Ανασκοπηση 2007, Γραφει η Μαρια Νικολαου

Διεθνή

Πολιτική

Στη Γαλλία με τον Σαρκοζί…

Μία κυβερνητική αλλαγή στη Γαλλία που έχει όλα τα χαρακτηριστικά βαθιάς τομής – περιλαμβανομένων και των έντονων αντιδράσεων, δεν μπορεί, παρά να έλκει το ενδιαφέρον όλου του κόσμου και της χώρας μας συμπεριλαμβανομένης και για έναν ακόμη λόγο: Ο συντηρητικός Σαρκοζί επικράτησε της σοσιαλίστριας αντιπάλου του Σεγκολέν Ρουαγιάλ με ποσοστό 53% αντί 47%, δικαιώνοντας τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων.«Αλίμονο! Είναι ο Σαρκό!» ήταν το πρωτοσέλιδο της τουρκικής εφημερίδας «Ακσάμ» την επομένη της εκλογής του που απηχούσε με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τη δυσαρέσκεια της Άγκυρας για την εκλογή του Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος είναι γνωστό ότι αντιτίθεται στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και προκρίνει μια «προνομιακή σχέση» με τις Βρυξέλλες. Αν ο τουρκικός Τύπος περιέγραψε με μελανά χρώματα την άνοδο του Σαρκοζί στη γαλλική Προεδρία, οι περισσότερες ευρωπαϊκές εφημερίδες εμφανίστηκαν μάλλον αισιόδοξες για το μέλλον της Ευρώπης, καθώς «ένας νέος μεταρρυθμιστής εισέρχεται στην dream team της Ε.Ε.», όπως επισήμανε σε ανάλυση η βρετανική «Γκάρντιαν». Ο θρίαμβος του Σαρκοζί έδωσε και νέα ώθηση στην ευρωπαϊκή πολιτική, δύο χρόνια αφότου η Γαλλία βυθίστηκε σε ένα τέλμα κατάθλιψης και εσωστρέφειας, απορρίπτοντας το Ευρωσύνταγμα. «O γαλλικός λαός επέλεξε τη ρήξη με τις ιδέες και τις συνήθειες του παρελθόντος. Θα αποκαταστήσω τη σημασία της εργασίας, της εξουσίας, της ηθικής, του σεβασμού, της αξιοκρατίας» είπε ο Σαρκοζί κατά την εκλογή του. Κάποια «δείγματα» των μεταρρυθμίσεών του «γεύονται» οι Γάλλοι, με αποτέλεσμα πολλοί στην Ευρώπη να αναρωτιούνται ήδη: «Πού είναι η Σοσιαλδημοκρατία Οεεεό;».

Ο Σαρκοζί έχει υπάρξει εξαιρετικά σαφής και σε ένα θέμα που ενδιαφέρει την χώρα μας: «Η Τουρκία», είπε, «θα πρέπει να αρκεσθεί σε ένα είδος ενισχυμένης ευρωμεσογειακής κοινότητας, με άλλα λόγια κοντά στην Ένωση, όπως ένα Μαρόκο, μία Αίγυπτος ή ένα Ισραήλ, όμως σαφώς εκτός αυτής». Αυτή είναι η άποψή του. Η άσκηση της εξουσίας κατά κανόνα μεταβάλλει και μετριάζει σε πολλά πράγματα τις απόψεις εκείνων που την ασκούν. Εκείνο που περιμένουν τώρα στις Βρυξέλλες είναι να δουν κατά πόσον αυτό θα ισχύσει και στην περίπτωση του Νικολά Σαρκοζί…

ΚΟΙΝΩΝΙΑ:

Δημοσιογραφία: Ένα επικίνδυνο επάγγελμα

Δολοφονίες, φυλακίσεις και διώξεις περιλαμβάνονται στη λίστα των πιθανών συνεπειών από την άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, αναγάγοντάς το σ’ ένα από τα πλέον επικίνδυνα επαγγέλματα στον κόσμο. Η Unesco απένειμε μετά θάνατον το Διεθνές Βραβείο της Ελευθερίας του Τύπου στη Ρωσίδα δημοσιογράφο Άννα Πολιτκόφσκαγια, που δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο του 2006 στη Μόσχα ενώ έκανε έρευνες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τσετσενία.

