Αν βγεις στο δρομο υπαρχει παντα ειδηση»

Η κ. Κατερίνα Μυστακίδου εργάστηκε για χρόνια ως ανταποκρίτρια στην Τουρκία και στα Βαλκάνια για την τηλεόραση (ΕΡΤ1, ΑΝΤΕΝΝΑ) , το ραδιόφωνο και τον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο (Ελευθεροτυπία κ.ά). Σήμερα διδάσκει στη Σχολή Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε. του Α.Π.Θ. Μιλάμε μαζί της για τη Δημοσιογραφία και την Ενημέρωση σήμερα. Για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια, την πορεία της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Μέση Ανατολή. Κρίνει, σχολιάζει, παρατηρεί και καταθέτει για «χώρους» που γνωρίζει καλά μην διστάζοντας να θέσει ζητήματα που απασχολούν το σήμερα, αλλά που φαίνεται ότι πολύ σύντομα θα απασχολήσουν εντονότερα και το αύριο της περιοχής. Επιλέγει την Μέση Ανατολή ως τον πιο ενδιαφέροντα τόπο για δημοσιογραφική δράση. Θυμάται από τα γεγονότα που κάλυψε τη δίκη του Οτσαλάν, προβλέπει ότι η Τουρκία δεν θα γίνει πλήρες μέλος της Ε.Ε. και αποκαλύπτει στους νέους δημοσιογράφους το μυστικό της επιτυχίας: Δουλειά, δουλειά, δουλειά …

Τι οδηγεί μια πετυχημένη και καταξιωμένη δημοσιογράφο να εγκαταλείψει την δράση για μια πανεπιστημιακή έδρα;

Είχα κάνει πολύ πριν το διδακτορικό. Ήμουν στην Τουρκία, είχα σπουδάσει τουρκική ιστορία και στράφηκα στο Πανεπιστήμιο. Είχα τα εφόδια, αλλιώς δεν θα εγκατέλειπα την δημοσιογραφία με τίποτα. Σήμερα πρέπει να σας πω ότι μου λείπει πάρα πολύ η δημοσιογραφία.

Αν και δεν απέχετε πολλά χρόνια από την ενεργό δράση παρατηρείτε κι εσείς ότι έγιναν πολλές αλλαγές στο χώρο…

Η δημοσιογραφία έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Για παράδειγμα έχουν μειωθεί πάρα πολύ οι δουλειές για τους ξένους ανταποκριτές. Η είσοδος του internet έφερε μια τεράστια αλλαγή στη δουλειά των δημοσιογράφων, όχι πάντα πολύ θετική. Μείωσε την πολυφωνία. Υπήρχαν περισσότερες απόψεις ανθρώπων που τώρα μειώθηκαν και λείπουν γιατί οι υπεύθυνοι νομίζουν ότι μπορούν να τα πάρουν όλα από το διαδίκτυο. Δεν είναι έτσι.

Σημειώνετε αλλαγές στην κάλυψη της πολιτικής δράσης- επικαιρότητας;

Αποφεύγουν πάρα πολύ τις πολιτικές κρίσεις. Υπάρχει μια στροφή στο κουτσομπολιό. Ακόμη και τα πολιτικά παρουσιάζονται με μια οπτική γωνία πολύ προσωπική, μιλούν για προσωπικές σχέσεις, ιδιωτικό βίο, πράγματα αδιανόητα στο παρελθόν κι ήταν αδιανόητα γιατί επικεντρωνόσουν περισσότερο στην πολιτική δραστηριότητα. Σήμερα, δε δίνουν βαρύτητα στην ουσία που είναι οι πράξεις. Τώρα ερεθίζουν το κοινό με life style θέματα, με λιγότερο ουσιώδης ειδήσεις.

