Αλεξανδρος Μπελλες, «Σαν Ερθεις»

Όταν ένας νέος άνθρωπος καταφέρνει να μαγέψει με τη φωνή του το μεγάλο συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, ο οποίος απ’ το 2008, και για πέντε χρόνια του εμπιστεύτηκε την ερμηνεία σε μέρη, μεγάλων έργων του, όπως «Θητεία», «Ιθαγένεια», «Χρονικό» «Ανεξάρτητα» και «Ελεύθερους Πολιορκημένους», οι δικές μας συστάσεις περιττεύουν.

Συνέχεια στην επιτυχημένη πορεία του, στο πλευρό του συνθέτη, και μετά από άκρως επιτυχημένες εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται, στο Θέατρο Παλλάς το Μάρτιο του 2009, στο Μέγαρο Μουσικής το Μάιο του 2009 στο Plaisir d’Hiver των Βρυξελλών το Νοέμβριο του 2011 και στο Town Hall της Νέας Υόρκης όπου τιμήθηκε ο Γιάννης Μαρκόπουλος με το Βραβείο «Φειδιππίδης» τον Ιανουάριο του 2013, ο Αλέξανδρος Μπελλές κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2012, τον πρώτο προσωπικό του δίσκο «Σαν Έρθεις», ενώ παράλληλα συστήνει τη δική του δισκογραφική Phonograph Productions.

Στα δέκα τραγούδια του δίσκου, ο Αλέξανδρος Μπελλές χαρίζει την ερμηνεία του και υπογράφει τη μουσική, μαζί με τον Μιχάλη Νικολούδη, τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη, τον Ιωάννη Παυλίδη, σε στίχους των Κωνσταντίνου Δημαρέση, Θανάση Πέτσα, Κωνσταντίνου Δήμα, Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη, Κωνσταντίνου Καραουλάνη και Πάρη Μήτσου.

Ο δίσκος του παρουσιάστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία με τρεις συναυλίες το Δεκέμβριο του 2012, στο Σταυρό του Νότου Plus, ενώ στις 15 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, ο Αλέξανδρος Μπελλές πήρε μέρος στους Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού, που έγιναν στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, ερμηνεύοντας ένα τραγούδι σε μουσική Νίκου Ξυδάκη.

Για την συνεργασία του με το Γιάννη Μαρκόπουλο, για τις μουσικές του επιρροές, για την κατάσταση στην ελληνική μουσική σήμερα και για τον πρώτο του δίσκο, μίλησε στην Ιακωβίνα Κινδυλίδη και στην εκπομπή της «Νυχτωδίες», μέσα απ’ τη συχνότητα του Ράδιο Παρατηρητής 94fm.

«Στη διαδικασία της σύνθεσης μπήκα στην προσπάθεια να επικοινωνήσω τη δουλειά μου και κατ’ επέκταση τη φωνή μου»

ΠτΘ.: Η μουσική πότε μπαίνει στη ζωή σου;
Α.Μ.: Θα έλεγα γύρω στα 17 μου χρόνια. Έπαιζε η αδερφή μου κλασική κιθάρα. Τραγουδούσαμε μαζί στο σπίτι, και κάπως έτσι ξεκίνησα τα πρώτα μου μαθήματα φωνητικής και κιθάρας στο Ωδείο Γλυφάδας. Παράλληλα, την ίδια περίοδο, αρχίζουν, άτυπα τα πρώτα μου live. Στις εκδρομές του σχολείου, παίζω κιθάρα και τραγουδάω.