Το 2007 είχαμε συνέχεια: Με τρεις σφαίρες στο κεφάλι κόπηκε το νήμα της ζωής του Αρμένιου δημοσιογράφου και εκδότη Χραντ Ντινκ, έξω από τα γραφεία της εφημερίδας του στην Κωνσταντινούπολη. Ο δράστης, διαφωνούσε με τις ιδέες του δημοσιογράφου και έτσι αποφάσισε να τον δολοφονήσει, ενώ – κατά την προσαγωγή του στο δικαστήριο – απείλησε και το νομπελίστα λογοτεχνίας Ορχάν Παμούκ. Η θυσία που απαιτείται για να κλείσουν τα στόματα, εκτός από το πλήγμα στη δημοκρατία και την ενημέρωση, ενίοτε περιλαμβάνει και την απώλεια ανθρώπινης ζωής. Η δολοφονία του Χραντ Ντινκ υπενθυμίζει για ακόμα μια φορά την ανάγκη προστασίας του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και θωράκισης της ελεύθερης έκφρασης.

Θρίαμβος του Μάρτιν Σκορτσέζε στα φετινά Όσκαρ

Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας απέσπασε η ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε, ενώ ο ίδιος πήρε – επιτέλους – βραβείο σκηνοθεσίας. Η ταινία: «Ο πληροφοριοδότης» του σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορτσέζε, που στρέφει μία εξεταστική ματιά σε ένα επεισόδιο διαφθοράς στην αστυνομία της Βοστόνης, απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στην 79η τελετή απονομής των φημισμένων κινηματογραφικών βραβείων. Ήταν το πρώτο Όσκαρ που δόθηκε στον Σκορτσέζε, «διορθώνοντας» έτσι μία μακρόχρονη απουσία ενός σημαντικού ονόματος στον κατάλογο των μεγάλων σκηνοθετών που έχουν τιμηθεί με το χρυσό αγαλματίδιο. Στην ίδια τελετή είχαμε και «ευρωπαϊκό» ενδιαφέρον: Η γερμανική ταινία «Η Ζωή των Άλλων» τιμήθηκε με βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Μία διεισδυτική ματιά στην απεριόριστη δύναμη που παραχωρούσε το Ανατολικογερμανικό καθεστώς στη μυστική υπηρεσία Στάζι. Η ταινία, πρωτόλεια δημιουργία του σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκερλ φον Ντόνερσμαρκ, πρόβαλε την ιστορία ενός πράκτορα, ο οποίος παγιδεύει το σπίτι ενός ζευγαριού κι εμπλέκεται στις ζωές τους με τραγικές συνέπειες…

Επιλογή του κινηματογράφου γιατί το ερώτημα είναι σαφές και πολλών δεκαετιών: Μπορεί το σινεμά να συνεγείρει πολιτικά, να αφυπνίσει συνειδήσεις, να γίνει λαϊκός σύντροφος, να δώσει ελπίδες; Και η απάντηση καταφατική, όταν τα φώτα σβήνουν. Φέτος, οι Αμερικανοί μας προέκυψαν με πολλές ταινίες πολιτικού προβληματισμού, ήδη το 2007 μας αποχαιρετά με την καλύτερη όλων, την έξοχη δημιουργία του Τόνι Γκίλροϊ: «Μάικλ Κλέιτον»…μια εξόχως πολιτική ταινία. Αλλά και στις προβολές των ελληνικών ταινιών οι αίθουσες δεν έμειναν άδειες. Ο κινηματογράφος συγκινεί ναι.

Out: Η πληγή του πετρελαίου…

(Τα τελευταία χρόνια οι τιμές του πετρελαίου ακολουθούν ένα «ράλι» ανόδου καθώς διάφοροι παράγοντες, βραχυπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι, φαίνεται να «συνωμοτούν» υπέρ των αλλεπάλληλων ρεκόρ…ο μαύρος χρυσός μας φέρνει πιο κοντά…στην οικονομική ένδεια.).

Εθνικά

Πολιτική:

Ούτε σεμνά, ούτε ταπεινά…

Ο λαός με την ετυμηγορία του στις εκλογές του Σεπτεμβρίου έδωσε εκ νέου εντολή στον Κώστα Καραμανλή να σχηματίσει κυβέρνηση και να προχωρήσει με γρηγορότερους ρυθμούς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου ο Κώστας Καραμανλής αισθανόταν όπως ο Λεονάρντο ντι Κάπριο στην πλώρη του «Τιτανικού»: «στην κορυφή του κόσμου».

