«Αν εμεις εχουμε μαζι μας το Θεο, τοτε ποιος μπορει να μας πολεμησει; Αν, ομως, εμεις ξεφευγουμε, τοτε ειμαστε σαν τα αχυρα»

«Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος» έλεγαν οι αρχαίοι…Τη φράση αυτή θυμίζει ο Μοναχός Λεόντιος Δρίζης, από την Πάτμο. Μιλά για τους κινδύνους της Παγκοσμιοποίησης, τη Χάρη Του Κυρίου και το «καταφύγιο» της παράδοσης. «Εμείς, οι Ορθόδοξοι κινδυνεύουμε γιατί τα όπλα μας είναι ισχυρά, αλλά τα έχουμε αφήσει σε αχρηστία», δηλώνει και σημειώνει: «Είμαστε Ορθόδοξοι μόνο στα λόγια κι όχι στην πράη. Αυτός είναι ο κίνδυνος».

Γιατί φοβάστε την Παγκοσμιοποίηση;

Η Παγκοσμιοποίηση έτσι όπως την ζούμε σήμερα, φαίνεται σαν κάτι που έρχεται από μόνο του, έρχεται τυχαία, αλλά δεν είναι έτσι. Υπάρχουν μεθοδεύσεις τις όποιες, όποιος ψάχνει, σιγά- σιγά, τις ανιχνεύει και τις βρίσκει.

Τι εννοείτε με τον όρο «μεθοδεύσεις»;

Σε κάποια ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε πει: «Η πορεία προς την Παγκοσμιοποίηση προέρχεται κυρίως από θελήσεις μη κρατικές, αλλά ιδιωτικές, θελήσεις πολυεθνικών, οικονομικών κολοσσών και τείνει να εξελιχθεί σε μέσο επεκτάσεως της οικονομικής επικυριαρχίας των οικονομικών κολοσσών και πάνω σε λαούς προς τους οποίους δεν είχαν πρόσβαση.» Υπάρχει ο παράγοντας του κέρδους. Η Παγκοσμιοποίηση προωθείται από κάποιους που απλώς θέλουν ένα καταναλωτικό κοινό. Θέλουν να μετατρέψουν όλον τον πλανήτη σε μια άβουλη μάζα που θα αγοράζει τα προϊόντά τους. Κατευθυνόμενη από την διαφήμιση. Γι’ αυτό και βλέπουμε αυτό το όργιο της διαφήμισης, το τι προβάλει και πώς το προβάλει. Με στόχο να μπορέσουν να επιδράσουν στον άνθρωπο και να τον κάνουν κατευθυνόμενο, τι θα τρώει; Τι θα πίνει; Πώς θα ζει;

Τους ενδιαφέρουν όλοι οι άνθρωποι ή «στοχο-ποιούν» κάποιους περισσότερο;

Μου έλεγε ένας γραφίστας που συνεργαζόταν με μια εταιρεία τσιγάρων, ότι το κοινό, που τους ενδιέφερε να προσεγγίσουν, ήταν οι 13χρόνοι. Εάν αυτοί διαλέξουν άλλη μάρκα θα είναι δύσκολο να τους προσεγγίσουμε. Δεν δουλεύουν φανερά, αλλά μέσα από αυτά που περνούν, προσπαθούν να κάνουν τον άνθρωπο ένα κτήνος. Το μόνο που θα κοιτά, θα είναι το πώς θα ικανοποιεί τα ένστικτά του. Έτσι, θα ξεχάσει ότι έχει προσωπικότητα και ψυχή. Προβάλλουν κάποιους ήρωες, επιλεγμένους για την κατάλληλη ηλικία.

Συμφωνείτε κι εσείς ότι προβάλλεται συστηματικά μόνο το δυτικό μοντέλο;

Έχουμε την προβολή ενός Παγκόσμιου Πολιτισμού, ο οποίος, όπως είχε πει ο Αναστάσιος της Αλβανίας, είναι ο δυτικός πολιτισμός, ο δυτικός καπιταλισμός, με βάση τη λογική μιας ελεύθερης οικονομίας, της οποίας η δυναμική στηρίζεται στη συνεχή κερδοφορία, όπως ο αμερικάνικος πολιτισμός, ο οποίος δεν περιορίζεται στο θέμα των εταιρειών, αλλά και στον τρόπο ζωής. Και βλέπουμε πως σήμερα κι εδώ στην Ελλάδα, αντιγράφουμε τον αμερικάνικο τρόπο ζωής.