ΠτΘ.: Τον Οκτώβριο του 2012, κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός σου δίσκος, «Σαν Έρθεις». Ερμηνεύεις όλα τα τραγούδια, υπογράφεις τη μουσική στα περισσότερα εξ αυτών και τους στίχους στο «Δε θα σηκώνω κύματα». Συνθέτης, ερμηνευτής ή στιχουργός; Ως τι υπογράφεις;
Α.Μ.: Συνθέτης δε θα το έλεγα. Στη διαδικασία της σύνθεσης μπήκα στην προσπάθεια να επικοινωνήσω τη δουλειά μου και κατ’ επέκταση τη φωνή μου. Έκανα χρόνια φωνητική και μ’ αυτό ασχολήθηκα. Όμως λόγω των οικονομικών δυσκολιών της εποχής, είναι πολύ δύσκολο για νέους ερμηνευτές, και νέους καλλιτέχνες γενικότερα, να μπουν στη δισκογραφία, και να τους εμπιστευτεί τραγούδια και μελωδίες κάποιος μεγάλος και γνωστός είτε στιχουργός είτε συνθέτης. Αναγκαστικά, λοιπόν, μπήκα στη διαδικασία με τους στενούς μου συνεργάτες να γράψουμε στίχους και μουσική. Το πρώτο κομμάτι που ετοιμάσαμε ήταν το «Σαν Έρθεις», το οποίο έδωσε και τον τίτλο στο δίσκο. Το αποτέλεσμα, στα δικά μας αυτιά, και για τη δική μας ψυχή ήταν, θα μπορούσα να πω, ικανοποιητικό. Και κάπως έτσι, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε και να προχωρήσουμε στην κυκλοφορία μιας ολοκληρωμένης δισκογραφικής δουλειάς. Με τη βοήθεια καλών φίλων, όπως του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη που μου χάρισε το τραγούδι «Φίλα με», του Γιάννη Παυλίδη που υπογράφει τη μουσική στο «Δες πώς νικά», και φυσικά του κυρίου Μιχάλη Νικολούδη, που μου έκανε την τιμή να μου εμπιστευτεί το «Ήλιος Θεός» ολοκληρώθηκε το «Σαν Έρθεις».

«Στο δίσκο θέλαμε να επικοινωνήσουμε και τις πολιτικές και κοινωνικές μας ανησυχίες»

ΠτΘ: Στιχουργικά τα τραγούδια του δίσκου πραγματεύονται τα πανανθρώπινα και αναλλοίωτα στους αιώνες θέματα της αγάπης και της μοναξιάς. Όμως, υπάρχουν και τραγούδια όπως το «Καταχνιά», το «Απόρθητος» και το «Απάτητα Βουνά», τα οποία έχουν κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο.
Α.Μ.: Το είχαμε ανάγκη να περιέχονται στο δίσκο και τέτοιου περιεχομένου τραγούδια. Το είχαμε συζητήσει πολλές φορές με τον Κωνσταντίνο Δημαρέση, που υπογράφει τους στίχους, ότι θέλαμε να επικοινωνήσουμε τις πολιτικές και κοινωνικές ανησυχίες μας. Βέβαια ήταν πολύ δύσκολο για ‘μας να το πετύχουμε μέσα απ’ το τραγούδι, γιατί όλοι έχουμε την τάση ν’ ακροβατούμε μεταξύ λαϊκισμού και δηκτικότητας, μη κάνοντας την αυτοκριτική μας. Έτσι, στόχος μας ήταν, ό,τι τραγούδι, τέτοιου περιεχομένου θα συμπεριλαμβανόταν στο δίσκο να προβληματίσει θετικά τον ακροατή. Χαίρομαι που υπάρχουν τέτοια τραγούδια μες στο δίσκο και μακάρι να ήταν περισσότερα, για να μπορούμε να εκφράσουμε όλα όσα βιώνουμε σήμερα, τους φόβους και τις ανησυχίες της γενιάς μας.