Η συνέχεια ήταν ανάλογη – εμφανίστηκε το παγόβουνο της διακυβέρνησης. Ακριβώς εκατό ημέρες αργότερα, σήμερα, το κυβερνητικό σκάφος βάζει νερά. Ο κ. Καραμανλής το βράδυ της εκλογικής του νίκης μίλησε για «σαφή εντολή», που έδωσαν οι εκλογείς, να συνεχίσει η κυβέρνηση τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις. Δεσμεύθηκε ότι θα προωθήσει πιο γρήγορα και αποτελεσματικά το κυβερνητικό έργο και θα αντιμετωπίσει τις δυσλειτουργίες και τις καθυστερήσεις που παρατηρήθηκαν κατά την πρώτη τετραετία. Εμφανίστηκε επίσης ενωτικός, καθώς υπογράμμισε ότι «τα προβλήματα δεν έχουν χρώμα» και έθεσε ως προτεραιότητες την ενδυνάμωση της οικονομίας και την καταπολέμηση της φτώχειας. Εκατό μέρες μετά; «Δεν υπάρχουν άλλοθι» και «κανείς δεν δίνει πίστωση χρόνου».

Η κυβέρνηση δεν έχει καμία δικαιολογία για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Η εκλογική της νίκη ήταν καθαρή, η διαφορά της με το ΠΑΣΟΚ μεγάλη, η κοινωνία είναι (κατά γενική ομολογία) πολύ πιο ώριμη για μεταρρυθμίσεις, όπως ήταν η προεκλογική εξαγγελία, υπάρχει προηγούμενη κυβερνητική εμπειρία και, ασφαλώς, δεν στενάζει κάτω από την αντιπολίτευση που της έχει κάνει αυτό το διάστημα το ΠΑΣΟΚ. Αλλά τα πράγματα δεν είναι πάντοτε όπως φαίνονται. Έτσι, η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, ο εκσυγχρονισμός του εκπαιδευτικού συστήματος, η ανασυγκρότησης της κρατικής μηχανής, τα εξωτερικά με αιχμή το ζήτημα των Σκοπίων αποτελούν λίγα μόνο από τα πολλά επώδυνα πεδία άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής…Κάθε μέρα που περνά είναι και μια καινούργια, διόλου ζαχοπουλένια (κατά το ζαχαρένια) αποκάλυψη για τον λαό…

Κοινωνία…

http://κοινωνία.blogspot.com

Αν μέχρι σήμερα ο Ελληνας blogger ήταν ένας τύπος που πληκτρολογούσε σκέψεις κρυμμένος πίσω από την οθόνη του, τα πράγματα φαίνεται πως το 2007 άλλαξαν. Χρήστες του Ίντερνετ μέσα από εκατοντάδες ιστολόγια, πιο γνωστά ως μπλογκς ένωσαν τη «δύναμή» τους μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου. Το δρόμο είχε ανοίξει η Αμαλία Καλυβίνου, η 30χρονη φιλόλογος που πριν πεθάνει είχε καταγγέλλει μέσω του δικού της μπλογκ γιατρούς για αμέλεια και χρηματισμό. Η Αμαλία, μέσα από τη δική της ηλεκτρονική διεύθυνση με την ειρωνική ονομασία “φακελάκι -μπλόγκσποτ” είχε διατυπώσει σαν τελευταία επιθυμία οι επίορκοι γιατροί να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Η ανταπόκριση των Ελλήνων μπλόγκερς σήμερα καθορίζει μια νέα μορφή κοινωνικής αντίδρασης. Κάθε μοναχικός «κομπιουτεράς» μπορεί πλέον να ονειρευτεί πως με το πληκτρολόγιό του μπορεί να αλλάξει κάτι, όχι μόνο στο διαδίκτυο που εκτείνεται από τη μία άκρη των οπτικών ινών ως την άλλη, αλλά στον πραγματικό κόσμο. Ίσως, τα μικρά κοινωνικά κινήματα να ξεκινούν πλέον από την μπλογκόσφαιρα …