Στην Κομοτηνή ποιο θέμα αξίζει να καλύψει, να ερευνήσει ένας δημοσιογράφος;

Η Κομοτηνή είναι ένας πολύ ενδιαφέρον τόπος με πολλά αμφίσημα στοιχεία. Τις σχέσεις μουσουλμάνων και χριστιανών. Έχουν γίνει αλλαγές, για παράδειγμα δεν υπάρχει επιτηρούμενος χώρος. Έχει αρθεί η επιτηρούμενη ζώνη, δεν ήταν πάντα έτσι. Υπήρχε μια ιδιαίτερη ευαισθησία στην περιοχή με τη γειτνίασή της με τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Η Αθήνα και η Πελοπόννησος δεν αντιμετώπισε τέτοιες καταστάσεις, ενώ η Θράκη ήταν «ανοιχτή» από πολλές μεριές. Τα βόρεια σύνορα «πιέστηκαν» από διάφορες εξελίξεις.

Ποια ανταπόκριση θα στέλνατε από εδώ στο κανάλι ή στην εφημερίδα σας;

Ένα ρεπορτάζ για το αν υπάρχει ουσιαστική βελτίωση μετά τις αλλαγές που προωθήθηκαν. Για παράδειγμα στην πρόσβαση στην ιδιοκτησία. Είδα φοβερές αλλαγές και στα χωριά που δεν τις είχα δει πριν 15 χρόνια.

Θα ενδιέφερε νομίζετε σήμερα ένα τέτοιο θέμα μια εφημερίδα του κέντρου;

Δεν θα είχα πολύ χώρο αυτό είναι αλήθεια. Οι ειδήσεις απέκτησαν μια θεατρικότητα. Θα πρέπει να είναι πιο αιχμηρές. Ένα σκάνδαλο στη Θράκη σαφώς και θα ενδιέφερε περισσότερο. Λίγες εφημερίδες θα φιλοξενούσαν το θέμα που επέλεξα.

Πώς θα πείθατε τον αρχισυντάκτη ή το διευθυντή σας;

Έχω την αίσθηση ότι ακόμη και στη σημερινή κατάσταση υπάρχουν προσωπικές σχέσεις με τον αρχισυντάκτη και τον Διευθυντή. Ένα μεγάλο μέρος των ειδήσεων το διαπραγματεύσε σε προσωπικό επίπεδο. Δεν μπορείς να γράφεις καλές ειδήσεις του στυλ: «Ένα ταξίδι στην Κομοτηνή» θα ήταν αστείο, αλλά ένα θέμα που θα έδινε είδηση όπως: «Λιγότερα κονδύλια απορροφήθηκαν από την Κομοτηνή» ή περισσότερα, ή ότι αυξήθηκαν οι μαθητές των μειονοτικών σχολείων. Ύστερα παρατηρώ ότι δεν υπάρχει η πίεση στην πρωτεύουσα από ανθρώπους που ειδικεύονται στα Βόρεια. Στη Μακεδονία και στη Θράκη υπάρχουν προβλήματα τα οποία δεν τα ξέρει η πρωτεύουσα. Κατά καιρούς έρχονται πολιτικοί από την πρωτεύουσα και λένε πράγματα τα οποία στη Θράκη ακούγονται λάθος γιατί υπάρχουν άλλες ευαισθησίες εδώ. Δεν νομίζω ότι ισχύει η αποκέντρωση στην πραγματικότητα. Η Αθήνα έχει γίνει η μισή Ελλάδα, τα λεφτά όλα πάνε στην Αθήνα και τα νέα γίνονται για την Αθήνα μόνο.

Και το μερίδιο ευθύνης των δημοσιογράφων ποιο είναι;

Αρκετά μεγάλο. Υπάρχει βέβαια και ένας τρόμος με την είσοδο των επιχειρηματιών, άλλαξε το status των εφημερίδων. Δημιουργήθηκαν «Όμιλοι» από ανθρώπους που θέλουν να τα ελέγχουν όλα και να δημιουργούν ένα καθεστώς ελεγχόμενης πληροφόρησης. Παράλληλα νομίζουν ότι είναι πολύ έξυπνοι και τα ξέρουν όλα. Για να τα καταφέρεις λοιπόν θα πρέπει να είσαι αρκετά ευέλικτος, δεν μπορείς να τους πεις ότι αυτό δεν γίνεται. Το ξαναλέω οι ειδήσεις φτιάχνονται για την Αθήνα μόνο. Εκεί είναι τα λεφτά. Οι ειδήσεις που απευθύνονται στην εξουσία έχουν και οικονομικό ενδιαφέρον.