ΠτΘ.: Υπογράφεις, όμως, τους στίχους στο «Δε θα σηκώνω κύματα». Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ερμηνεύεις ένα δικό σου τραγούδι, όχι μόνο μουσικά αλλά και στιχουργικά;
Α.Μ.: Νομίζω πως για ‘μένα είναι εξίσου δύσκολο να ερμηνεύσω το οποιοδήποτε τραγούδι, είτε υπογράφω και τους στίχους, ή μόνο τη μουσική, ή ανήκει σε κάποιον άλλο δημιουργό. Εν προκειμένω, ούτε κι εγώ καταλαβαίνω πώς μπήκα στη διαδικασία να γράψω στίχους. Η στιχουργική δεν είναι κάτι που μου βγαίνει αβίαστα και θα έλεγα πως δεν έχω και το απαιτούμενο ταλέντο στη γραφή. Ευτυχώς έχω έναν εξαιρετικό συνεργάτη, τον Κωνσταντίνο Δημαρέση, που παρόλο που η δουλειά του ως χρηματιστής δεν έχει καμία σχέση με το χώρο της ποίησης και της στιχουργικής, μπορεί με τους στίχους του να με εμπνεύσει και να εκφράσει όλα όσα θέλω να πω. Είναι κατά κάποιον τρόπο σαν να γράφω εγώ τους στίχους.

«Το «Ήλιος Θεός» είναι η Ελλάδα μέσα σ’ ένα τραγούδι»

ΠτΘ.: Τελευταίο τραγούδι του δίσκου είναι μια διασκευή του «Ήλιος Θεός», σε μουσική του Μιχάλη Νικολούδη και στίχους του Πάρη Μήτσου, ερμηνευμένο πρώτη φορά απ’ τον Βασίλη Σκουλά. Πώς αποφάσισες να το συμπεριλάβεις στο δίσκο;
Α.Μ.: Το «Ήλιος Θεός» είναι η Ελλάδα μέσα σ’ ένα τραγούδι. Αποτυπώνει την εικόνα της χώρας μας, τα βουνά της, τις θάλασσές της, σε συνδυασμό με τη λεβεντιά της Κρήτης, λόγω της ερμηνείας του μεγάλου Βασίλη Σκουλά. Είναι ένα τραγούδι αγαπώ πολύ και φτιάχνοντας το δίσκο, ήθελα να συμπεριληφθεί σ’ αυτόν ένα τέτοιο τραγούδι. Ζήτησα την άδεια από το Μιχάλη Νικολούδη και χαίρομαι πάρα πολύ που μου το εμπιστεύτηκε. Στόχος μας ήταν ν’ αγγίξουμε το τραγούδι με αξιοπρέπεια και να μην προσβάλλουμε τους δημιουργούς του. Θέλω να πιστεύω ότι το τελικό αποτέλεσμα δικαίωσε τουλάχιστον, τις προσδοκίες όλων των συντελεστών.

ΠτΘ.: Θεωρώ πως ο δίσκος ήρθε σαν συνέχεια της μέχρι τώρα πορείας σου. Ακουστικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα ηχητικό αμάλγαμα παραδοσιακού ήχου, λόγω του λαούτου και του τζουρά, ενώ ταυτόχρονα οι ενορχηστρώσεις του Παύλου Σινοδινού, αφήνουν μια ηλεκτρική γεύση στο τέλος. Τελικά ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Α.Μ.: Θέλω να πιστεύω ότι, μέσα απ’ τη δουλειά μου, διαφαίνονται και οι μουσικές μου επιρροές. Ξεκινώντας από μεγάλους Έλληνες συνθέτες, όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Γιάννης Μαρκόπουλος, και καταλήγοντας σε μεγάλους ερμηνευτές όπως ο Νίκος Ξυλούρης, ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης και γενικότερα οι μουσικοί και η μουσική της Κρήτης, αλλά και άλλοι ερμηνευτές όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Γιώργος Νταλάρας, και αν μπορώ να το κατηγοριοποιήσω, το ευρύτερο φάσμα της έντεχνης ροκ μουσικής που άκουγα από παιδί.