Στον πόλεμο του Κοσόβου, όσα δεν πέτυχε ο σερβικός στρατός προσπαθώντας να αμυνθεί από τους βομβαρδισμούς των νατοϊκών δυνάμεων, πέτυχαν οι Σέρβοι γραφίστες. Υιοθετώντας τον στόχο ως σύμβολό τους και φτιάχνοντας γραφικές παραστάσεις που διαδήλωναν τη διαμαρτυρία τους για τον πόλεμο κατάφεραν να ενημερώσουν και να συγκινήσουν τους πολίτες του κόσμου. Η «δημοκρατία των bloggers» είναι άλλη μια νέα πλην φιλόδοξη προσπάθεια Ελλήνων bloggers και γραφιστών που σκοπεύει να τραβήξει τα βλέμματά μας το επόμενο διάστημα. Ίσως, οι bloggers να μην εξαντλούνται σε λογοτεχνίζουσες απόπειρες καταγγελίας του κατεστημένου. Αλλά να συνεχίσουν να είναι αποφασισμένοι να κατέβουν στο πεζοδρόμιο – ή όπως γράφουν οι ίδιοι, να «αφήσουν τα pc-ιά, και να πάνε στα βουνά».

Πολιτισμός

Με την ευχή να είναι πάντα καλά…

…Επιλέγουμε την παρουσία της Ιωάννας Καρυστιάνη. Από το 1997 συγκέντρωνε υλικό για το βιβλίο «Σουέλ». «Ο λόγος που επέστρεψα δεν ήταν ότι είχα μια βαλίτσα με 1.000 μισο -γραμμένες φράσεις, αλλά γιατί είχα αγαπήσει τόσο πολύ τους ήρωες, που δεν άντεχα να τους εγκαταλείψω, ένιωθα ότι θα με κυνηγάνε και θα με γυρεύουν» μας είχε πει η ίδια.

Η φίλη της, η ποιήτρια Κική Δημουλά, χαρακτήρισε αυτό της το έργο, ως: Απαλή τραγωδία. «Πέτυχες», της είπε, «το ίδιο σαν να έσφαξες διακόσιους». «Μπορεί να ήταν η αναμονή και η αμφιθυμία μου να τους ξαναπιάσω ή να τους παρατήσω και να πάω σε κάτι επόμενο. Αισθανόμουν ότι μου το γύρευαν και οι ίδιοι. Επέστρεψα σ΄ αυτούς και λίγο μετανιωμένη που τους είχα εγκαταλείψει».

Η Ιωάννα Καρυστιάνη, με το «Σουέλ» (Καστανιώτης), πήρε το 2007 για δεύτερη φορά το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος- η πρώτη ήταν για τη «Μικρά Αγγλία», το 1998. Επιμένει με το έργο της δονκιχωτικά σε αξίες και συναισθήματα παλιά, έστω με κάποιον σύγχρονο τρόπο επεξεργασμένα, όπως η συγχώρεση, η ανθρωπιά, η υπομονή…ό,τι έχει ανάγκη η καθημερινή μας ζωή.

In & Out

In:Η κοινωνία των πολιτών…

Out: Η δημοκρατία των κολλητών…

Τοπικά

Πολιτική:

Από την Ρωσία με αγάπη…

Η υπογραφή της συμφωνίας κατασκευής του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης ξεχωρίζει το 2007, καθώς δημιουργεί μια νέα προοπτική, αυτή της εμβάθυνσης της ελληνο-ρωσικής ενεργειακής συνεργασίας, η οποία παράλληλα προκαλεί και τον σκεπτικισμό των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον, πάντως, τηρεί στάση αναμονής ενώ δυσαρεστημένη εμφανίζεται και η Τουρκία. «Ο Πούτιν κέρδισε τον Γ΄ βαλκανικό πόλεμο – Τώρα πλέον δεν χρειαζόμαστε Βόσπορο και Δαρδανέλλια». Με τον εντυπωσιακό αυτό τίτλο παρουσίασε η ρωσική εφημερίδα «Γκαζέτα» την υπογραφή της συμφωνίας. Στο κύριο άρθρο της εφημερίδας τόνιζε πως ο Πούτιν πέτυχε έναν από τους πιο ιστορικούς γεω-στρατηγικούς στόχους της Ρωσίας, «τραβώντας» τη Μαύρη Θάλασσα από την αγκαλιά της Τουρκίας. Και αυτό το πέτυχε «χωρίς να προσαρτήσει τον Βόσπορο και τα Δαρδανέλλια – κάτι που στο παρελθόν δεν επιδίωξαν μόνο οι Ρώσοι, αλλά και οι Ελληνες, οι Βούλγαροι οι Σέρβοι και αποτέλεσε την αιτία και των δύο βαλκανικών πολέμων – αλλά παρακάμπτοντάς τα».