Είστε ικανοποιημένη από την ποιότητα της ενημέρωσης που παίρνετε; Υπάρχει πλουραλισμός μέσων υπάρχει όμως και σωστή ενημέρωση;

Πιστεύω ότι πολύ συχνά τα Μ.Μ.Ε. αντανακλούν την κοινωνία. Δεν ανακαλύπτουν μόνα τους μια πραγματικότητα, η πραγματικότητα είναι αυτή που είναι, μία τσαπατσουλιά που βλέπεις στην τηλεόραση. Βλέπεις ανθρώπους που δεν είναι ειδικοί και μιλούν. Ξέρεις ότι έχουν μια πρόσβαση αλλιώς δεν μπορούν να έχουν αυτή την εκπομπή γιατί η εκπομπή δεν έχει απήχηση. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το κρίνεις. Βλέπεις κάποιον να μην ξέρει να στήνεται, δεν ακούει μάλλον οδηγίες ανθρώπων που γνωρίζουν, γιατί έχει γνωριμίες που θα τον διατηρήσουν στη θέση του. Το μέσον υπάρχει στην Ελλάδα δυστυχώς εις βάρος της κάθε αξιοκρατίας. Ατυχώς έχουμε μια πληροφόρηση η οποία έχει γίνει από άτομα τα οποία δεν είναι καλά ειδικευμένα. Είμαστε υπεύθυνοι όλοι μας, ακόμη και για το γεγονός ότι ο καθένας νομίζει ότι μπορεί να γίνει δημοσιογράφος. Και κάτι άλλο που διαπίστωσα με την λειτουργία της Πανεπιστημιακής Σχολής Δημοσιογραφίας ήταν ότι πάρα πολλοί δημοσιογράφοι επιτέθηκαν και στην λειτουργία αυτής της Σχολής κάτι που δε θα αμφισβητούνταν στη Γερμανία ή στη Αμερική. Απειλούνται και δεν στηρίζουν κάτι που είναι καλό. Ο ορισμός της δημοσιογραφίας είναι πάρα πολύ χαλαρός κι αυτό δημιουργεί εγγενή προβλήματα στην Ελλάδα. Υπάρχουν προβλήματα και το μερτικό των δημοσιογράφων είναι πάρα πολύ μεγάλο. Πιστεύω ότι η αρχή και το τέλος είναι η πολύ δουλειά. Μπορεί να μην γίνεις μεγάλο αστέρι αλλά αν δουλέψεις δεν θα χαθείς. Πιστεύω επίσης ότι αν βγεις στο δρόμο υπάρχει πάντα είδηση. Την είδηση τη βρίσκεις, αν θέλεις να τη βρεις, αρκεί να προσπαθήσεις και να περπατήσεις. Δεν την βρίσκεις στο κομπιούτερ σαφώς, ούτε με μέσον και δεν υπάρχουν exclusive. Αυτό που υπάρχει είναι πάρα πολύ δουλειά και κάποια στιγμή οι άνθρωποι σε εμπιστεύονται και σου λένε πρώτοι την είδηση, αυτό το έχεις καλλιεργήσει χρόνια με πολύ δουλειά.

Εσείς πώς ενημερώνεστε;

Διαβάζω πολύ προσεχτικά ξένες εφημερίδες. Την Κυριακή διαβάζω οπωσδήποτε: «Financial Times» και «Economist». Είναι εξαιρετικές εφημερίδες και φοβερά μεροληπτικές, αλλά θεωρώ ότι μου δίνουν πολύ καλή ενημέρωση στο τι σκέφτονται οι Εγγλέζοι και συνήθως αναιρώ αυτά που σκέφτονται για το συμφέρον μας . Δηλαδή λέω: «Αν οι Εγγλέζοι γράφουν ότι αυτό είναι έτσι στα Βαλκάνια, τότε το συμφέρον μας είναι το αντίθετο». Διαβάζω επίσης πολύ προσεχτικά τα οικονομικά νέα. Αν διαβάσεις πολύ προσεχτικά όλα τα οικονομικά νέα θα δεις τις πολιτικές εξελίξεις να έρχονται. Πάντα έτσι ήταν, μόνο που δεν το έχουμε δει με πολύ σοβαρότητα ως δημοσιογράφοι. Για παράδειγμα την ώρα που έπεφταν οι βόμβες στη Σερβία, γινόταν πάρα πολύ μειοδοτικοί διαγωνισμοί.