«Ο Γιάννης Μαρκόπουλος ήταν ένα μεγάλο σχολείο για μένα»

ΠτΘ.: Το 2008, σε συναντά ο Γιάννης Μαρκόπουλος, και σε επιλέγει για να ερμηνεύσεις μεγάλα του έργα. Ακολούθησε μια επιτυχημένη συνεργασία, που οδήγησε σε συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδας. Πώς προέκυψε αυτή η συνάντηση και η μετέπειτα συνεργασία;
Α.Μ.: Σπούδαζα στην Αγγλία δύο χρόνια, πρώτα στο Λιντς και μετά στο Λονδίνο. Όταν επέστρεψα απ’ τις σπουδές, έκλεισα ένα ραντεβού για να μ’ ακούσει ο συνθέτης μέσω ενός κοινού φίλου. Μου έκανε την τιμή να μ’ ακούσει συνοδεύοντάς με στο πιάνο σε δύο τραγούδια, στο «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί» και στο «Τα λόγια και τα χρόνια». Ήταν πολύ συγκινητική και δυνατή στιγμή για ‘μένα, όταν έχοντας τραγουδήσει μόλις τα πρώτα τετράστιχα απ’ το «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί», ο Γιάννης Μαρκόπουλος σηκώθηκε απ’ το πιάνο, με φίλησε, με αγκάλιασε, και μου είπε «Σε περιμένω τη Δευτέρα. Ξεκινάμε πρόβες». Μετά από δύο μήνες είχαμε την πρώτη μας συναυλία στο Θέατρο Βόλου, με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, που θαύμαζα από παιδί. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη μιας εξαιρετικής συνεργασίας.
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος ήταν ένα μεγάλο σχολείο για μένα. Ήμασταν μαζί πέντε χρόνια. Πραγματοποιήσαμε συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής, στο ΠΑΛΛΑΣ, στο εξωτερικό, στις Βρυξέλες και στη Νέα Υόρκη. Τον ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη και τη βοήθειά του.

«Ο Νίκος Ξυλούρης ένας απ’ τους μεγαλύτερους ερμηνευτές και απ’ τους σπουδαιότερους ανθρώπους που έχει γεννήσει η Ελλάδα»

ΠτΘ.: Το καλοκαίρι ταξίδεψες στην Ελλάδα και έδωσες συναυλίες, στα πλαίσια αφιερώματος στο Νίκο Ξυλούρη. Όλοι είμαστε ιδιαίτερα δεμένοι με τα τραγούδια και την ερμηνεία του Αρχαγγέλου. Τι είναι για ‘σένα ο Νίκος Ξυλούρης;
Α.Μ.: Ο Νίκος Ξυλούρης είναι ένας απ’ τους μεγαλύτερους ερμηνευτές και απ’ τους σπουδαιότερους ανθρώπους που έχει γεννήσει η Ελλάδα. Η μεγαλύτερη φωνή που έχει περάσει. Έχει ερμηνεύσει μεγάλα έργα του Σταύρου Ξαρχάκου, του Γιάννη Μαρκόπουλου και άλλων σπουδαίων συνθετών, αλλά οι ερμηνείες του ήταν μαγικές. Τον θαύμαζα και τον θαυμάζω. Τον άκουγα όταν ήμουν ακόμα παιδί. Ακόμα και σήμερα ακούγοντάς τον μετά από τόσα χρόνια, μου γεννά το ίδιο συναίσθημα, που μου προκάλεσε στο πρώτο άκουσμα. Με συγκινεί ιδιαίτερα.
Ήταν μεγάλη τιμή, να μπορέσω να ερμηνεύσω που τα έχει πει πρώτη φορά ο Νίκος Ξυλούρης, πάντα βέβαια με την άδεια των συνθετών και της συζύγου του. Χάρηκα ιδιαίτερα, γιατί αυτή η προσπάθεια αγαπήθηκε πολύ απ’ τον κόσμο. Υπήρχε παλμός και ανταπόκριση, κάτι που είναι πολύ δύσκολο στις μέρες μας.Ανεξάρτητα απ’ το αν με γνώριζαν ή όχι, δεδομένου ότι τώρα κάνω τα πρώτα μου βήματα, έρχονταν για ν’ ακούσουν τα τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη.