Σχετίζεται με την αποσύνθεση των Εθνών – Κρατών;

Σιγά – σιγά προχωράμε προς ένα Παγκόσμιο Κράτος. Βλέπουμε κατ’ αρχήν τις συνενώσεις κρατών. Παύουν τα μικρά κράτη να έχουν οποιαδήποτε δύναμη και προωθούνται συνενώσεις. Έτσι, με την υποχώρηση του εθνικού κράτους, αποσκοπούν σε κάποια από-εθνοποίηση, να πάψουν να υπάρχουν Έλληνες, να πάψουν να υπάρχουν Σέρβοι, να γίνουν απλώς απρόσωπα όντα τα οποία θα ακολουθούν τον συγκεκριμένο πολιτισμό, που θα προβάλλεται από τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής.

Πώς, όμως, εξακολουθούν να αναζωπυρώνονται ζητήματα ταυτοτήτων τότε;

Επειδή στη δράση υπάρχει και η αντίδραση. Ακριβώς επειδή φαίνεται πώς οδηγούμαστε στην κατάργηση των εθνοτήτων, στην κατάργηση των κρατών, κάποιοι αρχίζουν να αντιδρο, γιατί ο κόμπος φτάνει πια στο χτένι. Για σκεφτείτε να μας πουν αύριο ότι δεν υπάρχει Ελλάδα; Αλλά από την άλλη δεν αποκλείεται και κάποιες από τις εξτρεμιστικές αντιδράσεις να είναι κατευθυνόμενες. Δηλαδή προκαλούμε κάποια εξτρεμιστική αντίδραση, ώστε να πούμε ό,τι ο κάθε ένας που αντιδρά σ΄ αυτό που θέλουμε είναι εξτρεμιστής.

Καλά δεν έφερε η Παγκοσμιοποίηση; Ως παράδειγμα επισημαίνω την τεχνολογία, που μας δίνει πολλές δυνατότητες, για παράδειγμα τη δυνατότητα της άμεσης επικοινωνίας.

Το μαχαίρι από μόνο του δεν είναι κακό. Μπορείς να κόψεις το ψωμί, μπορείς να κάνεις κι ένα φόνο. Έτσι γίνεται και με την τεχνολογία, το ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να φτιάχνει αυτά τα πράγματα είναι ένα δώρο Θεού και θα έπρεπε να το χρησιμοποιούμε προς Δόξαν του Θεού. Και πραγματικά τότε θα ήταν ,τι καλύτερο, θα έβρισκε τη θέση του. Η τεχνολογία πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο προς Δόξαν Θεού. Αλλά έχει μπει η φιλαυτία μέσα μας, κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, γι’ αυτό βλέπουμε ότι και η τεχνολογία γίνεται ένα μέσο εκμεταλλεύσεως και φθάνει σε έσχατα άκρα. Για παράδειγμα το δια-δίκτυο γίνεται και τρόπος επεκτάσεως της πορνογραφίας. Όταν λέμε ότι είμαστε ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση ξέρουμε ότι ο Έλληνας ήταν πάντα ανοιχτός, δεν φοβόταν και δεν πρόδιδε αυτό που είχε. Άλλο να είμαστε ανοιχτοί κι άλλο να θέλουμε να σβήσουμε αυτήν την ταυτότητά μας. Και μας δίνουν την τεχνολογία ως δέλεαρ. Αν τσιμπήσουμε το δόλωμα, μπαίνουμε στο σύστημα και γινόμαστε μέρος του. Χρησιμοποιούμε την τεχνολογία όχι για να γίνει κάτι καλό, αλλά αναπαράγουμε αυτό που μας έχουν ταΐσει.

Και ποια είναι η «ασφαλιστική δικλείδα»; Ποια απάντηση δίνετε;

Την Ορθοδοξία μας. Η Παγκοσμιοποίηση στοχεύει στην παγκόσμια Θρησκεία. Ο Οικουμενισμός προχωρά προς ένα συγκρητισμό. Δηλαδή, γίνονται προσπάθειες για Ένωση όλων των Χριστιανικών Δογμάτων και όλων των Θρησκειών. Άραγε έτσι εμπεδώνεται η Ειρήνη ή μήπως κάτι άλλο επιδιώκεται; Μετά την απώλεια των ταυτοτήτων θα έρθει η μπουλντόζα να τα ισοπεδώσει όλα.