Τι λέτε στους φοιτητές σας, στους εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους;

Τους λέω ότι υπάρχουν ειδήσεις. Δεν έχει καλλιεργηθεί αρκετά στους δημοσιογράφους ότι πρέπει να τρέξουν κι αυτό είναι το παράπονό μου. Ακόμη και στην Αθήνα αν δεν βγεις να μιλήσεις με άτομα δεν έχεις καλή προσλαμβάνουσα εικόνα. Υπάρχουν ειδήσεις. Είναι παράπονό μου όταν βλέπω και τους νεότερους στη Σχολή να έχουν μια πεποίθηση ότι θα πάρουν την εναλλακτική πληροφόρηση από το internet. Δεν είναι αλήθεια γιατί και στο διαδίκτυο κάποιος άλλος έχει κάνει τη δουλειά με τα δικά του μάτια κι όχι εσύ. Τα μάτια του καθενός δίνουν το στίγμα και τη δική του ερμηνεία. Όταν πάμε σε ένα χώρο εμείς οι δυο θα γράψουμε διαφορετικά το ρεπορτάζ. Τώρα οι άνθρωποι δεν κινούνται, νομίζουν ότι θα τα βρουν όλα στο internet, αυτό δεν είναι αλήθεια..

Να περάσουμε στην Τουρκία, την χώρα αυτή την γνωρίζετε πολύ καλά. Ποιο συμπέρασμα βγάζετε, η γείτων Τουρκία θα γίνει μέλος της Ε.Ε.;

Δεν πιστεύω ότι η Τουρκία θα μπει στην Ε.Ε. Νομίζω ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει ως κίνητρο την είσοδο για να προχωρήσουν μέτρα αντιλαϊκά έχοντας όμως πλήρη γνώση ότι δεν θα εισέλθουν στην Ε.Ε.. Ο λόγος είναι το μέγεθος της χώρας αυτής. Η Τουρκία είναι πάρα πολύ μεγάλη για να γίνει μέλος της Ε.Ε.. Ο κόσμος διαφέρει ριζικά. Οι Τούρκοι της Ανατολίας διαφέρουν από τους Ρουμάνους και τους Βούλγαρους που δεν έχουν ίσως και τόσα λεφτά, αλλά σαν στάση ζωής είναι πολύ πιο κοντά στην Ε.Ε. Νομίζω ότι οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν τόσους πολλούς μουσουλμάνους πια. Το ρήγμα Χριστιανισμού και Ισλάμ έχει μεγαλώσει.

Τη στάση της χώρας μας πώς την κρίνετε;

Η Ελλάδα ευτυχώς άλλαξε στάση και αποδείχτηκε ότι άλλοι δεν τη θέλουν την Τουρκία. Αυτή που δε θέλει τους Τούρκους εντός Ευρώπης είναι η Γερμανία. Θα χρησιμοποιήσει μια άλλη φορά την Αυστρία ή την Ολλανδία και θα θέσει veto. Δεν είναι κακοί άνθρωποι οι Τούρκοι, είναι όλα τα καλά του Θεού, αλλά για πολιτικούς λόγους θα μείνουν απ΄ έξω. Τώρα φαίνονται ποιοι δεν θέλουν την Τουρκία. Η Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα που θα έχει οφέλη με την είσοδό της. Η πολιτική που ακολουθούμε είναι η μόνη σωστή πολιτική.