«Η απόφαση να κάνεις αυτήν την περίοδο μια δισκογραφική εταιρία, είναι σαν ν ‘ανοίγεις λουλουδάδικο στη Λωρίδα της Γάζας!»

ΠτΘ: Στη σελίδα της Phonograph Productions γράφετε: «Ζώντας σε μια ομοβροντία αρνητικών ειδήσεων, σε μια δύσκολη εποχή όχι μόνο για τη δισκογραφία αλλά και για κάθε είδος δημιουργίας, η ομάδα μας πιστεύει ότι η κρίση είναι μια αλλαγή που προσπαθεί να συμβεί…».
Α.Μ.: Η Κατερίνα Σταματάκη, manager της Νατάσσας Μποφίλιου και συνεργάτιδά μου πριν από μερικά χρόνια, στην παρουσίαση του δίσκου μου και της Phonograph, είπε «η απόφαση να κάνεις αυτήν την περίοδο μια δισκογραφική εταιρία, είναι σαν ν ‘ανοίγεις λουλουδάδικο στη Λωρίδα της Γάζας». Παρόλα αυτά νιώθω ότι η νέα γενιά έχει πάρα πολλά πράγματα να πει. Χαίρομαι για τη Phonograph, γιατί απ’ αυτήν έχουν βγει εξαιρετικοί καλλιτέχνες. Έχουν κυκλοφορήσει σπουδαίες δουλειές, από σοβαρούς καλλιτέχνες και πάνω απ’ όλα σοβαρούς ανθρώπους.

ΠτΘ: Η Phonograph είναι απόδειξη της γενικότερης τάσης που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια. Μια στροφή προς πιο ανεξάρτητες παραγωγές και οικογενειακές δισκογραφικές. Συνεργάστηκες άλλωστε και με το Νίκο Μέρμηγκα, που με τον αδερφό του, Θοδωρή έχουν φτιάξει την AntArt Productions.
Α.Μ.: Ο Νίκος είναι εξαιρετικός άνθρωπος και μουσικός. Συμμετείχε και στο δίσκο μου και τον ευχαριστώ πολύ. Το ίδιο και ο αδερφός του Θοδωρής, που είναι ένας εκπληκτικός ερμηνευτής. Η πρωτοβουλία τους είναι εξαιρετική. Σε μια δύσκολη περίοδο θεωρώ ότι πρωτοπορήσαμε.

ΠτΘ.: Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Α.Μ.: Σε πρώτο επίπεδο προσπαθώ να επικοινωνήσω και να παρουσιάσω με τους συνεργάτες μου, καλύτερα τη δουλειά μου, ώστε να την ακούσει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος. Να μπορέσουμε να βγούμε απ’ την Αθήνα, και να εμφανιστούμε στην επαρχία, ακόμα και στο εξωτερικό. Ελπίζω σ’ ένα χρόνο από τώρα, να είμαι έτοιμος ν’ αρχίσω να δημιουργώ κάτι νέο.
 