Σημειώνεται μια στροφή στο τοπικό, όμως…

Οπωσδήποτε υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη αναζητούν. Αν δούμε την νέα γενιά συμπεραίνουμε ότι, όσο περνούν τα χρόνια, ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος. Γινόμαστε όλο και πιο πολύ υπάνθρωποι, δηλαδή βλέπει κανείς να χάνεται η προσωπικότητα. Κοιτάτε τα νέα παιδιά, τι γλώσσα μιλούν, τι λένε; Ούτε ξέρουν πού είναι, ποια είναι, ποια είναι η ιστορία τους. Ξέρουν μόνο ό,τι προβάλλεται στις τηλεοράσεις και στο internet και τα λόγια τους αναπαράγουν το κατωτάτου επιπέδου λεξιλόγιο της τηλεόρασης. Όλο και χαμηλώνουν τα standards. Υπάρχουν βέβαια ψυχές – και πάντα θα υπάρχουν – που θα αναζητούν την αλήθεια, το σωστό και το όμορφο. Γι’ αυτό και σημειώνεται μια τάση για επιστροφή προς τις ρίζες. Θα πρέπει να αξιοποιηθεί σωστά κι όχι να γίνει ένα φολκλόρ. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει ελπίδα, ελπίδα πάντα υπάρχει.

Δεν είναι εγωιστικό να θεωρούμε εμείς οι Έλληνες ότι μας αγαπά περισσότερο ο θεός;

Δεν είναι εγωιστικό, μας γεμίζει ευθύνες. Αν διαβάσουμε τους αρχαίους Έλληνες θα διαπιστώσουμε πολλά λάθη, αλλά θα διαπιστώσουμε και την αναζήτηση της αλήθειας, της αρετής και του Θεού. Και ο Απόστολος Παύλος, όταν πήγε στην Αθήνα, είπε ότι τους θεωρεί δεισιδαιμονέστερους, ότι δηλαδή έχουν μεγαλύτερη ευλάβεια από όλους τους άλλους, γιατί ήταν γεμάτη η πόλη με λαούς και είδωλα. Λάθος πίστη, αλλά δεν την είχαν στην γωνία, την είχαν στο κέντρο της ζωής τους. Και η φιλοσοφία δεν είναι απλώς μια διανοητική ενασχόληση, αλλά ήταν η αναζήτηση της αληθείας και της αρετής. Και γι’ αυτό ακριβώς νομίζω ότι Έθνος μας ταπεινώθηκε, έφτασε στο Ναδίρ, αλλά ήρθε η χάρις του Θεού, ο Λόγος του Θεού μέσω των Αγίων Αποστόλων. Αναζωογονήθηκε η Ελλάδα, ήταν τα έδαφος πρόσφορο και αξιώθηκε η Πατρίδα μας να γίνει ο φορέας της Ορθοδοξίας και του Ευαγγελικού Λόγου σ’ όλη τη γη. Η εκκλησία, όπως είπε ο Λόγος του Κυρίου, θα ζει έως εσχάτων καιρών. Έως ότου τελειώσει ο Κόσμος. Εμείς οι Ορθόδοξοι κινδυνεύουμε, γιατί τα όπλα μας είναι ισχυρά, αλλά τα έχουμε αφήσει σε αχρηστία, είμαστε Ορθόδοξοι, μόνο στα λόγια κι όχι στην πράξη. Αυτός είναι ο κίνδυνος. Αν εμείς έχουμε μαζί μας το Θεό, τότε ποιος μπορεί να μας πολεμήσει; Αν όμως εμείς ξεφεύγουμε, τότε είμαστε σαν τα άχυρα.

Ποια είναι η πρότασή σας;

Η πρότασή μας είναι να επιστρέψουμε στις ρίζες μας. Στις αξίες μας. Η παράδοση που μας κληρονόμησαν οι παλιοί τι αξίες έχει; Τι μηνύματα κουβαλά για μας; Αν μπορέσουμε να βιώσουμε τα μηνύματα της παραδόσεως, τότε θα είμαστε πραγματικά πλούσιοι.