Αυτό που κατά καιρούς υποστηρίζετε για την ύπαρξη μιας καλής και μια κακής Τουρκίας, του καλού Ερντογάν εν προκειμένω και των κακών στρατιωτικών, πόση δόση αληθείας έχει;

Η σπονδυλική στήλη της Τουρκίας είναι ο στρατός. Ο Ατατούρκ ήταν στρατιωτικός. Η δημιουργία της σύγχρονης Τουρκίας βασίστηκε στο στρατό. Και ο Ερντογάν είναι σε πλήρη συνεννόηση με τους στρατηγούς. Νομίζω ότι συνεννοούνται πολύ καλύτερα από ό,τι εμείς θα θέλαμε. Δεν θα υπήρχε Ερντογάν χωρίς το στρατό. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα μέτωπο Ερντογάν και στρατού στην Τουρκία. Ξέρετε τι πιστεύω; Πιστεύω ότι το βασικό μεγάλο λάθος ήταν του Ατατούρκ. Το λάθος του ήταν ότι έδιωξε όλους τους χριστιανούς και άφησε μια Ανατολία αυστηρά Μουσουλμανική. Δεν μπορώ να καταλάβω την πολιτική των Τούρκων ούτε τις μικροανοησίες που κάνουν στους Ρωμιούς της Πόλης. Πού βασίζεται; Πώς καλλιεργείται; Τι εξυπηρετεί;

Είναι και αυτή η περίεργη στάση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο να μην αναγνωρίζουν δηλαδή τον Οικουμενικό του ρόλο…

Είναι ένα μεγάλο ερώτημα για μένα και αυτό. Το Πατριαρχείο προσφέρει στην Τουρκία, αν έφευγε θα φτώχαινε η Κωνσταντινούπολη. Η δύναμή του είναι συμβολική. Αναρωτιέμαι ακόμη και για τις περιουσίες αν τις επέστρεφαν σε μια τεράστια Τουρκία, δε θα ήταν πολύ σημαντικό. Και την μισή Κωνσταντινούπολη να έδιναν, δε θα ήταν τίποτα για μια τεράστια Τουρκία. Περισσότερο ειδήσεις και βαβούρα θα γινόταν. Σ΄ αυτό το θέμα φέρθηκαν πολύ μικρόνοα οι Τούρκοι.

Τώρα πηγαίνοντας στην Τουρκία με ποιο θέμα θα επιλέγατε να ασχοληθείτε;

Θα μ΄ απασχολούσε πάρα πολύ η σχέση της Τουρκίας με το Ισλάμ. Θα κοιτούσα τι σχέση έχει με τον Αραβικό κόσμο; Τι λεφτά παίρνει; Τι κονδύλια εισρέουν από τον Αραβικό κόσμο και πώς τα χρησιμοποιούν; Αυτή τη σχέση που ενώ ανήκουν στον μουσουλμανικό κόσμο, θέλουν να μην ανήκουν. Αυτό δεν γίνεται. Το γεγονός ότι δεν είναι Άραβες δεν ακυρώνει ότι δεν είναι μουσουλμάνοι, αυτή την περίεργη ισορροπία που μέχρι τώρα την έχουν καταφέρει οι Τούρκοι θέλω να δω αν θα τη διατηρήσουν.

Και ο φόβος μιας έντονης διαμάχης μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού, αυτός ο ενδεχόμενος πόλεμος Θρησκειών – πολιτισμών πόσο ορατός είναι;

Νομίζω ότι το Ισλάμ με τον Χριστιανισμό έχουν ήδη έρθει αντιμέτωποι.

Το λέτε αυτό ορμώμενη από τα γεγονότα στη Νιγηρία;

Όχι, το βλέπω να γίνεται καιρό τώρα. Το έργο του Χάντιγκτον είναι η θεωρητική βάση. Ένα βιβλίο που «εξυπηρετεί» στην ουσία τις ΗΠΑ, δίνει τη θεωρητική φόρμουλα για τον τρόπο που φέρεται. Όπως συνέβαινε στο Βιετνάμ με το βιβλίο: «Η 4η δύναμη». Όλη η ενέργεια του πλανήτη, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι στα χέρια των μουσουλμάνων. Πραγματικά ο πλούτος και το μέλλον, αν δε βρούμε εναλλακτικές πηγές ενέργειας, είναι στα χέρια τους. Κάτι που κανείς δεν τολμά να πει είναι ότι: Αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να είναι οι άρχοντες. Ποιο είναι το νόημα του πολέμου στο Ιράκ; Δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση στην σύγκρουση Ισλάμ και Χριστιανισμού. Ένας καθαρά οικονομικός πόλεμος.