Το διαδίκτυο είναι ο πλέον ενδεδειγμένος και ανέξοδος τρόπος διαφήμισης

ΠτΘ.: Στη νέα αυτή τάξη πραγμάτων η συμβολή του διαδικτύου είναι καθοριστική. Πώς το κρίνεις.
Α.Μ.: Το διαδίκτυο για μας είναι πλέον εργαλείο και μας βοηθάει. Ειδικά για ένα νέο καλλιτέχνη δεν πρέπει να είναι πρώτο μέλημα να βγάλει κάποια χρήματα απ’ την πώληση του δίσκου του. Εξάλλου λόγω των δύσκολων καιρών που διανύουμε έχει χαθεί το παιχνίδι πώλησης του δίσκου, καθώς ο κόσμος ακούει και κατεβάζει τα τραγούδια, σε πολύ κακή ποιότητα, απ’ το YouTube. Πρώτος στόχος πρέπει να είναι να επικοινωνήσει τη δουλειά του, και να τον ακούσει ο κόσμος. Κι αυτό μέσω του διαδικτύου είναι πλέον εφικτό. Είναι άλλωστε ο πλέον ενδεδειγμένος και ανέξοδος τρόπος διαφήμισης. Χαίρομαι, λοιπόν που οι γενιά μας το εκμεταλλεύεται και που δίνεται η δυνατότητα σε νέους ανθρώπους να ακουστούν, και να τους γνωρίσει ο κόσμος.

«Πιστεύω ότι πρέπει να δώσουμε μάχη, κι όσο αντέχουμε να αγωνιζόμαστε, παραμένοντας στην Ελλάδα»

ΠτΘ.: Τελικά ο τρόπος για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε και να βγούμε αλώβητοι, είναι όπως λες και στο πρώτο τραγούδι του δίσκου σου, «Καταχνιά», «είναι ν’ απλώσουμε τα όνειρά μας στο εμβαδόν του αύριο, να στάξει μέλι στην πληγή, κι η ελπίδα να ‘χει θρόνο»;
Α.Μ.: Η ελπίδα είναι μονόδρομος. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σαν νέα γενιά είναι, αντί να μεμψιμοιρούμε, να χτίσουμε στην καμένη γη, να είμαστε χαμογελαστοί και αισιόδοξοι. Αν παραιτηθούμε, δε θα προχωρήσουμε. Πολλοί νέοι άνθρωποι, μη αντέχοντας άλλο, έχουν φύγει ήδη στο εξωτερικό. Το κατανοώ, αλλά είναι λυπηρό. Κι εγώ έφυγα δύο χρόνια στην Αγγλία για σπουδές, και σίγουρα σαν εμπειρία ήταν αξέχαστη και μου έκανε καλό. Αλλά φεύγοντας απ’ την Ελλάδα συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι να είσαι Έλληνας. Το ταξίδι της επιστροφής στην Ελλάδα ήταν μια απ’ τις πιο συγκινητικές στιγμές της ζωής μου. Φτάνοντας πάνω απ’ τον ελληνικό εναέριο χώρο, κοιτάζοντας απ’ το παράθυρο του αεροπλάνου, τη θάλασσα που έλαμπε, αισθάνθηκα περηφάνια. Δε θα άλλαζα τη χώρα μου για καμιά άλλη χώρα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να δώσουμε μάχη, κι όσο αντέχουμε να αγωνιζόμαστε, παραμένοντας στην Ελλάδα. Η γενιά μας έχει το μικρότερο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που βιώνουμε. Όμως δεν ωφελεί να επιρρίπτουμε ευθύνες. Πρέπει ν’ αρχίσουμε ν’ αλλάζουμε πρώτα απ’ όλα την καθημερινότητά μας. Να ονειρευόμαστε και να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, για να φτιάξουμε κι ένα καλύτερο αύριο.

*Το Δεκέμβρη του 2013, ο Αλέξανδρος Μπελλές εμφανίστηκε ζωντανά στο Σταυρό του Νότου LiveClub, με την παράσταση «Απάτητα Βουνά».

1. Ο τίτλος είναι δάνειο από τους στίχους του Διονύσιου Σολωμού, και συγκεκριμένα απ’ το τραγούδι «Η Θέλησή μου Βράχος», που περιλαμβάνεται στο δίσκο «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» του Νίκου Μαρκόπουλου.

Συνέντευξη: Ιακωβίνα Κινδυλίδη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.