Σε τι συμπεράσματα οδηγηθήκατε μελετώντας τις παραδόσεις;

Εντόπισα, μεταξύ άλλων, τρία στοιχεία: Πρώτον, την ευσέβεια, οι παλιοί είχαν το φόβο του Θεού μέσα τους, την πίστη μέσα τους. Ήταν η βάση, η ρίζα και εκεί πάνω οικοδομούσαν ό,τι οικοδομούσαν γι’ αυτό και αυτό που οικοδομούσαν έμενε. Ό,τι κάνουμε χωρίς Θεό, αυτό μας προσθέτει κόλαση. Δεύτερον, είχαν την αγάπη για την Ελευθερία, είναι στοιχείο του Έλληνα. Η Ελευθερία αυτή είναι πρώτα εσωτερική υπόθεση, να μπορείς να αντισταθείς σ΄ αυτούς που σε πιέζουν, γιατί έχεις κάτι ανώτερο μέσα σου. Η Αντιγόνη έλεγε στον Κρέοντα: «Δεν σ’ ακούω, γιατί ακούω τους Νόμους του θεού», είχε μία ψυχική ελευθερία. Πραγματικά, όταν κανείς έχει την πίστη μέσα του σωστή, τότε ζει αυτή την ελευθερία, γιατί απαλλάσσεται κι από όλα τα πάθη με τη χάρη Του Θεού και τότε είναι που μπορεί να αγωνιστεί και για την άλλη ελευθερία. Αν οι προγονοί μας αγωνίστηκαν για να ελευθερωθούν αυτοί οι τόποι, το έκαναν γιατί ήταν πρώτα ελεύθερες οι ψυχές τους. Και τρίτο στοιχείο είναι γενναιότητα, η γενναιοψυχία, γενναίες ψυχές που τολμούσαν να αγωνίζονται μέχρι θανάτου.

Και ποια είναι η ενδεδειγμένη δική μας στάση;

Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν πρέπει να τα θυσιάζουμε στον εύκολο βωμό του κέρδους, της απόλαυσης, της καλοπέρασης. Υπάρχουν πράγματα που είναι πολύ πιο ανώτερα. Δεν ήρθαμε εδώ για να φάμε, να πιούμε, να καλοπεράσουμε. Ακόμη και η δουλειά μας δεν είναι μια δουλειά που πρέπει μηχανικά να την κάνουμε. Οι παλιοί είχαν έναν ωραίο όρο, το μεράκι, πρέπει αυτό που κάνεις να το κάνεις με αγάπη και ευσυνειδησία και τότε θα το χαίρεσαι πραγματικά. Έτσι λοιπόν δεν πρέπει να θυσιάζουμε αυτά τα ανώτερα πράγματα, χάρη των κατωτέρων. Δεν πρέπει να χάνουμε την ψυχή μας.

Και η εκκλησία;

Η εκκλησία αναδεικνύει το αληθινό μας πρόσωπο. «Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος» έλεγαν οι αρχαίοι. Όποιος ζει τον Θεό, έχει βρει και τον αληθινό του εαυτό, απορρίπτει τα πάθη όλα και έχει ανακαινιστεί. Πραγματικά είναι χαριτωμένος, έχει βρει την χάρη του Θεού.

Έχοντας ως προσδοκία τι οι άνθρωποι;

Όλοι οι αγώνες είναι μάταιοι εκτός από έναν κι όταν αυτόν τον έναν τον κατορθώσουμε, τότε και οι υπόλοιποι αποκτούν σημασία. Αυτό το πρώτο ένα που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι ο Θεός. Γι’ αυτό και το πρώτο που πρέπει να αναζητήσει είναι να βρει το Θεό, αν βρει το Θεό, τότε βρήκε τον Παράδεισο. Μπορεί να αγωνίζεται σκληρά μέσα στη ζωή, αλλά να μην απελπίζεται, μπορεί να κουράζεται, αλλά να μην πέφτει. Ό,τι προτάξουμε θα αστοχήσουμε, αν κατορθώσουμε να βρούμε τον θεό, τότε θα βρούμε όλα τα άλλα, την πατρίδα μας, τον συνάνθρωπό μας, τον ξένο. Πρέπει να ξέρουμε την ταυτότητά μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να μισούμε τους ξένους. Πρέπει να αγαπήσουμε τον Θεό, τον εαυτό μας, τον πλησίον μας, την γειτονιά μας, την πατρίδα μας, τον ξένο.

Η απάντηση στα σύγχρονα προβλήματα και τα αδιέξοδα του καιρού μας ποια είναι;

Η απάντηση είναι η επιστροφή στο πατρικό σπίτι. Αν θυμηθούμε την αγάπη του Πατέρα, αν επιστρέψουμε στον εαυτό μας, θα βρούμε και την πίστη μας, την ορθοδοξία, που είναι η μόνη αληθινή πίστις. Όποιος έχει αντίρρηση, ας ψάξει να βρει κάτι άλλο.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.