Αυτή είναι η μια πλευρά του «έργου», γιατί η υπογραφή της συμφωνίας Ελλάδας, Ρωσίας και Βουλγαρίας για την κατασκευή του «πανευρωπαϊκού ενδιαφέροντος» αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης έχει και περιβαλλοντική διάσταση: πρώτον, σε ό, τι αφορά τους κινδύνους που περικλείει η διέλευση των στενών του Βοσπόρου από δεξαμενόπλοια. Προ του κινδύνου ναυτικού ατυχήματος και ενδεχόμενης μεγάλης περιβαλλοντικής καταστροφής που θα μπορούσε να προκαλέσει η διαρροή πετρελαίου στη θάλασσα, οι διεθνείς ανησυχίες για τη μεταφορά πετρελαίου αυξάνονται συνεχώς. Έτσι, και δεδομένης της αυξανόμενης θαλάσσιας κίνησης στην κλειστή περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και τις ολοένα και μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου που εξάγονται από την περιοχή, είναι μεγίστης σημασίας να δοθεί μεγαλύτερη προτεραιότητα στην εναλλακτική λύση της μεταφοράς του πετρελαίου με αγωγούς. Δεύτερον, αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι αποσοβείται ο κίνδυνος περιβαλλοντικής απειλής για την περιοχή μας. Ίσα- ίσα που τα ερωτηματικά είναι πολλά και η αγωνία των κατοίκων για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, μεγάλη. Αυτό που από όλους σχεδόν σημειώνεται είναι ότι ο αγωγός αυτός στέκεται αφορμή να συγκαταλεχθεί η Θράκη στον κατάλογο των περιοχών στρατηγικής σημασίας ολοκληρωμένων περιφερειακών δικτύων μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…Ίδωμεν.

Κοινωνία:

Ροδόπη, η νέα Ορλεάνη…

Από την μια το Ελληνο-τουρκικό έγκλημα στον Έβρο, γιατί για τις καταστροφικές πλημμύρες στον Έβρο δεν φταίνε τα ακραία καιρικά φαινόμενα, αλλά η ανθρώπινη παρέμβαση. Ελλάδα και Τουρκία, μετέτρεψαν σιγά – σιγά σε χωράφια την εύφορη πλατιά του κοίτη, την οποία επανα-διεκδικεί ο ποταμός κάθε φορά που σημειώνονται ισχυρές βροχοπτώσεις ή χιονοπτώσεις στη Βουλγαρία. Με σταδιακή ύψωση αναχωμάτων, όλο και πιο μέσα στην κοίτη του ποταμού, στην αρχή για την προστασία των οικισμών και στη συνέχεια για την προστασία των καλλιεργειών, κατάφεραν να μειώσουν το πλάτος του από 1.500 – 2.000 μέτρα, που ήταν στο παρελθόν, στα 150 – 200 μέτρα σήμερα. Όταν αλλάξεις, περιορίσεις τον ρου του ποταμού, αυτός θα εκδικηθεί. Από την άλλη, η αδιαμφισβήτητη αυτή αλήθεια που επιβεβαιώθηκε και το 2007 με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στην περίπτωση του ποταμού Έβρου, που τα τελευταία χρόνια, εθιμοτυπικά σχεδόν, σπάει αναχώματα και πλημμυρίζει χωριά και εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργειών ζωντάνεψε και στην Ροδόπη. Το 2007 η Ροδόπη έζησε τις δικές της καταστροφικές πλημμύρες (οπότε διανομαρχιακό παράπονο δεν έχουμε). Όλες οφείλονται σε εκτεταμένες παρεμβάσεις που δεν έγιναν. Δεν έγιναν είτε στις κοίτες των ποταμών, είτε στα αναχώματα, είτε στον καθαρισμό των ρεμάτων. Από θαύμα μπορεί να μην θρηνήσαμε θύματα, αλλά το ίδιο θαύμα δεν στάθηκε ικανό να καλύψει την ένδεια του κρατικού μηχανισμού και των αιρετών μας. Εφοδιασμένοι μόνο με της τελευταίας μόδας αδιάβροχα, τέτοια που γράφουν καλά στο «γυαλί» εμφανίστηκαν στις τηλεοράσεις. Παράπονο δεν έχουν, μόνο το Αλ Τζαζίρα δεν πρόβαλε εκείνους και το ρεζίλι μας…Άψογα σκηνικά ο Ήφαιστος, το Αλάν Κογιού και η Μελέτη, τα «γκέτα»…της φτώχειας και της εγκατάλειψης.

