον τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο αστυνομικός μπορεί ή όχι να κάνει χρήση του όπλου του. Το σημαντικότερο είναι όμως ότι το σχέδιο νόμου δίνει μεγάλη βαρύτητα στην εκπαίδευση και μάλιστα στην εκπαίδευση από την είσοδό του στη Σχολή μέχρι την αποστράτευσή του, αναβαθμίζοντας το μάθημα, που από μάθημα ρουτίνας γίνεται ουσιαστικό – εφόσον οι σπουδαστές θα βαθμολογούνται πλέον – όπως και η εξέταση από ειδικούς για το αν είναι ψυχικά ικανός για οπλοχρησία».

Ο κ. Τσαβδαρτζής εκφράζει κάποιες επιφυλάξεις ως προς το θέμα της εκπαίδευσης, διότι σύμφωνα με το σχέδιο νόμου με υπουργική απόφαση θα καθοριστούν αργότερα οι χώροι εκπαίδευσης. «Δυστυχώς με τις υπάρχουσες υποδομές δεν υπάρχουν τέτοιοι χώροι, οπότε θα πρέπει να δημιουργηθούν νέοι σε κάθε Νομό. Για να έχει ισχύ και αποτελέσματα ο νόμος, θα πρέπει η Υπουργική απόφαση να εκδοθεί άμεσα και όχι μετά από ένα ή δύο χρόνια».