Και η Μέση Ανατολή θα επουλώνει πάντα πληγές που άλλοι θα της ανοίγουν;

Η Μέση Ανατολή θα είναι πάντα μια ανοιχτή πληγή για πολλά χρόνια. Νομίζω ότι η Ελλάδα σ΄ αυτό το θέμα δεν έχει καμία σοβαρή πολιτική, παρά το γεγονός ότι είμαστε η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα στα σύνορα με την Μέση Ανατολή. Θα έπρεπε να έχουμε μια στρατηγική και να μη ακολουθούμε τυφλά θέσεις των Γερμανών και των Γάλλων. Αν και νομίζω ότι είμαστε φοβερά φιλο-αμερικανοί.

Ποιο από τα πολλά γεγονότα που καλύψατε σας έχει χαραχθεί έντονα στην μνήμη;

Η δίκη του Οτσαλάν. Νομίζω ότι ήταν για μένα ένα πολύ μεγάλο γεγονός γιατί ήταν ένα κίνημα που το είχα παρακολουθήσει από την αρχή. Μαρξιστικό κίνημα που δεν είχε στο επίκεντρο τη γλώσσα, μετά απαγορεύτηκε από τους Στρατηγούς, ξεχάστηκε- πάντα υπάρχει μια λήθη στη δημοσιογραφία- και ήρθε ο Οτσαλάν και μίλησε ως πολιτικός ηγέτης, είπε να αφήσουν τα όπλα και να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η δίκη ήταν παρωδία και στην κάλυψη των Μέσων, που ήταν επιφανειακή, χάθηκε η ουσία. Η Τουρκία δεν ήθελε να τον συλλάβει ζωντανό, θα ήθελε πάρα πολύ να σκοτωθεί έξω από τα σύνορά της, μάλλον όμως πιέστηκε από την Αμερική. Οι πάντες είχαν βοηθήσει τους Κούρδους γι’ αυτό και η δίκη ήταν παρωδία, η υπόθεση αυτή ήταν πολύ προφητική γι’ αυτό που συνέβη μετά στο ΙΡΑΚ.

Σε ποια περιοχή θα επιλέγατε να συνεχίσετε τη δημοσιογραφική σας δράση;

Στη Μέση Ανατολή, νομίζω ότι εκεί παίζεται το μεγαλύτερο παιχνίδι. Κρίνω ότι η πίεση στη Συρία, δεν είναι δικαιολογημένη. Η Βαγδάτη έχει διαλυθεί πλέον, το παιχνίδι παίζεται στη Μέση Ανατολή. Με μαγεύει η Μέση Ανατολή

Και στην κ. Κοντολίζα Ράϊς που δείχνει τόσο «ενδιαφέρον» για το ίδιο σημείο του πλανήτη, τι θα ρωτούσατε;

Στην Αμερικανίδα Υπουργό Εξωτερικών θα ρωτούσα πόσο την παίρνει να επιτεθεί στο Ιράν; Δεν νομίζω ότι μπορούν να επιτεθούν στο ΙΡΑΝ. Το Ιράν δεν έχει καμία σχέση με το Ιράκ, είναι μεγαλύτερο και καλύτερα οργανωμένο.

Καλύψατε για πολλά χρόνια και τα γεγονότα των Βαλκανίων, σας ανησυχούν οι εξελίξεις στο Κοσσυφοπέδιο;

Νομίζω ότι θα έχουμε μεγάλες εξελίξεις εκεί. Είναι στην καρδιά της Ευρώπης και το θέμα είναι μεγάλο. Πρέπει να προσέξουμε πιο πολύ τα Βαλκάνια. Είμαστε λίγο απόντες. Το θέμα είναι ότι η δική τους σταθερότητα θα βελτίωνε και τη δική μας ασφάλεια. Οποιαδήποτε έκρηξη στα Βαλκάνια, για παράδειγμα διάλυση των Σκοπίων με την άνοδο του αλβανικού πληθυσμού, θα είχε πολύ αρνητικές επιπτώσεις για μας. Στο θέμα αυτό δεν είμαστε αρκετά προσεχτικοί.

Σας ευχαριστώ

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.