Πολιτισμός:

Πολιτισμός, ο μεγάλος απών.

Γιατί ενώ στο Δήμο μας ζούνε άνθρωποι που μιλάνε διαφορετικές γλώσσες και έχουν διαφορετικά πολιτιστικά υπόβαθρα. Γιατί ενώ ο τόπος μας έχει μια ανεκτίμητη πολιτιστική ποικιλομορφία που στηρίζεται σε κοινές αξίες, ένα χρόνο τώρα, ούτε προστατεύεται, ούτε ενθαρρύνεται, ούτε προβάλλεται, αντίθετα απαξιώνεται. Γιατί τι άλλο από απαξίωση είναι το να βγάζεις τον ιστορικό ΜΟΚ να επαιτεί στην κεντρική πλατεία της Κομοτηνής (πόσα αλήθεια χρήματα συγκέντρωσαν οι σύλλογοι του δήμου μας από αυτό το κεντρικό ρεζίλι;), όπως τι άλλο από απαξίωση είναι να επιχορηγείς με 1000 ευρώ τους Σαρακατσάνους που προσπαθούν να «στήσουν» το δικό τους Μουσείο (Μουσείο της πόλης δηλαδή) στο κέντρο της Κομοτηνής; Απών ο πολιτισμός γιατί δεν στηρίχθηκε η τοπική δημιουργία, πλην μόνον όταν χρειάστηκε να τηρηθούν τα προεκλογικά συμφωνηθέντα. Ελπίζω τη νέα χρονιά να μην χρειαστεί να παρακολουθήσω πάλι πολιτιστικά, μικροπαραταξιακά «κινούμενα σχέδια». Ούτε «εργολάβους» του πολιτισμού που δεν τους έχει ανάγκη ο τόπος και παλιές χιλιο-παιγμένες συνταγές. Φτάνει πιά! Με την ελπίδα ότι το νέο έτος θα μάθουμε και τι θα συμβεί με το θέατρό μας, αλλά και ότι θα ζήσουμε περίοδο άνθησης και ζωντάνιας μιας πολιτιστικής δραστηριότητας, ικανής να απασχολήσει ευρύτερα στρώματα. Ο πολιτισμός της κοινωνίας ήταν ο μεγάλος απών από την πόλη μας κι αυτό φάνηκε ακόμη και στον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο. Από ποια αποθήκη άλλου δήμου αλήθεια προμηθευτήκαμε την «ανανεωμένη» αισθητική;

IN & Out

IN: Ο κ.Αλή Μεμέτ και η γυναίκα του, κ. Αλή Ρεφικά, αγρότες, κάτοικοι του οικισμού Φιλλύρας Ροδόπης, οι πρώτοι δωρητές οργάνων στην Θράκη. Η μοίρα τους επεφύλαξε το πιο σκληρό χτύπημα, την απώλεια του μονάκριβού τους γιου, ωστόσο, εκείνοι βρήκαν το κουράγιο και παρέδωσαν μάθημα αλληλεγγύης δίνοντας ζωή με τα όργανα του παιδιού τους σε τρεις άγνωστους σ’ αυτούς συνανθρώπους τους. Ο Αλή Οζγκιούρ, ο 23χρονος γιος τους, έχασε την ζωή του σ’ ένα τροχαίο, αλλά στο διάστημα που έζησε κατάφερε να κάνει τους αγράμματους γονείς τους να αγαπήσουν τον άνθρωπο, να κατανοήσουν ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι πάνω από θρησκείες, χρώματα και διαχωρισμούς…

OUT: Ο Τούρκος ΥΠΕΞ, κ. Αλί Μπαμπατζάν γιατί, ενώ στα θέματα σεβασμού των μειονοτικών δικαιωμάτων η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να κρύψει, αντιθέτως, έχει πολλά να δείξει και να αποτελέσει πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση, εκείνος, στην δεκάωρη «ιδιωτική» επίσκεψή του στην Ροδόπη, της έκανε υποδείξεις παραδίδοντας «ιδιαίτερα» σε 13χρονους μαθητές…Αγνώμων μουσαφίρης…μας προσγείωσε άτσαλα στην τουρκική πραγματικότητα.

Γράφει η Μαρία Νικολάου

Φιλοξενείται στο Πρωτοχρονιάτικο Ένθετο της εφημερίδας “Παρατηρητής της Θράκης”.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.